บทที่ 200 แอบลักพาตัวว่าที่ลูกสะใภ้

บทที่ 200 แอบลักพาตัวว่าที่ลูกสะใภ้

มีเพียงเขาสองคนที่รู้กัน ส่วนหยางเถาผู้น่าสงสารยังคงถูกปิดหูปิดตา

"ไว้เจอกัน..."

ลมหนาวพัดหางม้ายาวสลวยของเหยาปิงเฉิงพลิ้วไหว

......

หลังจากพาเฉินผิงออกมา หยางเถาก็ทำแก้มป่อง ตลอดทางไม่ยอมพูดจา ไม่สนใจเขา

"แหม เถาเถา เธอได้กลิ่นเปรี้ยวๆ ไหม?" (ในภาษาจีน กลิ่นเปรี้ยวหมายถึง อาการหึงหวง)

เฉินผิงกลั้นหัวเราะสุดชีวิต

"ไหดองน้ำส้มในโรงอาหารแตกหรือเปล่าเนี่ย?"

"คุณ!"

หยางเถาโกรธจนจุกอก กระโจนเข้าใส่เขา ทำท่าจะกัด

"คนบ้า ดีแต่รังแกเค้า!"

"เป็นลูกหมาเหรอเราเนี่ย!"

"คุณนั่นแหละลูกหมา!"

หยอกล้อกันสักพัก หยางเถาก็ซบลงบนไหล่เฉินผิงอย่างอ่อนแรง พูดเสียงอ่อย: "เมื่อกี้คุณอยู่ใกล้ปิงเฉิงเกินไปแล้วนะ"

"มีเหรอ? ฉันกับเขาก็แค่เพื่อนกัน!"

"ถึงบอกว่าคุณมันทึ่มไง ผู้หญิงเขาคิดอะไรคุณดูไม่ออกหรอก" เธอกอดคอเฉินผิง "สายตาที่ปิงเฉิงมองคุณมันไม่ปกติ... เอาเป็นว่า ต่อไปคุณอยู่ห่างๆ เขาหน่อยนะ นะคะ?"

"นะ นะ นะคะ แฟนขา~"

ผู้หญิงขี้อ้อนมีชัยไปกว่าครึ่ง เฉินผิงเองก็แพ้ทางแบบนี้ จึงรับปากไปว่า:

"โอเค ฟังเธอทุกอย่างเลย!"

"คุณดีที่สุดเลย~"

หยางเถาคิดว่าเฉินผิงพูดจริงทำจริง หารู้ไม่ว่า "คำพูดผู้ชาย เชื่อได้ที่ไหน" ขนาดตัวเฉินผิงเองยังไม่แน่ใจอนาคตเลย ตอนนี้ก็ต้องปลอบหยางเถาไปก่อน

เวลายัยหนูนี่ยิ้มช่างดูไร้เดียงสาน่ารัก เหมือนลูกหมาที่มีความสุข แค่มีเธออยู่ข้างๆ ก็ทำให้เฉินผิงลืมเรื่องปวดหัวและอารมณ์ดีขึ้นมาได้

วันอาทิตย์ เฉินผิงขับรถไมบัคไปส่งดาวคณะหยางที่บ้าน

รอบนี้เฉินผิงค้างที่บ้านหยางเถาอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ต้องจากมาด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ของหยางเถา

แม้คู่รักข้าวใหม่ปลามันจะอยากตัวติดกันตลอดเวลา แต่เฉินผิงยังมีสติ เขาเข้าใจว่าหยางเถามีครอบครัว มีญาติพี่น้อง จะพาเธอกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ด้วยกันตอนนี้มันดูไม่ดี

ทั้งสองจึงตกลงกันว่า วันที่ 3 ของตรุษจีน เขาจะไปรับเธอที่เจี้ยนเย่กลับไปบ้านเฉินผิง

การจะเกลี้ยกล่อมพ่อให้ยอมปล่อยลูกสาวไปค้างอ้างแรมและพักอยู่บ้านผู้ชายคนอื่น เป็นภารกิจระดับ Mission Impossible

อย่างน้อยถ้าลองสลับบทบาทกัน เฉินผิงคิดว่าตัวเองคงทำใจไม่ได้

เขาเลยตัดสินใจไม่บอกกล่าว กะว่าจะใช้แผน "มัดมือชก"

รอข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก (พาตัวมาแล้ว) ค่อยว่ากัน ถึงตอนนั้นหยางกั๋วเสียงจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว

หยางเถารู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวกับแผนการอันบ้าบิ่นนี้ แต่เธอก็สัญญากับเฉินผิงว่าจะไม่บอกหยางกั๋วเสียงเด็ดขาด

เลี้ยงลูกสาวมา 18 ปี สุดท้ายโดนไอ้หนุ่มหัวทองอย่างเฉินผิงขโมยหัวใจไปจนหมด

แถมยังเข้าข้างคนนอก ช่วยปิดบังแผนการของเฉินผิงอีก

ไม่รู้ว่าถ้าหยางกั๋วเสียงรู้เข้า จะโกรธจนกระอักเลือดไหม

ออกจากเจี้ยนเย่ เฉินผิงแวะไปบ้านเหยาปิงเฉิงตามสัญญา นำของขวัญและของฝากปีใหม่ไปให้แม่และน้องสาวของเธอ

