2232 - ความลับของดินแดนแห่งความมืด

2232 - ความลับของดินแดนแห่งความมืด

สัตว์ประหลาดส่งเสียงคำราม วิญญาณดั้งเดิมของมันปลดปล่อยความสดใสอันเป็นมงคล สิ่งมีชีวิตเดินออกจากหว่างคิ้วทีละคน

คนเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญโบราณที่มันกลืนกิน ตอนนี้กำลังก่อตัวและโผล่ออกมา

สำหรับสือฮ่าวเขาใช้วิธีการที่ยิ่งใหญ่ในการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์โดยใช้สิ่งนี้เพื่อสนับสนุนตัวเอง

ฮ่อง!

ในท้ายที่สุด ทั้งสองฝ่ายก็กระอักเลือดออกมาเต็มปากอีกครั้ง วิญญาณบรรพกาลของพวกเขาราวกับถูกเผาไหม้

การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้โลกใต้ท้องฟ้าตกตะลึง ราชาผู้เป็นอมตะจากทุกทิศทุกทางล้วนให้ความสนใจ

ปู!

เมื่อวิธีการของสือฮ่าวหมดลง ในที่สุดเขาก็จับกระบี่เซียนเดินโซเซไปด้านหน้า ตัดศีรษะของราชาอมตะที่ออกมาสองคนต่อกัน หลังจากนั้นเขาก็มุ่งหน้าเข้าหาสิ่งมีชีวิตเก้าหัวตัวนั้น

"หยุด!"

สิ่งมีชีวิตเก้าหัวตะโกน มันถอยกลับเข้าใกล้วังโบราณชี้นำเพื่อเว้นระยะห่างจากสือฮ่าว

พวกเขาต่อสู้กันมาหลายพันกระบวนท่า พวกเขาใช้ญาณวิเศษของตัวเองจนแทบหมดสิ้นแต่ยังไม่ปรากฏผลแพ้ชนะ

ในท้ายที่สุด สิ่งมีชีวิตตัวนี้ก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตปกติ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตตัวเดียว เมื่อวิญญาณราชาอมตะทั้งสองถูกสังหารไปดังนั้นความแข็งแกร่งของมันก็ลดลงไปสองส่วนเช่นเดียวกัน!

ยิ่งความแข็งแกร่งของมันลดลงไปมากเท่าไหร่อันตรายสำหรับมันก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น! แต่ถึงมันจะมีความแข็งแกร่งลดลงมากก็ใช่ว่าสือฮ่าวจะสามารถสังหารมันได้ง่ายๆ

อาจกล่าวได้ว่ามันคือศัตรูที่มีอำนาจมากที่สุดที่สือฮ่าวพบเจอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“มีอะไรจะพูดอีกไหม”

สือฮ่าวถามพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

ภายในวังโบราณ สิ่งมีชีวิตหลายตัวพุ่งออกมา พวกมันทั้งหมดปลดปล่อยรัศมีที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นราชาอมตะในอดีต

จิ!

ทันใดนั้นเทพหลิวแห่งความมืดก็เดินขึ้นหน้าปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่พร้อมจะลงมือสังหารได้ทุกเมื่อ ในเวลาเดียวกัน มดเขาสวรรค์, เฮ่าสีทอง ท่านปู่นก ผู้อาวุโสเหรียญเงินก็พร้อมลงมือเช่นกัน

“แล้วกันไปเถอะ” สัตว์ประหลาดเก้าหัวพูดโดยไม่ให้คนข้างๆ ลงมือ

“ข้ายอมรับว่าเจ้ามีความสามารถ เรามาหยุดกันตรงนี้เป็นอย่างไร? บอกข้ามาว่าเจ้าต้องการอะไรเพื่อหยุดการต่อสู้ครั้งนี้” สัตว์ประหลาดเก้าหัวยอมรับความพ่ายแพ้

“พวกเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร? ที่สำคัญภูมิหลังของพวกเจ้าคือใครกันแน่” สือฮ่าวถามอย่างใจเย็น

สัตว์ประหลาดเก้าหัวนั้นดูค่อนข้างตรงไปตรงมา มันไม่ปิดบังอะไร โดยพูดถึงอัตลักษณ์หลายประเภทอย่างต่อเนื่อง ล้วนเป็นวิญญาณบรรพกาลที่หลอมรวมกัน

ท่านปู่นกและผู้อาวุโสเหรียญเงินต่างก็ตกตะลึง

เป็นเพราะสถานะเหล่านั้นล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ พวกเขาล้วนแต่เป็นราชาอมตะที่โค่นล้มสวรรค์ซึ่งครองยุคของตัวเอง

แม้จะไม่มีราชาอมตะระดับยักษ์ใหญ่ แต่ก็ถือเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ สถานะเหล่านี้น่ากลัวเกินไป!

