2142 - เบื้องหลังของการทรยศ

2142 - เบื้องหลังของการทรยศ

สือฮ่าวมั่นใจว่าบรรพบุรุษกู่เป็นราชาอมตะเขาไม่รู้ว่าชายชราคนนี้เป็นราชาอมตะเมื่อไหร่แต่ที่แน่ๆต้องเป็นราชาอมตะแล้วอย่างแน่นอน!

ย้อนกลับไปในตอนนั้นสิบอสูรผู้ยิ่งใหญ่ล้วนแต่ทรงพลัง ศักยภาพของพวกเขาก็มีมากมายมหาศาล นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงมีชื่อเสียงมาก

ทายาทของพวกเขาก็เช่นเดียวกัน และด้วยเหตุนี้เองที่จำนวนของพวกเขาจึงมีน้อยมาก แต่พวกเขาก็มีพลังมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ

ย้อนกลับไปในตอนนั้นบรรพบุรุษโบราณตระกูลกู่ผู้นี้ยังคงไม่ใช่ราชาอมตะ แต่หลังจากฝึกฝนมาเป็นเวลายาวนานในอาณาจักรต่างแดน เขาก็ประสบความสำเร็จกลายเป็นหนึ่งในราชาอมตะที่แข็งแกร่ง

เฮ้อ!

บรรพบุรุษกู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเขามองไปที่การแสดงออกของสือฮ่าวเขารู้ว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

ชะตากรรมของตระกูลเขาถูกกำหนดให้กลายเป็นคนทรยศตลอดกาล

“ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเจ้า” บรรพบุรุษกู่กล่าว

สือฮ่าวไม่เชื่อ ย้อนกลับไปในตอนนั้น คนของตระกูลนี้เกือบจะทรมานเขาจนตาย แต่บรรพบุรุษของตระกูลนี้จะมีความคิดแบบนี้ในสมองจริงๆหรือ? มันขัดแย้งกันเกินไป

“เพื่อที่จะเข้ามาอาศัยอยู่ในอาณาจักรนี้ข้าจะหลอกลวงพวกเขาได้อย่างไร? หากต้องการหลอกลวงพวกเขาข้าก็ต้องหลอกลวงตัวเองก่อน” บรรพบุรุษกู่กล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

เขาบอกสือฮ่าวสิ่งต่างๆตามที่เป็นอยู่ เมื่อเก้าสวรรค์สิบพิภพแสดงสัญญาณของการล่มสลาย ถูกกำหนดให้พังพินาศ

ตระกูลกู่ก็ได้รับคำสั่งจากราชาอมตะให้แปรพักตร์เข้าร่วมกับศัตรูเพื่อรักษาเชื้อสายของเก้าสวรรค์สิบพิภพไว้

แน่นอนว่าคนของตระกูลกู่ทุกคนคิดว่านี่เป็นการทรยศที่แท้จริง มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่ใช่ของจริง แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ได้ลงมือสังหารมิตรสหายไปมากมาย

มันถึงขนาดที่แม้แต่ผู้เฒ่ากู่เองที่สองมือก็ยังเต็มไปด้วยเลือด เพื่อที่จะเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย เขาใช้วิธีที่ยอดเยี่ยมในการทำให้ตัวเองลืมความจริง จำแต่เรื่องของการแปรพักตร์ไปต่างแดน

หลังจากผ่านไปครึ่งยุคความทรงจำเก่าๆของบรรพบุรุษกู่ก็เริ่มฟื้นคืนอย่างช้าๆ

ถึงตอนนี้ ตระกูลกู่ได้รับชื่อเสียงเรื่องความอับอายมานานแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่จะลบล้างความอัปยศในอดีต

“ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมท่านถึงไม่ปล่อยให้ข้าหนีไป แต่กลับรั้งข้าไว้ที่นี่” สือฮ่าวกล่าว เขาไม่เชื่อคำพูดของชายชราคนนี้ คำพูดของเขามีความขัดแย้งกันเอง

“อันที่จริงแล้วการเก็บซ่อนความจริงไว้แต่เพียงผู้เดียวนั้นทำให้ข้าเจ็บปวดทรมานมานานแสนนาน ข้าต้องการบอกให้ใครบางคนจากฝั่งนั้นทราบว่าข้าไม่ได้ทรยศจริงๆ” ผู้เฒ่ากู่กล่าว

สือฮ่าวพูดไม่ออก ผู้ชายคนนี้ต้องการช่วยเขาจริงๆเหรอ? ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญนี้ เขายังคงถ่วงเวลาอยู่!

“ไม่ต้องกังวล ข้ามาจากเผ่าพันธุ์กู่ในช่วงเวลาที่เรากำลังสนทนากันอยู่นี้ช่วงเวลาที่ด้านนอกไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย”

ผู้เฒ่ากู่บอกสือฮ่าวว่าเขาจะช่วยลบร่องรอยทุกอย่างของสือฮ่าวทิ้งไปไม่ให้ราชาอมตะคนไหนติดตามมาที่นี่ได้

เขาสร้างเขตแดนแห่งกาลเวลาไว้รอบๆสถานที่แห่งนี้ กวาดล้างร่องรอยของสือฮ่าวอย่างสงบ และยังเผาผลาญโลหิตของครึ่งเก้าจักรพรรดิผู้ไม่ดับสูญคนนั้นอีกด้วย

ในดินแดนที่บรรพบุรุษกู่ยืนอยู่ เวลาดูเหมือนจะหยุดลง ไม่น่าแปลกใจที่เขามีความมั่นใจในระดับนี้ เขาไม่ได้ทำให้เวลาของสือฮ่าวเสียไปแม้แต่น้อย

“เจ้าคือคนที่สร้างความวุ่นวายในดินแดนบรรพบุรุษของจักรพรรดิ์แดงหรือเปล่า?” บรรพบุรุษกู่ถามทันที

“ข้าสับร่างของอสูรกาลเวลาบางตัว มันเป็นเพียงแค่ผู้สูงสุดคนหนึ่งไม่คิดว่ามันจะหนีรอดไปได้ท่านว่าแปลกหรือไม่” สือฮ่าวกล่าว

เมื่อบรรพบุรุษกู่ได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ตกตะลึง ใบหน้าของเขาดูเหมือนคนโง่คนหนึ่ง การที่ราชาอมตะจะมีสีหน้าแบบนี้เชื่อว่าไม่เคยปรากฏในโลกมาก่อน

“นี่เจ้าโง่หรือเปล่า? เจ้าไม่รู้ตัวหรือว่าอสูรกาลเวลาที่เจ้าสับขาดครึ่งไปนั้นคือจักรพรรดิแดง?!” บรรพบุรุษกู่มีลมหายใจถี่เร็วด้วยความตื่นเต้น

“เป็นไปไม่ได้! มันอ่อนแอมาก!” สือฮ่าวส่ายหัว

“ว่ากันว่าจักรพรรดิแดงได้เกิดใหม่แล้วเขาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเขาอยากจะทำลายข้อจำกัดของราชาอมตะและทะลวงอาณาจักรที่สูงกว่า

มีข่าวลือว่าเมื่อสองสามวันที่แล้วเขาถูกใครบางคนตัดร่างกายออกครึ่งนึงทำให้ความพยายามหลายล้านปีของเขาต้องจบลง!” บรรพบุรุษกู่กล่าวเบาๆด้วยความเสียดาย

สือฮ่าวรู้สึกมึนงง

เขาใกล้เคียงกับการสังหารจักรพรรดิแดงได้จริงๆ! ตอนนี้เขาเอาร่างของมันครึ่งหนึ่งติดมือมาด้วย

สือฮ่าวดึงร่างกายของอสูรกาลเวลาตัวนั้นออกมาแล้วตะโกนด้วยความคับแค้น

“มันคือจักรพรรดิแดงจริงๆ! เหตุไฉนข้าถึงได้โง่ขนาดนี้ข้าน่าจะไล่ตามมันไปให้ถึงที่สุด ในตอนนั้นมันหนีไปไม่พ้นแล้วชัดๆหากข้าไล่ตามไปมันไม่มีทางรอดได้!”

สือฮ่าวกำลังจะคลั่งใจตาย เขาพลาดโอกาสที่หายากขนาดนั้นไปได้อย่างไร เมื่อนึกขึ้นมาเขารู้สึกแค้นใจตัวเองจริงๆ

ในท้ายที่สุด เขาจ้องไปที่ครึ่งของร่างกายนั้นด้วยความโกรธและพูดว่า

“เมื่อกลับไปข้าจะย่างเจ้ากินให้หายแค้น!”

ถ้ามีคนได้ยินเรื่องนี้และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพวกเขาจะต้องตะลึงอย่างแน่นอน นั่นคือจักรพรรดิแดงแต่มันกำลังจะถูกใครบางคนย่างกิน

“เจ้าต้องระมัดระวังด้วยตอนที่เจ้ากินมัน ในร่างกายของมันนั้นอุดมไปด้วยเต๋าอันยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิแดงมันอาจสร้างปัญหาให้เจ้าได้” บรรพบุรุษกู่เตือนสือฮ่าว

“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว เราก็แยกทางกันเถอะท่านผู้เฒ่า” สือฮ่าวหันหลังจากไป

“ถ้าข้ารู้ว่ามันเป็นแบบนี้ ข้าก็ไม่ควรปรากฏตัวเลย…เขาแข็งแกร่งจนถึงระดับที่สามารถฆ่าครึ่งก้าวราชาอมตะได้” บรรพบุรุษกู่ถอนหายใจเบาๆและเริ่มทำความสะอาดร่องรอยที่นี่

ฮ่อง!

สือฮ่าวรีบออกจากเส้นทางที่ชายแดนรกร้างและกลับสู่โลกของเขาเอง!

หลังจากที่สือฮ่าวหายตัวไป บรรพบุรุษกู่ก็ทำความสะอาดร่องรอยทั้งหมดที่นี่

ใบหน้าเก่าของเขาแดงก่ำ เขินอายเล็กน้อย ร่องรอยที่ถูกเขาลบนั้นทั้งหมดมันเป็นร่องรอยของเขาเอง

ตอนแรกเขากังวลว่าเมล็ดพันธุ์ดีๆอย่างสือฮ่าวจะตายที่นี่ แต่เขาไม่คิดจริงๆว่าทายาทของสหายเก่าจะสามารถสังหารครึ่งก้าวราชาอมตะคนหนึ่ง

“ได้เวลาไปแล้ว!”

บรรพบุรุษกู่จากไป เศษเวลาบินไปรอบๆ เขาหายตัวไปจากที่นี่ และปรากฏตัวในดินแดนบรรพบุรุษของตระกูลกู่ รูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ผิวเปล่งประกายไม่เหี่ยวย่นอีกต่อไป

เขาฟื้นสภาพร่างกายที่แท้จริงของเขา ร่างของเขาตั้งตรง ผมสลวยเป็นประกายสีทองอร่าม

อย่างไรก็ตา นี่เป็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเท่านั้น หากบุคคลที่มีอำนาจอยู่ที่นี่ พวกเขาจะสั่นศีรษะอย่างแน่นอน

เพราะพวกเขาจะสัมผัสได้ว่ามีรอยแตกในรากฐานเต๋าของเขา เขาคงไม่มีความหวังที่จะเข้าสู่ความเป็นราชาอมตะ

วิธีการของบรรพบุรุษกู่นั้นท้าทายสวรรค์ นี่คือเหตุผลว่าทำไมจักรพรรดิผู้ไม่ดับสูญของที่นี่ถึงไม่เคยหวาดระแวงในตัวเขา!

เขาเข้าใจกฎธรรมชาติและกาลเวลา เขาสามารถเร่งความเร็วในการแก่ชราของตัวเองทำให้ทุกคนเข้าใจผิดว่าเขามีรากฐานที่ไม่มั่นคง

ในอดีตเขาเคยเห็นสือฮ่าว ทายาทของเขาเคยพยายามปรับแต่งสือฮ่าวในเตาหลอม แต่ในท้ายที่สุดพวกเขาก็ 'บังเอิญ' ทำให้สือฮ่าวให้รอดพ้นจากอันตราย

เห็นได้ชัดว่าการกระทำครั้งนี้เต็มไปด้วยเจตนา

ตระกูลกู่ในเวลานั้นได้ดำเนินการอย่างระมัดระวังโดยพยายามรักษาชีวิตของสือฮ่าวไว้ให้ได้

“แม้ว่าข้าจะหลบซ่อนตัวมานานแต่ข้าจะหนีไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือ? ไม่ช้าก็เร็ว วันที่ข้าจะต้องตายอย่างอนาถก็จะมาถึง!”

บรรพบุรุษกู่ถอนหายใจด้วยความสะท้อน

เขารู้ว่าเขาแบกรับความอับอายที่ไม่สิ้นสุดซึ่งไม่สามารถลบล้างออกได้ในชีวิตนี้ แม้ว่าจะมีคนช่วยเขาชำระมลทิน แต่เขาก็เชื่อว่าคงไม่มีใครยอมรับตระกูลกู่อีกแน่นอน

ในอดีตหลายคนเคยเห็นมือของผู้คนของตระกูลกู่ที่ย้อมด้วยเลือดของผู้คนจากฝั่งเดียวกัน พวกเขาทรยศจากเก้าสวรรค์สิบพิภพและเข้าร่วมกับอาณาจักรนี้เป็นเวลาหลายล้านปีแล้ว

“มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างแท้จริง ในตอนที่จุดจบของข้ากำลังจะมาถึงแต่ข้าก็ไม่อาจลบล้างชื่อเสียงของตัวเองได้” ชายชรากล่าวด้วยความสะทกสะท้อน

จากนั้นเขาก็หลับตาลง กลายเป็นเหมือนรูปปั้นหิน ไม่เคลื่อนไหว ขาดพละกำลังราวกับว่าเขาไม่ได้เคลื่อนไหวเป็นเวลาหลายล้านปี