2134 - มุ่งหน้าสู่ต่างมิติ

2134 - มุ่งหน้าสู่ต่างมิติ

“ข้าไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า หวังว่าเจ้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย!” ราชันย์ดินแดนปิดผนึกกล่าว

สือฮ่าวพยักหน้าบอกว่าไม่ต้องกังวล เขาจะไม่ตายในอีกด้านหนึ่งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขายังมีสิ่งที่ต้องทำ

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าหลังจากการสร้างวิธีการเสร็จสมบูรณ์

เส้นทางเต๋าอันยิ่งใหญ่ของเขาก็กว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เส้นทางอันยอดเยี่ยมปูอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

“เดินทางไปที่สวรรค์อี่อี้!”

ในท้ายที่สุดราชันย์ดินแดนปิดผนึกก็ชี้ให้เห็นเส้นทางลับ

เส้นทางนั้นอยู่ในสวรรค์อี่อี้มันเป็นเส้นทางที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อสองยุคสมัยอันยิ่งใหญ่ที่แล้ว

เป็นเส้นทางนี้ถูกปิดผนึกไว้นับตั้งแต่ราชาอมตะไร้สิ้นสุดใช้ข้ามไปสังหารสิ่งมีชีวิตจากฝั่งนั้นครั้งสุดท้าย

นอกจากสัตว์ประหลาดโบราณอย่างราชันดินแดนปิดผนึกแล้ว คนที่รู้เรื่องนี้ก็ตายไปจนหมดสิ้น

สือฮ่าวโค้งคำนับด้วยความเคารพ นอกเหนือจากนี้ เขาจะพูดอะไรได้อีก

ก่อนจากไป เขาเรียกหามู่ชิงและคนอื่นๆ โดยแอบบอกพวกเขาว่ากำลังมุ่งหน้าไปอีกฝั่ง ให้ระวังให้มากขึ้นในช่วงเวลานี้

จากนั้นเขาก็เริ่มบรรยายเส้นทางเต๋าที่พวกเขาต้องบ่มเพาะให้มากขึ้น

เขาอธิบายมันอย่างละเอียดมากกว่าครั้งที่แล้ว เส้นทางนี้ไม่อาจขาดตอนได้ เพราะมันจะถูกใช้ในการบ่มเพาะในยุคที่ไร้การฝึกฝน

เขาวางแผนที่จะมุ่งหน้าไปอีกฝั่งหนึ่ง แต่เขาไม่ต้องการที่จะให้คนอื่นทราบเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงให้มังกรแดงประกาศว่าเขาจะเข้าสู่ความสันโดษอีกครั้ง

ในความเป็นจริง ที่แรกที่เขาไปคือเทือกเขาอมตะร่วงหล่น เขามาถึงนอกสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง

สือฮ่าวส่งเสียงร้องเรียกดังกึกก้องโดยบอกว่าเขาต้องการที่จะเข้าไปและตรวจสอบคัมภีร์ที่ไม่อาจหยั่งรู้

ในวันนั้น คำตอบของเทือกเขาอมตะร่วงหล่นนั้นแตกต่างออกไป

สถานที่แห่งนี้ยังคงเงียบสงบเป็นเวลานาน ในท้ายที่สุดมีคนออกมาเชิญสือฮ่าวเข้ามา

ดินแดนปิดผนึกทั้งหมดล้วนส่งผู้คนไปแสดงความยินดีกับสือฮ่าวที่สามารถสร้างวิถีบ่มเพาะแบบใหม่ขึ้นมา มีเพียงดินแดนแห่งนี้แห่งเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้ร่วมแสดงความยินดีกับเขา

ครั้งนี้ หลังจากที่สือฮ่าวมาถึงที่นี่อีกครั้งการต้อนรับของที่นี่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ในครั้งนี้ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายเขามิหนำซ้ำยังมีใครบางคนมาเชิญเขาไปศึกษาคัมภีร์ด้วย

“มันถูกบันทึกไว้บนกำแพงหินนั้น ทำตามที่ท่านต้องการ!”

ผู้คนของเทือกเขาอมตะร่วงหล่นนั้นยังคงเย็นชา พวกเขาอนุญาตให้สือฮ่าวศึกษาญาณวิเศษโบราณได้

เพียงแต่ว่าทัศนคติของพวกเขายังคงเหมือนเดิม

สือฮ่าวป้องมือโดยไม่แสดงท่าทางโอ้อวด เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมให้เขาศึกษา

หากเป็นเช่นนั้นเขาก็ไม่คิดจะกดดันมากเกินไป เพราะดินแดนแห่งนี้ว่ากันว่าบรรพบุรุษโบราณเป็นถึงอสูรผู้ยิ่งใหญ่ที่แทบจะทัดเทียมกับราชาอมตะ

“คู่ควรกับการเป็นคัมภีร์อมตะ!”

สือฮ่าวหลับตาเป็นเวลานาน เมื่อดวงตาของเขาเปิดขึ้นอีกครั้งแสงสว่างจ้าก็สาดส่องไปทั่วทั้งจักรวาล นี่เป็นญาณวิเศษที่ไม่มีอะไรเทียบได้

เมื่อฝึกฝนวิชานี้จนถึงขั้นสูงสุดร่างกายของคนผู้นั้นจะแข็งแกร่งจนไม่แตกดับไปตลอดกาล!

มีบันทึกที่ระบุว่าถึงแม้วันหนึ่งจะต้องตาย แต่ร่างกายของพวกเขาก็ยังไม่แตกหักและสามารถกลับมาเกิดใหม่ได้อีกครั้ง

แม้เวลาจะผ่านไปหลายล้านปี เนื้อหนังของพวกเขาก็ยังสามารถสร้างจิตวิญญาณดั้งเดิมขึ้นมาใหม่ได้

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

แม้หลังจากที่เขาตาย วิญญาณดั้งเดิมได้กระจัดกระจายไปแล้วแต่เนื้อหนังก็ยังสามารถสร้างตัวตนที่แท้จริงขึ้นมาใหม่!

เราต้องเข้าใจว่านี่คือตัวตนที่แท้จริง ไม่ใช่วิญญาณดั้งเดิมที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ของคนอื่น แต่มันเป็นวิญญาณดั้งเดิมที่เป็นของเขาเองโดยแท้จริง!

สือฮ่าวยืนอยู่ที่นี่เป็นเวลาสิบวัน ดวงตาของเขาปิดลงพยายามประสานคัมภีร์ที่ไม่อาจหยั่งรู้เข้ากับเต๋าของตัวเอง

ในที่สุดเขาก็ศึกษามันไปจนถึงระดับสูงสุดนี่เป็นญาณวิเศษที่ไม่มีอะไรเทียบได้  ถือเป็นญาณวิเศษที่ลึกล้ำที่สุดเท่าที่เขาเคยศึกษา

ในที่สุดเขาก็หายไป

หลายคนคิดว่าเขาไปอยู่ในความสันโดษอีกครั้ง

ในเวลานี้เขาอยู่ในสวรรค์อี่อี้ หนึ่งในแดนสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเก้าสวรรค์สิบพิภพ

เขาพบซากโบราณวัตถุรวมถึงกองกระดูกของสิ่งมีชีวิตโบราณมากมาย หมอกเซียนบางส่วนยังคงถูกปลดปล่อยออกมา สามารถเห็นได้ว่าการต่อสู้ครั้งนั้นน่ากลัวเพียงใด

ในท้ายที่สุด เขาก็พบกลุ่มคนในซากปรักหักพังใต้ดิน เขาปลดผนึก ตามรอยร้าวสีดำและทะลุเข้าไป

สองเดือนต่อมา ร่างกายของสือฮ่าวก็เต็มไปด้วยเลือด ลากร่างกายที่อ่อนล้าออกมา เขาทะลุไปอีกด้านหนึ่งผ่านเส้นทางโบราณที่เต็มไปด้วยความอันตราย!

เมื่อเขาเข้าไปในอีกด้านหนึ่ง เขาก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนไม่รู้จบ ในอดีตเขาถูก 'ขาย' โดยจินไท่จุน

สือฮ่าวซึ่งถูกมองว่าเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ถูกส่งตัวไปอีกด้านหนึ่ง ทนรับความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง เขาเกือบตายในโลกนี้

ตอนนี้เขากลับมาอีกแล้ว อย่างไรก็ตามคราวนี้เขาไม่ได้มาที่นี่ในฐานะเชลยศึก แต่เขามาที่นี่เพื่อปลดปล่อยการสังหารครั้งใหญ่

“ที่นี่เป็นสถานที่แบบไหน?” สือฮ่าวเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ เขากำลังพยายามค้นหาตำแหน่งปัจจุบันของเขา เพื่อให้ตัวเองมั่นใจว่าอยู่ที่ไหนกันแน่

ภูมิภาคนี้มีพืชพันธุ์ที่เจริญรุ่งเรืองและมีภูเขาสูงตระหง่าน มีพลังงานอมตะแฝงอยู่มากมาย

สถานที่แห่งนี้เทียบได้กับเมืองราชาพานในดินแดนอมตะเลยด้วยซ้ำ

ในเวลาเดียวกัน เขาสัมผัสได้ถึงรัศมีพิเศษที่มีกลิ่นหอมเล็กน้อย นี่เป็นกลิ่นเฉพาะของยาศักดิ์สิทธิ์หรือยาเซียน

ซึ่งขณะนี้กำลังอยู่ในช่วงเหมาะสมสำหรับการเก็บเกี่ยวพอดี

เขามาถึงสถานที่แบบไหนกันแน่? สือฮ่าวรู้สึกสับสน

เขาตรงเข้าไปข้างในเรื่อยๆ ภูมิภาคนี้ไม่ธรรมดา ได้รับการคุ้มครองด้วยค่ายกลอันยิ่งใหญ่ ไม่เช่นนั้นด้วยระดับบ่มเพาะของสือฮ่าวจะไม่มีวันหลงทางอย่างแน่นอน

สือฮ่าวเดินเข้ามา ตอนนี้เขาเป็นปรมาจารย์ด้านค่ายกลที่ยอดเยี่ยม ค่ายกลโบราณแบบนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

แน่นอนว่ามีภูเขาไฟในส่วนลึกของเทือกเขาที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง

มียารักษาจิตวิญญาณมากมายในบริเวณโดยรอบ แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างเต็มไปด้วยความมงคล สถานที่แห่งนี้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณ

โดยเฉพาะดินแดนแห่งภูเขาไฟนั้นรู้สึกจะมีความพิเศษมากที่สุด ภายในหินหนืดนั้นมีก้านหญ้าที่ตั้งตรงปล่อยแสงระยิบระยับออกมา

มันเป็นสีทองทั้งหมด สีทองส่องสว่างยิ่งกว่าแสงอาทิตย์!

“ต้นหญ้าหยางที่แท้จริง?” (แท้จริงอีกแล้ว 555)

สือฮ่าวตกตะลึง สับสนเล็กน้อย เขาสามารถค้นพบสิ่งนี้ได้จริงหรือ?

มันเปรียบเสมือนดวงตะวันสีทอง ฉายแสงเจิดจ้าอย่างที่สุด ต้นหญ้านี้ศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อมันเป็นหนึ่งในยาเซียนที่หายากมากที่สุดในโลก

ในท้ายที่สุดสือฮ่าวก็ยังสงสัย นี่อาจเป็นวัตถุที่มีระดับเหนือชั้นกว่ายาเซียนทั่วไปมาก ว่ากันว่าต้นหญ้าพวกนี้เพียงต้นเดียวก็สามารถทำให้ใครบางคนกลับมาเกิดใหม่ได้

คุณค่าของยานี้ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน เพียงแค่ชื่อของมันก็เพียงพอจะอธิบายความพิเศษได้แล้ว

สือฮ่าวศึกษามันมาเป็นเวลานาน หลังจากที่ทราบสถานการณ์ของค่ายกลที่นี่แล้ว เขาก็เข้าใกล้ต้นหญ้าอย่างระมัดระวัง

แต่เห็นได้ชัดว่ามันมีวิญญาณเป็นของตัวเองเพราะตอนนี้มันพยายามกรีดร้องออกมาให้ดังที่สุด

ในท้ายที่สุด มันถูกปิดผนึกอย่างรวดเร็วและจากนั้นสือฮ่าวก็ขุดหญ้าทั้งหมดออกมาโดยตรงก่อนจะโยนเข้าไปในสิ่งประดิษฐ์เชิงพื้นที่

คุณค่าของยานี้มากเกินไป แค่หญ้านี้เพียงอย่างเดียวก็หมายความว่าการเดินทางของเขาครั้งนี้ได้รับผลกำไรมหาศาลแล้ว