“เหตุผลที่เราสามารถหลุดพ้นได้ไม่ใช่เพราะว่าเราไม่มีใครเทียบได้ แต่เป็นเพราะเรือนจำแห่งความมืดทรุดตัวลง ได้รับความเสียหายอย่างลึกลับ จากนั้นเราก็ค้นพบว่าวังโบราณชี้นำที่กักขังพวกเราอยู่ล่มสลาย”

คำพูดเหล่านี้ทำให้มันยากสำหรับสือฮ่าวที่จะสงบลง

แม้แต่คนที่มีอำนาจเท่ากับสัตว์ประหลาดเก้าหัวตัวนี้ก็ยังไม่สามารถหนีออกมาเองได้ การที่เขามาอยู่ที่นี่ตอนนี้ก็เพราะเป็นความบังเอิญทั้งสิ้น? สือฮ่าวทำได้เพียงถอนหายใจ

ผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้กลับมา จะเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกมันกินกันเอง ตอนนี้กลายเป็นแยกไม่ออก แล้วว่าใครคือความคิดดั้งเดิมของสัตว์ประหลาดตัวนี้

“เราถูกขังอยู่ในเรือนจำแห่งความมืดเป็นเวลานานเกินไป ความทะเยอทะยานในอดีตของพวกเราหมดลงไปแล้ว

แม้ว่าเราจะมั่นใจว่าตัวเองแข็งแกร่งยิ่งกว่าครั้งอดีต แต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อศัตรูสามารถบดขยี้เราได้ตลอดเวลา” สัตว์ประหลาดเก้าหัวพูดพร้อมกับถอนหายใจ

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกพ่ายแพ้จริงๆ เขากล่าวเตือนสือฮ่าวตรงๆว่าต่อให้สือฮ่าวแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้อีกระดับขั้นก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดที่แท้จริงได้

เป็นเพราะทั้งเรือนจำแห่งความมืดและพระราชวังโบราณชี้นำเป็นเพียงกฎรูปแบบหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นเพื่อปราบปรามพวกเขา สิ่งมีชีวิตที่แท้จริงยังไม่ปรากฏ!

พวกเขาเคยได้ยินว่าที่ขอบเขตของอาณาจักรทะเลในส่วนลึกของดินแดนแห่งความมืดมีสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิอาศัยอยู่!

“เมื่อราชสำนักปรากฏขึ้นในดินแดนอมตะสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดทั้งหมดจะร่วมกันบดขยี้ราชสำนักทันที

นั่นคือภารกิจหลักของพวกเขาพวกเขาไม่ยอมให้มีสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิปรากฏขึ้นมาอย่างแน่นอน…”

นี่เป็นความลับที่สัตว์ประหลาดเก้าหัวเปิดเผยให้กับสือฮ่าวทราบ

สือฮ่าวขมวดคิ้วไม่พูดมากเกินไป หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถามว่า

“เซียนอมตะหวัง เซียนอมตะมู่ ฉินฮ่าวอยู่ที่นี่หรือไม่”

"ใช่!"

หลังจากนั้นไม่นานฉินฮ่าวก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเงียบสงบมาก ผิวของเขาหยาบกร้าน แตกต่างจากลักษณะหล่อเหลาละเอียดอ่อนของเขาเมื่อตอนที่พบกันครั้งสุดท้าย

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ดอกไม้ในเรือนกระจกเหมือนเดิม ประสบการณ์ตลอดล้านปีที่ผ่านมานั้นทำให้เขามีความแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย

"พี่ใหญ่!"

เขาร้องไห้ออกมา เมื่อเขาเห็นสือฮ่าว เขาก็ไม่สามารถสงบลงได้อีกต่อไป น้ำตาก็ไหลออกมาในดวงตาของเขาด้วยความปลื้มปิติ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาอาศัยอยู่ในดินแดนแห่งนี้โดยไม่เคยปรากฏตัวออกสู่โลกภายนอก ดังนั้นเขาจึงไม่ทราบข่าวว่าสือฮ่าวฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว

ในเวลานี้เมื่อเขาทราบว่าสือฮ่าวสามารถเอาชนะประมุขวังโบราณชี้นำแห่งนี้ยิ่งทำให้เขาตกตะลึง

“ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงไม่ฆ่าข้า เป็นเพราะว่าพวกเขาหวาดกลัวความแข็งแกร่งของพี่ใหญ่ ดังนั้นเมื่อพวกเขาถอดกระดูกเซียนออกจากหน้าอกของข้าพวกเขาถึงปล่อยข้าให้มีชีวิตอยู่” ฉินห่าวพูดพร้อมกับถอนหายใจ

“เซียนอมตะหวังอยู่ที่ไหน”

หลังจากที่สือฮ่าวปลอบใจฉินฮ่าวเขาก็หันกลับมามองสิ่งมีชีวิตเก้าหัว

“เขาไม่อยู่ที่นี่แล้ว ภารกิจของเขาคือค้นหากระดูกเซียนทั่วโลกเพื่อกลับมามอบให้เรา” สิ่งมีชีวิตเก้าหัวกล่าว

อย่างไรก็ตามสือฮ่าวไม่ได้เชื่อเรื่องนี้ เมื่อเขามองเห็นลักษณะร่างกายของสิ่งมีชีวิตเก้าหัว เขาคิดว่าเซียนอมตะหวังอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับวังโบราณชี้นำนี้อย่างแน่นอน

“ออกไปกันเถอะ”

เทพหลิวแห่งความมืดแนะนำ ยิ่งเขามองไปที่วังโบราณชี้นำมากเท่าไหร่เขายิ่งรู้สึกไม่ดี

สือฮ่าวพยักหน้า เขานำฉินฮ่าวออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เป็นธรรมดาแล้วที่เขาจะไม่ไว้วางใจสัตว์ประหลาดเก้าหัวตัวนี้อย่างสมบูรณ์

แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป ถึงเขาจะเอาชีวิตมันได้แต่มันอาจทำให้ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บ

หลังจากบรรลุสถานะราชาอมตะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดนี้

“เขาคือปู่ของคนฆ่าหมู ในอดีตเขาเคยโจมตีวังโบราณชี้นำแต่สุดท้ายก็พบกับจุดจบที่น่าสังเวช” ผู้อาวุโสเหรียญเงินกล่าวด้วยความเศร้าโศกโดยเปิดเผยความลับบางอย่าง

ในความเป็นจริงสือฮ่าวเคยได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว ทายาทของราชาอมตะที่ไม่มีใครเทียบได้ซึ่งก่อนหน้านี้ถูกผนึกในอาณาจักรล่างและอาศัยอยู่บนต้นไม้โลก พูดถึงสิ่งเหล่านี้กับสือฮ่าว

“ข้าไม่คิดว่าเขาจะสามารถหนีออกมาจากเรือนจำแห่งความมืดได้ มีความเป็นไปได้สูงที่ดินแดนแห่งความมืดจะปลดปล่อยเขาออกมาสร้างความปั่นป่วน” ท่านปู่นกลาว

“รอให้ข้ามีความแข็งแกร่งเพียงพอเราค่อยมาที่นี่มาอีกก็แล้วกัน” สือฮ่าวกล่าว

มันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากในตอนนี้ เพียงแค่แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นถึงจะมีประโยชน์จริงๆ

เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นแห่งความกดดัน เพียงบุคคลคนนี้ผู้เดียวเท่านั้นที่ต่อสู้กับเขา เขายังได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง

ยิ่งกว่านั้นหากเขาต้องการเอาชีวิตอีกฝ่ายเขาต้องจ่ายด้วยครึ่งหนึ่งของชีวิตเขาเอง

นี้ไม่ดีออย่างแน่นอน ตอนนี้ความโกลาหลปะทุขึ้นมาทุกด้าน เขาต้องใช้ความแข็งแกร่งของตัวเองให้เป็นประโยชน์ ดังนั้นเขาจึงต้องการทะลวงออกจากอาณาจักรราชาอมตะให้เร็วที่สุด!