2213 - หลายปีในอาณาจักรทะเล

2213 - หลายปีในอาณาจักรทะเล

สือฮ่าวพร้อมด้วยราชาอมตะทั้งสองเคลื่อนตัวไปด้วยกันในทะเล ด้วยทักษะเต๋าของพวกเขา ไม่จำเป็นต้องพูดถึงความเร็วที่พวกเขาเคลื่อนที่ไป

อย่างไรก็ตามอาณาจักรทะเลนี้พิเศษเกินไป คลื่นสีดำพุ่งขึ้นและตกลงมา โลกอันกว้างใหญ่ที่ถูกทำลายในแต่ละคลื่น!

“ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน อาณาจักรหลายแห่งได้ถูกทำลายลง มีสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ล่วงลับไปแล้ว

มีโลกเล็กๆมากมาย แม้ว่าจะเทียบไม่ได้กับอาณาจักรเซียนและดินแดนต่างมิติ แต่พวกมันก็ยังกว้างใหญ่ไพศาล อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกมันล้วนถูกทำลายไปหมดแล้ว”

ผู้อาวุโสเหรียญเงินถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ เขาก้มศีรษะลงมองดูคลื่นที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า

นับตั้งแต่ยุคจักรพรรดิล่มสลาย ก็ไม่มีใครรู้ว่ามีกี่อาณาจักรที่กลายเป็นอดีตไปแล้วซึ่งจางหายไปจากการดำรงอยู่

ข้างหน้า รัศมีนั้นเจิดจ้า รัศมีสีทองปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ พุ่งสูงขึ้นราวกับพระอาทิตย์ตกดิน เป็นประกายระยิบระยับอย่างยิ่ง

มันแปลกมาก สถานที่แห่งนี้ยังคงเป็นอาณาจักรทะเล ความตายและความเงียบสงัดแทบจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา ทำไมสิ่งนี้จึงปรากฏขึ้น?

“รีบออกไปให้พ้นทาง!” ท่านปู่นกเตือน

หมอกหลากสีก่อตัวเป็นคลื่น นี่คือแก่นแท้ของพลังงานจิตวิญญาณ มันมีรอยประทับของราชาอมตะและมีกลิ่นเลือดเล็กน้อย

มีราชาอมตะที่ร่วงหล่นสดๆร้อนๆ!

สือฮ่าวตกใจมาก เขารีบเคลื่อนไหวพร้อมกับผู้อาวุโสทั้งสองคนหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว

พวกเขาเห็นระลอกคลื่น ทั้งหมดนี้เป็นสัญลักษณ์เต๋าที่ยิ่งใหญ่ มีรัศมีสีดำและสีเลือดที่แผ่ขยายออกไป กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในอาณาจักรทะเลแถบนี้

นี่คือพายุ!

ความมืดได้พัดผ่าน แผดเสียงคำราม ทำลายทุกสิ่ง

สือฮ่าวมั่นใจว่าสิ่งที่เรียกว่าพายุนี้เป็นสัญลักษณ์เต๋าที่ยิ่งใหญ่อย่างแม่นยำ

พลังอันยิ่งใหญ่และเหนือกว่า ใครมันพัดผ่านมาที่นี่อย่างรุนแรง ราวกับว่าราชาผู้เป็นอมตะจำนวนมากกำลังลงมืออย่างสุดกำลังในเวลาพร้อมกัน มีกี่คนที่จะหยุดมันได้?

“นี่คือพายุแห่งความมืด มันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าส่วนหนึ่งของพายุที่ยิ่งใหญ่ แต่มันก็สามารถฆ่าราชาอมตะได้แล้ว” ท่านปู่นกกล่าว

สือฮ่าวขมวดคิ้ว ที่เรียกกันว่าพายุแห่งความมืดนี้ แท้จริงแล้วเป็นกฎประเภทหนึ่ง เป็นระเบียบเต๋าที่ยิ่งใหญ่ ราชาอมตะหลายคนไม่สามารถทำอะไรกับมันได้

“ในอาณาจักรทะเล พายุสีดำประเภทนี้จะปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว ดังนั้นลมบางส่วนที่พัดเข้าหาฝั่งนี้มาจากยุคที่ยิ่งใหญ่หลายสมัยก่อน” ผู้อาวุโสเหรียญเงินกล่าว

พายุประเภทนี้ไม่สามารถดับได้ มันต้องพัดผ่านอาณาจักรทะเลไปครั้งหนึ่งแล้วค่อยกลับสู่พายุลูกใหญ่ที่เป็นมารดาของมัน

“ข้าอยากรู้จริงๆว่ากฎและพายุเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร!” ดวงตาของสือฮ่าวลึกซึ้งและไม่อาจหยั่งรู้ได้

พลังประเภทนี้ยิ่งใหญ่เกินไป แม้แต่ราชาอมตะก็ไม่สามารถทนได้ นี่เป็นการพิสูจน์ว่ามันมีพลังเหนืออาณาจักรอมตะหรือไม่? เมื่อเขาคิดถึงที่นี่ เขาก็เริ่มเคลื่อนไหว

“เจ้าหนู เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไร? รีบกลับมาที่นี่เร็วเข้า!” ท่านปู่นกตะโกน

เป็นเพราะสือฮ่าวกำลังพุ่งเข้าหาพายุสีดำจริงๆ โดยใช้เนื้อหนังของเขาต้านทานมัน

เขาพยายามใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองเพื่อป้องกันการกัดกร่อนและเผชิญหน้ากับสัญลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัว

ปู!

จากนั้นสือฮ่าวก็กระอักเลือดออกมา ขณะที่เขาเคลื่อนตัวผ่านสายลม ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ทำให้ระลอกคลื่นและสัญลักษณ์เต๋าไม่มีที่สิ้นสุดสามารถเจาะร่างกายของเขาได้

ผู้อาวุโสเหรียญเงินและท่านปู่นกสูดอากาศเย็นๆ เผยให้เห็นการแสดงออกที่น่าตกใจ ฮวงต่อต้านมันจริงๆเขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

ในความเป็นจริงเมื่อเผชิญกับสิ่งนี้แล้วไม่ตายก็นับว่าแข็งแกร่งอย่างยิ่งแล้ว

“ไม่คิดว่าเจ้าจะมาไกลถึงขนาดนี้ แข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักรทะเล” ท่านปู่นกกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

ในอาณาจักรทะเล เหล่าผู้กล้าเผชิญหน้าพายุเช่นนี้ย่อมมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

พวกเขาล้วนเป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียง เช่น ผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ซึ่งเคยไปเยือนพื้นที่ฝังศพโบราณ และสิ่งมีชีวิตที่กำลังเข้าใกล้อีกฝั่งของอาณาจักรทะเล

“กฎระเบียบเต๋าเหล่านี้เป็นพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าระดับราชา ข้าก็แค่ทดสอบอะไรบางอย่างเท่านั้น”

สือฮ่าวกล่าว เขาเสี่ยงกับร่างกายเพียงเพื่อตรวจสอบบางสิ่ง

หลายวันต่อมา ท่านปู่นกและผู้อาวุโสเหรียญเงินบอกกับสือฮ่าวว่าพวกเขาไม่ควรเดินทางต่อ

ข้างหน้ามีหมอกปกคลุมท้องฟ้า อาณาจักรทะเลเงียบสนิทไร้ชีวิตชีวา มีรัศมีพลังที่แปลกประหลาดแผ่ออกมาจากในทิศทางนั้น

“เราไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อีกต่อไป หากเราเดินหน้าต่อไปอีก เราจะหลงทาง ต่อให้เป็นคนที่แข็งแกร่งกว่านี้ก็ไม่เว้น” อาวุโสเหรียญเงินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ในทะเลนี้ มีเพียงพื้นที่ชายแดนเท่านั้นที่ปลอดภัย เมื่อก้าวล่วงล้ำเข้าไปไกลกว่านั้น พวกเขาจะไม่มีทางได้กลับออกมาอีก

เมื่อคนผู้หนึ่งหลงทางอยู่ในอาณาจักรทะเลมันจะเป็นเรื่องยากมากที่จะหาทางกลับบ้านพบ

“ขอให้พวกท่านทั้งสองกลับไปก่อน ปกป้องสหายของข้าให้ดีด้วยข้าจะลองเดินทางเข้าไปอีกสักนิดนึง”

สือฮ่าวกล่าวขณะเตรียมออกสำรวจทะเลแห่งนี้เพียงลำพัง

ท่านปู่นกและผู้อาวุโสเหรียญเงินรู้ดีว่าไม่สามารถห้ามปรามเขาได้จึงได้แต่พยักหน้า

“เจ้าควรพิจารณาให้รอบคอบอีกสักนิด เหมือนเจ้าก้าวเท้าเข้าไปที่นั่นแล้วบางทีเจ้าอาจจะติดอยู่เป็นเวลาหลายปี มันจะเป็นการเสียเวลาอย่างเปล่าประโยชน์”

ท่านปู่นกแนะนำ สีหน้าของเขาเคร่งขรึม

สือฮ่าวส่ายหัว เขาจะเต็มใจที่จะกลับไปเช่นนี้ได้อย่างไร? เขามาถึงส่วนลึกของอาณาจักรทะเลแล้ว เขาต้องการรู้ข้อมูลเพิ่มเติมมากกว่านี้ดังนั้นเขาไม่มีทางกลับไปได้

ในท้ายที่สุด สือฮ่าวก็เดินทางคนเดียว เข้าสู่ส่วนลึกของอาณาจักรทะเลโดยที่ผู้อาวุโสทั้งสองเดินทางกลับไปยังดินแดนอมตะ

“ใช่ มันแปลกจริงๆ” สือฮ่าวพูดกับตัวเอง

เมื่อเขาเดินทางมาไกลพอ เมื่อเคลื่อนตัวข้ามผิวน้ำทะเลเขาก็รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในทะเลนี้มันรกร้างอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนนี้เขาไม่รู้นะว่าตัวเองอยู่ที่ไหนของอาณาจักรทะเล

เขาเริ่มเดินถอยหลัง แต่กลับค้นพบโดยไม่คาดคิดว่าท้องฟ้าและโลกหมุนไปรอบๆ ห้วงเวลาทั้งหมดราวกับถูกใครบางคนพลิกกลับ จักรวาลก็เปลี่ยนไป

อาณาจักรทะเลแห่งนี้กลายเป็นคุกอันยิ่งใหญ่ซึ่งกักขังสิ่งมีชีวิตระดับราชาอมตะทุกประเภท

“เส้นทางกลับลำบากจริงๆ หากไม่มีใครนำทางกลับ การค้นหาด้วยตนเองเช่นนี้ย่อมเสียเวลามากเกินไป” สือฮ่าวกล่าว

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเป็นไปได้แต่จำเป็นต้องใช้พลังสมาธิรวมถึงพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างมากมายมหาศาล

ในที่สุดเขาก็เข้าใจบางเรื่องแล้ว ทำไมเขาถึงเห็นสิ่งมีชีวิตมากมายในทะเล แต่ก็ยังยากสำหรับพวกเขาที่จะไปถึงฝั่ง

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องการกลับบ้านของตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่พวกเขาหลงทางอยู่ในดินแดนแห่งนี้ การที่พวกเขาจะค้นหาเส้นทางกลับมันทำให้พวกเขาเปลืองพลังศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างมาก

ควรทราบว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในอาณาจักรทะเลแห่งนี้จำเป็นต้องทะนุถนอมให้มากที่สุด เพราะที่นี่อาจเกิดอันตรายถึงชีวิตได้ตลอดเวลา

ดังนั้นเมื่อก้าวเท้ามาที่นี่แล้วจึงเป็นเรื่องยากที่จะกลับออกไปได้

ตามที่ผู้อาวุโสทั้งสองได้กล่าวไว้ มีสิ่งมีชีวิตทรงพลังมากมายอยู่ที่นี่ แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังมีความยากลำบากที่จะกลับสู่ดินแดนของตัวเอง

สือฮ่าวล่องลอยไปในอาณาจักรทะเลอยู่เป็นเวลาหลายปี แม้แต่เขาก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแต่คิดว่าคงไม่ต่ำกว่าสิบยี่สิบปีแน่นอน ระหว่างกระบวนการนี้เขาก็เกิดการต่อสู้อย่างไม่รู้จบ

ฮ่อง!

ทันใดนั้น สัตว์ร้ายโบราณก็ปรากฏขึ้น บนหลังของมันคือเดือยกระดูกที่มีสีดำสนิทเหมือนหมึก

มันพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า น่ากลัวอย่างเหลือเชื่อ ราวกับว่ามันเป็นจิ้งจกยักษ์ที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำ มันเปิดปากที่เต็มไปด้วยเลือด กำลังจะกัดสือฮ่าว

ดวงตาของมันเป็นสีแดงเข้มและสูญเสียตัวเองไปนาน

“ช่างน่าสงสารจริงๆ ข้าจะช่วยปลดปล่อยเจ้าเอง” สือฮ่าวกล่าว

เขาเอื้อมมือออกไป สัตว์ร้ายโบราณตัวใหญ่ตัวนี้นี่ขนาดใหญ่กว่าดวงดาวก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ มันถูกระเบิดจนแหลกคามือของสือฮ่าว

โลหิตของมันทะลักไปทั่วดินแดนแถบนี้ย้อมพื้นทะเลให้กลายเป็นสีแดงฉาน

นี่คือสิ่งมีชีวิตระดับผู้อมตะที่แท้จริง ความแข็งแกร่งของมันค่อนข้างยอดเยี่ยม อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับราชาอมตะ ยังมีความแตกต่างกันอย่างมาก