ตอนที่ 320 เฉินผิงเยาะเย้ยโซรอส

ตอนที่ 320 เฉินผิงเยาะเย้ยโซรอส

ยูโร แน่นอนว่าเฉินผิงต้องการ แถมยิ่งเยอะยิ่งดี

เรื่องที่เดวิดพูดว่าอัตราดอกเบี้ยกู้ยืมระหว่างธนาคารสูงก็เป็นเรื่องจริง

คนยุโรปปากบอกไม่กลัวเฉินผิง Short แต่ลับหลังกลับบีบสภาพคล่องของยูโร โดยการขึ้นดอกเบี้ยกู้ยืมระหว่างธนาคาร เพื่อขัดขวางไม่ให้เฉินผิงกู้ยูโรได้ในราคาถูก

เผชิญกับกลยุทธ์นี้ เฉินผิงก็มีแผนรับมือ

ที่เขาแวะไปมิลาน ปารีส จุดประสงค์ก็เพื่อระดมยูโรผ่านช่องทางส่วนตัว

ในเมื่อกลุ่มทุนยุโรปมียูโรอยู่มหาศาล เฉินผิงจะยอมให้ธนาคารสูบเลือดทำไม?

ดอกเบี้ยกู้ยืม 32% นี่เห็นเขาเป็นหมูในอวยเหรอ?

น่าขำ!

"ถ้าคุณโซรอสคิดว่าผมกู้ยูโรไม่ได้ เขาคงคำนวณผิดแล้วล่ะ"

เฉินผิงกล่าวเช่นนั้น

เดวิดเห็นเขาดื้อดึง ก็จนปัญญา

เขาดั้นด้นมาพบเฉินผิงถึงคาโมกลี หนึ่งเพื่อเจรจาความร่วมมือ สองเพื่อหยั่งเชิงท่าทีของเฉินผิง

หลิงจิ้ง Short ยุโรปเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว โซรอสฟันธงว่าเฉินผิงไม่ได้แค่ขู่

ในเมื่อจะ Short เขาก็ต้องมีชิป (เงินทุน/หลักทรัพย์) เพียงพอ

Short ยูโรต้องยืมยูโรมาก่อน Short หุ้นยุโรปต้องยืมหุ้นยุโรปมาก่อน

หลักการคือขายก่อนค่อยซื้อคืนทีหลัง

พูดถึงตรงนี้อาจมีคนสงสัย ทำไมคนอื่นต้องให้คุณยืมด้วย?

ก็เพราะดอกเบี้ยไง

ยืมของก็ต้องมีค่าตอบแทนจริงไหม?

โบรกเกอร์มีหุ้นในมือมหาศาล พวกเขาอยากปล่อยกู้ให้หมดใจจะขาด ยังไงพวกเขาก็ไม่ได้หากินกับการซื้อขายหุ้นเพื่อทำกำไรอยู่แล้ว โบรกเกอร์รับผิดชอบแค่ธุรกิจชำระบัญชีหุ้น

เช่น นักลงทุนคนหนึ่งจะ Short หุ้น Apple เขาต้องยืมหุ้นมาขายก่อน แล้วซื้อคืนไปใช้คืนภายในเวลาที่กำหนด

ในกระบวนการนี้ ไม่ว่าเขาจะขาดทุนหรือกำไร ก็ต้องคืนหุ้นจำนวนเท่าเดิม

ส่วนโบรกเกอร์ที่ให้ยืมหุ้น ไปกลับไม่ได้เสียอะไรเลย กลับได้รับดอกเบี้ยที่นักลงทุนจ่ายให้

เท่ากับโอนความเสี่ยงที่หุ้นจะตกออกไป

หุ้นตก ฝั่ง Short ได้กำไรส่วนต่าง โบรกเกอร์ได้ดอกเบี้ย นักลงทุนที่ถือหุ้นขาดทุน

หุ้นขึ้น ฝั่ง Short ขาดทุนส่วนต่าง โบรกเกอร์ได้ดอกเบี้ย นักลงทุนที่ถือหุ้นได้กำไร

เห็นไหม โบรกเกอร์ในฐานะตัวกลางไม่มีทางขาดทุน นี่คือเหตุผลที่พวกขา Short รายใหญ่ทำ Short ได้ง่ายดาย เพราะในทางทฤษฎี โบรกเกอร์คือพวกเดียวกับพวกเขา