บ้านพวกเธออยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ บนเขาที่เมืองฉู่โจว มณฑลอานฮุย พื้นที่ห่างไกล ถนนหนทางย่ำแย่ เฉินผิงเสียเวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะขับรถเข้าไปถึง

เถียนเมิ่ง แม่ของเหยาปิงเฉิงสุขภาพไม่ดี ต้องกินยามาหลายปีแล้ว แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น

แม้จะดูซูบซีดอิดโรย แต่ก็ไม่อาจบดบังเค้าโครงความงามในอดีตของเถียนเมิ่งได้

เธอกับเหยาปิงเฉิงหน้าตาเหมือนกันถึง 9 ส่วน เป็นโครงหน้ารูปไข่แบบสาวงามในวรรณคดี ดูสง่างามมาก

เหยาเสวี่ยหลี น้องสาวของเหยาปิงเฉิงอายุน้อยกว่าเธอ 3 ปี ปีนี้เพิ่งขึ้น ม.ปลาย

นิสัยของเหยาเสวี่ยหลีต่างกับพี่สาวราวฟ้ากับเหว พี่น้องคู่นี้คนหนึ่งซุกซนขี้เล่น อีกคนเงียบขรึมเรียบร้อย

สำหรับแขกอย่างเฉินผิง ครอบครัวเล็กๆ นี้ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี โดยเฉพาะน้องเล็กเหยาเสวี่ยหลี พอรู้จักกันปุ๊บก็เกาะติดแจ เรียก "พี่เขยๆ" ปากหวานจนมดขึ้น

เดิมทีเฉินผิงตั้งใจจะส่งของแล้วกลับเลย แต่ฟ้ามืดเร็วมาก เขาเลยจำใจต้องค้างแรมในหมู่บ้านบนเขาหนึ่งคืน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฉินผิงทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่งแล้วจากไป

5 วันต่อมา เขากับพ่อแม่ฉลองตรุษจีนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตที่หมู่บ้านตระกูลเฉิน (เฉินเจียเป่า)

ปู่สามจ้างคณะละครสัตว์ฝีมือดีที่สุดในย่านนั้นมาแสดง เชิญชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาดูในนามของเฉินผิง

มีโชว์งูเหลือมพันตัวที่เฉินผิงประทับใจมาก

งูเหลือมตัวนั้นยาวหลายเมตร หนักหลายสิบโล แค่เปิดตัวมาก็ทำเอาคนตกใจกันเป็นแถบ

ญาติพี่น้องจากทั่วสารทิศ ที่ปกติแม้แต่วันเช็งเม้งยังไม่โผล่หัว ต่างพากันมาสวัสดีปีใหม่ เข้าแถวมอบของขวัญให้บ้านเฉินผิง บรรยากาศคึกคักจนพ่อแม่เฉินผิงยิ้มแก้มปริ

นอกจากนี้ ยังมีแม่สื่อแม่ชักดาหน้ามาเสนอคู่ตุนาหงันให้เฉินผิงเพียบ

คู่ดูตัวมีทั้งลูกสาวเศรษฐีในอำเภอ แต่น่าเสียดายที่เฉินผิงปฏิเสธไปหมด

วันที่ 3 ของตรุษจีน เฉินผิงแอบขับรถไปรับหยางเถาที่เจี้ยนเย่ คืนนั้นพอหยางกั๋วเสียงรู้ว่าลูกสาวหายตัวไป ก็โกรธจนควันออกหู โทรมาด่าเฉินผิงสาดเสียเทเสีย

หลังจากเฉินผิงสาบานว่าจะไม่แตะต้องหยางเถา ว่าที่พ่อตาจอมเฮี้ยบถึงยอมสงบลง

"ถ้ามีครั้งหน้าอีก แกอย่าหวังจะได้เห็นหน้าเถาเถาอีกเลย!"

พ่อตาขู่ฟ่อ

"ฉันยอมให้พวกแกคบกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยปละละเลยนะเว้ย!"

"ครับๆ!"

เฉินผิงพยักหน้าหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าว

"น้องยังเด็ก ไม่รู้ความ แกเป็นผู้ชาย ควรจะสอนน้อง ไม่ใช่พาน้องเสียคน"

"ทราบแล้วครับคุณอาหยาง"

"น้าเซียวของแกจะคุยด้วย"

พูดจบหยางกั๋วเสียงก็ยื่นโทรศัพท์ให้เซียวอวี้เหยา แล้วเดินปึงปังกระแทกประตูออกไปอย่างหัวเสีย

พอมั่นใจว่าเขาไปแล้ว ประโยคแรกของว่าที่แม่ยายเซียวอวี้เหยา ก็ทำเอาเฉินผิงช็อกตาตั้ง: