บทที่ 309 ยุโรปที่ถูกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะอาหาร

บทที่ 309 ยุโรปที่ถูกเสิร์ฟขึ้นโต๊ะอาหาร

ลอนดอน ย่านการเงิน

หลังงานเลี้ยงที่มิลานจบลง ลอนดอนได้รับข่าวเป็นที่แรก เร็วกว่าโรมเสียอีก

เนื่องจากเนื้อหาข่าวนั้นน่าตกใจเกินไป สถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ในลอนดอนจึงไม่รอช้า เรียกประชุมลับทันที

สถาบันที่เข้าร่วมได้แก่:

บาร์เคลย์ส แคปปิตอล , เอชเอสบีซี  , รอธส์ไชลด์ , เอแพกซ์ พาร์ทเนอร์ส , มาร์ติน เคอร์รี , คอลเลอร์ แคปปิตอล  , ลอยด์ แบงก์เป็นต้น

เหล่าเซียนมารวมตัวกันเพียบ

ผู้ทรงอิทธิพลในวงการการเงินอังกฤษมากันครบ

ช่วยไม่ได้ ครั้งก่อนเรื่องแร่เงินทำทุนอังกฤษเสียหายยับเยิน

นอกจากบาร์เคลย์สที่ขาดทุนยับ 3 พันล้านดอลลาร์ ทุนเจ้าอื่นที่ Long แร่เงินต่างก็ขาดทุนกันไปคนละระดับ

พวกเขาทั้งเกลียดและกลัวเฉินผิง

ครั้งนี้ที่ต้องระดมพลใหญ่โต หลักๆ คือเฉินผิงทำตัวไม่สงบที่มิลาน คำพูดที่หลุดออกมาทำเอาคนอังกฤษสะดุ้งโหยง

พี่ชาย คุณระดมทุน 1 แสนล้านยูโรไปทำไม?

คุณจะทำอะไร?!

ตั้งพันธมิตรการลงทุน จะเล่นงานใคร?

คงไม่ใช่พวกเราหรอกนะ?

"พวกคนจีนมันบ้า! พวกมันเป็นปิศาจ!"

บารอน บรู๊ค ผู้ถือหุ้นใหญ่เอชเอสบีซีที่ใช้ไม้เท้าค้ำยันตะคอกด้วยความโกรธ

"ผมเห็นด้วย!"

โซโลมอน เบสเซนต์ กรรมการบริหารของคอลเลอร์ แคปปิตอลสนับสนุน

"หลิงจิ้งยืมเงิน 1 แสนล้าน จะไป Short ยูโร? คงไม่เกี่ยวกับเรามั้ง?"

"ทำไมจะเป็น Long ยูโร Short ปอนด์ไม่ได้ล่ะ? ส่วนต่างดอกเบี้ยระหว่างธนาคารกลางอังกฤษกับยุโรปมันเห็นๆ กันอยู่ ครึ่งปีมานี้สถานะ Short เงินปอนด์สูงลิ่ว ผมเดาว่าคนจีนอาจจะเล็งเราอยู่"

"ไอ้สารเลว ก็เพราะไอ้พวกประเทศขอทานทางยุโรปใต้นั่นแหละ มันถ่วงยุโรป แล้วก็พลอยทำเราซวยไปด้วย! ผมบอกมานานแล้วว่าอียูเชื่อถือไม่ได้ เราควรรีบออกจากองค์กรปลิงดูดเลือดนี้ซะ!"

"เหอะ อุปสรรคของ Brexit อยู่ตรงไหนพวกคุณก็รู้อยู่แก่ใจ จะมาแสร้งทำไม?"

"ไม่ว่าจะเล็งอังกฤษหรือไม่ เราต้องตื่นตัว ห้ามพลาดท่าซ้ำสองเด็ดขาด"

"ไอ้หมาผิวเหลืองน่ารังเกียจ!"

เนื่องจากเป็นประชุมลับ เหล่าผู้ดีตีนแดงเหล่านี้จึงถอดหน้ากาก "สุภาพบุรุษ" ที่แสดงต่อสาธารณะออกจนหมด คำหยาบและคำเหยียดเชื้อชาติพ่นออกมาไม่หยุด

"จอห์น คุณติดต่อกับคนจีนคนนั้นบ่อยที่สุด คุณมองเรื่องนี้ยังไง"

บารอน บรู๊ค ถามชายวัยกลางคนที่กำลังเหม่อลอยข้างๆ

คนคนนี้คือประธานบริหารธนาคารบาร์เคลย์ส จอห์น ริชมอนด์

เดิมทีก่อเรื่องใหญ่ขนาดนั้น จอห์นควรจะลาออกแสดงความรับผิดชอบ แต่พ่อบังเกิดเกล้าของเขาเก่งเกินไป บวกกับการตัดสินใจภายหลังเป็นการตัดสินใจร่วมกันของผู้บริหารระดับสูงบาร์เคลย์ส เลยให้เขารับผิดคนเดียวไม่ได้

จอห์นลางานยาวหนึ่งสัปดาห์ตอนปลายเดือนพฤษภาคม บอกว่าจะไปพักผ่อนสมอง แต่กลับมีคนถ่ายรูปเขาเมาหัวราน้ำในบาร์ได้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เมื่อจอห์นกลับมาทำงาน เพื่อนร่วมงานพบว่าเขาทรุดโทรมลงมาก จิตใจห่อเหี่ยว

บอร์ดบริหารแนะนำให้เขาพักผ่อน แต่จนถึงวันนี้ อาการเขาก็ยังไม่ดีขึ้น

วันๆ เอาแต่เหม่อลอย

ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

"จอห์น?"

"โอ้ ขอโทษที เมื่อกี้ผมไม่ได้ฟัง" จอห์นสะดุ้งตื่นจากภวังค์

"คุณคิดยังไงกับเรื่องที่เฉินผิงตั้งพันธมิตรการลงทุนและระดมทุน 1 แสนล้านยูโร?"

"เฉิน——ผิง——"

พอได้ยินชื่อนี้ จอห์นก็กัดฟันกรอด ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิต

"มันเป็นนักต้มตุ๋น! คำพูดของมันเชื่อไม่ได้สักคำ!"

"ผมบอกพวกคุณได้อย่างรับผิดชอบเลยว่า ก่อนจะถึงวินาทีสุดท้าย ทุกอย่างที่มันทำอาจเป็นแค่ระเบิดควัน! เราต้องระวังแล้วระวังอีก!"

โซโลมอนเลิกคิ้ว "จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"จำเป็น!"

"จอห์น คุณหลอนไปเองแล้ว"

"ผมก็คิดงั้น"

"หลิงจิ้งแคปปิตอลต่อให้เก่งแค่ไหน เงินทุนก็ไม่ได้เยอะ จะสร้างคลื่นลมได้สักเท่าไหร่?"

"ผมพนันเลยว่ามันไม่กล้า Short ยูโร ยิ่งไม่กล้า Short ปอนด์ นี่เป็นแค่ลูกไม้ขู่คนของมัน"

"แต่วิกฤตหนี้ยุโรปมองข้ามไม่ได้นะ ต่อให้ไม่มีคนจีน พวกบ้านนอกอเมริกาคงไม่ปล่อยโอกาสทองนี้ไปแน่"

ประโยคสุดท้ายทำให้ทุกคนเงียบ

ใช่ วิกฤตหนี้ยุโรปมีอยู่จริง ไม่ใช่สิ่งที่ทุนต่างชาติปั่นขึ้นมา

บางประเทศก็ไม่มีปัญญาใช้หนี้จริงๆ การขาดดุลรัฐบาลแย่ลงทุกปี เงินเฟ้อพุ่ง อัตราว่างงานสูง จะทำยังไง?

ปิดหูทำเป็นไม่ได้ยิน?

หลอกตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์

กลยุทธ์ที่เหนือชั้นที่สุดคือแผนการที่เปิดเผย

แผนการที่เปิดเผยหมายถึง วางชิปและวิธีการทั้งหมดไว้บนโต๊ะ แต่อีกฝ่ายก็ยังจนปัญญา

การใช้สถานการณ์บีบบังคับคือวิธีที่ต้นทุนต่ำสุดและประสิทธิภาพสูงสุด

"พวกคุณว่า เป็นไปได้ไหมที่หลิงจิ้งอาจจะเป็นทัพหน้าให้วอลล์สตรีท หรือเป็นตัวล่อ?"

ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งจากมุมห้องดึงดูดความสนใจทุกคน

"นั่นสิ พวกเขาเพิ่งเข้าถือหุ้นหลิงจิ้ง หลิงจิ้งก็วิ่งมาตลาดยุโรปทันที บอกว่าสองฝ่ายนี้ไม่มีลับลมคมในผมไม่เชื่อหรอก"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็——"

"ไม่ได้ เราจะนั่งรอความตายไม่ได้ ต้องตอบโต้!" มอริอาร์ตี้ สจ๊วร์ต ผู้จัดการทั่วไปของลอยด์ แบงก์ ประกาศกร้าว "เราจะให้วอลล์สตรีทเห็นว่าเราอ่อนแอ เปราะบางไม่ได้เด็ดขาด!"

หมาที่เห่ายิ่งดังยิ่งกลัว พอเจ้าของปล่อยเชือก มันก็จะหุบปากทันที

ประโยคข้างต้นอธิบายสถานการณ์ปัจจุบันของยุโรปได้สมบูรณ์แบบ

"หลิงจิ้งผูกติดกับวอลล์สตรีทแน่นแฟ้น ท่าทีของพวกเขาก็น่าจะเป็นท่าทีของวอลล์สตรีท"

บารอนลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา

"เราต้องทำอะไรสักอย่างกับมัน!"

คนที่คุ้นเคยกับอังกฤษจะรู้ดีว่า สิ่งที่คนอังกฤษชอบทำที่สุดคือการประชุม

ต่อให้ทุกคนเห็นพ้องกันว่าต้องคว่ำบาตรเฉินผิง คว่ำบาตรหลิงจิ้ง แต่พอคุยถึงมาตรการที่เป็นรูปธรรม แต่ละฝ่ายก็ทะเลาะกันบ้านแตก

ทุกคนอยากได้เปรียบ ไม่มีใครอยากแบกรับความเสี่ยง

อะไรนะ? ให้ฉันไปล่อเป้าหลิงจิ้ง?

ทำไมพวกแกไม่ไปล่ะ?

ประชุมตั้งแต่เช้ายันบ่าย ไม่ได้ข้อสรุปที่สร้างสรรค์สักอย่าง

ตอนค่ำ เฉินผิงที่ทราบข่าวนี้ ให้สัมภาษณ์สดกับสำนักข่าวอันซา และเสนอทัศนะที่ทำให้ทั่วยุโรปนั่งไม่ติด:

"ผมคิดว่า สังคมปัจจุบันยังคงมีความเป็นดาร์วินิสต์ (ปลาใหญ่กินปลาเล็ก) สูงมาก ตรรกะนี้ใช้ได้ดีโดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและภูมิรัฐศาสตร์"

"ประเทศหนึ่ง ถ้าไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ก็ต้องนอนรออยู่บนเมนูอาหารแน่นอน ผมเรียกมันว่า 'ทฤษฎีโต๊ะอาหาร'"

"ไม่ต้องสงสัยเลย ยุโรปถูกเสิร์ฟขึ้นเมนูแล้ว วิกฤตหนี้ยุโรปกำลังพาระบบการเงินของอียูไปสู่การล่มสลาย เราสังเกตเห็นว่า ธนาคารกลางยุโรปไม่มีพื้นที่นโยบายมากพอให้หมุนเวียน ซึ่งจะนำไปสู่สถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ทีละก้าว"

"หลิงจิ้งมองว่า สินทรัพย์สกุลยูโรยังมีพื้นที่ให้ร่วงลงอีกมาก สามารถหาจังหวะ Short ได้!"