ยิ่งคน Short เยอะ โบรกเกอร์ยิ่งได้ดอกเบี้ยเยอะ

Forex ก็เหมือนกัน

ตัวกลางใหญ่ที่สุดของ Forex คือธนาคาร

แต่ตรงนี้มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง คือธนาคารในระดับหนึ่งต้องรับใช้เป้าหมายทางการเมือง

เช่น ตอนนี้เฉินผิงจะ Short ยูโร ประเทศต่างๆ ในยุโรปกังวลว่าสถานการณ์จะคุมไม่อยู่ จึงสั่งให้ธนาคารใหญ่ๆ ขึ้นดอกเบี้ยกู้ยืมยูโร เพิ่มต้นทุนการ Short ของฝั่ง Short เพื่อบีบให้ทุนต่างชาติล่าถอย

มุกนี้ได้ผลไหม?

ได้ผลแน่นอน

การ Short สกุลเงินหลักอย่างยูโร ต้องใช้เงินยูโรทุบมหาศาล

ถ้าไม่มียูโรมากพอ ก็ไม่พอที่จะงัดข้อกับทุนฝั่ง Long ยูโรได้

โซรอสเห็นจุดนี้ จึงให้เดวิดมาคุยกับเฉินผิง

ก่อนมาเขากำชับเดวิดว่า ไม่ว่าเฉินผิงจะมีท่าทียังไง จะยอมร่วมมือหรือไม่ยอม ก็ต้องบอกเฉินผิงตามตรงว่าควอนตัม ฟันด์มีชิปเท่าไหร่

นี่จริงๆ คือการข่มขู่ทางอ้อม

เฉินผิงไม่ยืม?

งั้นก็ได้ เขาจะกำไว้เฉยๆ ไม่ขยับ

ปริมาณเงินยูโรในระบบมีจำกัด ตราบใดที่คนถือไม่ขาย ฝั่ง Short ก็จะรวบรวมยูโรมาเทขายต่อไม่ได้มากพอ

เหมือนกับซื้อหุ้นแล้วถือลืม เจ้ามือก็ทำอะไรไม่ได้

และ เฉินผิงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้อิทธิพลของชื่อโซรอส

ถ้าเขาไม่ช่วยยืนข้างฝั่ง Short ยูโร จะมีทุนต่างชาติสักกี่รายที่กล้าเป็นทัพหน้าบุกตะลุย ยังเป็นเรื่องไม่แน่นอน

ชื่อเสียงเฉินผิงอาจจะโด่งดัง แต่ตลาดยอมเชื่อโซรอสมากกว่า

ฝ่ายหลังไม่เพียงสร้างชื่อมานาน ผลงานโชกโชน แถมศักยภาพยังเหนือกว่าหลิงจิ้งแคปปิตอลในตอนนี้มาก เฉินผิงมีคุณสมบัติอะไรไปเทียบชั้นกับ "ราชาแห่งการ Short ค่าเงิน" ท่านนี้?

"คุณไม่ต้องพิสูจน์ความมั่นใจของคุณกับผมหรอกครับ ไม่จำเป็น ยังไงตอนนี้เราก็ไม่ใช่ศัตรูกัน คุณว่าไหม?"

เดวิดดูเหมือนจะคาดไว้แล้วว่าเฉินผิงจะพูดแบบนี้

หรือโซรอสอาจจะสั่งให้เขาพูดแบบนี้

'จิ้งจอกเฒ่าจริงๆ!'

เฉินผิงด่าโซรอสในใจว่าแก่มหาภัย

"หึๆ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เราก็ไม่มีความจำเป็นต้องคุยกันต่อแล้ว"

เขาพูดเสียงเย็น "คุณเดวิด เชิญตามสบายครับ ผมไม่ส่งนะ!"

เดวิด: "?"

เขางงเป็นไก่ตาแตก

เฉินผิงทำไมไม่เล่นตามบทล่ะ!

เขาไม่ควรถามเหรอว่าเงื่อนไขของควอนตัม ฟันด์คืออะไร?

ไม่ถามสักคำแล้วปฏิเสธเลยเนี่ยนะ?

"คุณ..."

"คุณเดวิดอยากอยู่เที่ยวชายหาดกับผมต่อเหรอครับ?" เฉินผิงเลิกคิ้ว "ขอโทษด้วย ผมมีคนรู้ใจแล้ว คือผู้ช่วยของผม คุณเยคาเทรินาไง"

"เธอเป็นเด็กสาวที่น่ารักและฉลาด ตอนอยู่จีนเธอบ่นกับผมตลอดว่าอยากมาเที่ยวคาโมกลี เดิมทีผมกะจะบินตรงไปปารีสวันนี้ แต่ช่วยไม่ได้ ทนลูกอ้อนเธอไม่ไหวจริงๆ"

"จริงๆ เทียบกับนอนอาบแดดชายหาด ผมชอบเล่นสกีมากกว่า"

"เยคาเทรินาบอกผมว่า บ้านเกิดเธอหนาวตลอดปี ที่นั่นมียอดเขาหิมะขาวโพลน พ่อค้าบางคนสร้างลานสกีและโรงแรมรีสอร์ทระดับมืออาชีพไว้ ผมว่าไปพักที่นั่นสักสองสามวันน่าจะดี คุณว่าไหม?"

เดวิด โคเฮน: "อิหยังวะ"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!

ไม่ใช่คุยเรื่องความร่วมมือเหรอ ทำไมไพล่ไปเรื่องพักร้อนได้?

เขาอึ้งไปเต็มๆ หนึ่งนาที จนกระทั่งเห็นรอยยิ้มบนหน้าเฉินผิง ถึงรู้ตัวว่าโดนเฉินผิงปั่นหัวเข้าให้แล้ว

"ฟู่..."

เดวิดข่มความโกรธในใจ พูดเสียงต่ำ: "เฉิน คุณจะต้องเสียใจกับการเลือกของคุณ!"

"คุณพูดอะไร ผมฟังไม่รู้เรื่อง?"

เฉินผิงทำหน้าตาย

"เสียใจอะไร? มีอะไรน่าให้ผมเสียใจ?"

"งั้นก็คอยดู!"

"ผมมีลางสังหรณ์"

"อะไร?"

"เราจะได้เจอกันอีก แถมเป็นที่ปารีส เพราะคุณโซรอสไม่กล้าไปอังกฤษ"

ในเมื่อโซรอสไม่อยู่ เฉินผิงย่อมต้องนินทาเขาให้หนำใจ

จริงๆ ก็ไม่เชิงนินทา เฉินผิงพูดความจริง โซรอสไม่กล้าไปอังกฤษ เพราะกลัวโดนเป่าหัว

ตอนเขาโจมตีเงินปอนด์ แทบจะล่วงเกินผู้มีอำนาจในอังกฤษไปทั่ว

ไม่เพียงแค่นั้น ชีวิตคนธรรมดาก็ได้รับผลกระทบอย่างหนัก ไม่รู้มีกี่คนที่โดดตึก นอนให้รถไฟทับ

นี่ล้วนเป็นผลงานของเขา จะไม่ให้คนเกลียดได้ไง?

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าจะมีใครโผล่มาจากซอกไหนเอามีดเสียบเขาหรือเปล่า

ตั้งแต่คนรวยยันคนจน ไม่มีใครไม่เกลียดโซรอส

ด้วยธรรมเนียมการลอบสังหารของจักรวรรดิอังกฤษ โอกาสเกิดเรื่องแบบนี้ไม่ต่ำเลย ดังนั้นตั้งแต่ทุบเงินปอนด์เละ พ่อจระเข้ยักษ์วงการค่าเงินผู้โด่งดังท่านนี้ก็ไม่กล้าไปเหยียบอังกฤษอีกเลย ใครเชิญก็ไม่ไป

เฉินผิงพูดเรื่องนี้ นอกจากจะสอดรับกับจุดหมายปลายทางของทริปยุโรปของเขา ยังเป็นการเยาะเย้ยโซรอสทางอ้อม

ใครใช้ให้มันมาป่วนประสาทเขาก่อนล่ะ?

เดวิดฟังเฉินผิงจบ หน้าเขียวคล้ำ เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

พอเขาไป เยคาเทรินาก็ผลักประตูเข้ามา ถามด้วยความอยากรู้: "บอส คุย... เป็นไงบ้างคะ?"

"ก็ไม่เลว เป็นการแลกเปลี่ยนที่สร้างสรรค์" เฉินผิงยิ้มร่า "เดี๋ยวเราคงได้เจรจากันรอบสองที่ปารีสเร็วๆ นี้แหละ"

"จริงเหรอคะ?"

สาวน้อยสงสัย

"แต่ฉันเห็นเขาดูโกรธมากเลยนะ"

"เขาโกรธไม่โกรธไม่สำคัญ สำคัญที่โซรอสคิดยังไง"

...