บทที่ 29 มาเพื่อเป็นพยาน 4

บทที่ 29 มาเพื่อเป็นพยาน 4

"ฮัลโหล พี่อัน ทำไมยังไม่มาอีก เค้าคอยพี่นานแล้วนะ"

เวินอันกำโทรศัพท์มือถือแน่น ใบหน้าที่หล่อเหลาซีดเผือดเล็กน้อย:

"ฉัน... ฉันมีธุระ วันนี้คงไปตามนัดไม่ได้แล้ว"

เวินอันแอบอยู่ในที่มืดจ้องเขม็งไปที่ผู้ชายคนนั้น มั่นใจเป็นครั้งที่ร้อยแปดว่าตอนที่ไปบ้านเมิ่งฉยงอี๋เพื่อพบพ่อแม่ เขาไม่เห็นคนหน้าตาแบบนี้ในบรรดาญาติผู้พี่ของเธอเลย

จู่ๆ เขาก็รู้สึกกลัว กลัวว่าความอบอุ่นที่ทั้งสองร่วมสร้างกันมาในตอนนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา

เมิ่งฉยงอี๋ถามด้วยความเป็นห่วง "ธุระอะไร? ด่วนมากไหม?"

"ก็... ธุระส่วนตัว ไว้ค่อยบอกเธอวันหลัง..." เวินอันพูดคลุมเครือ

"ไม่คุยกับเธอแล้วนะ ทางฉันต้องรีบไปจัดการธุระแล้ว"

พูดจบเขาก็รีบวางสายทันที

เมิ่งซือเหมี่ยวขมวดคิ้ว "นี่ แน่ใจนะว่าไม่ได้กำลังหาข้ออ้าง?"

"เขามีธุระจริงๆ ค่ะ" เมิ่งฉยงอี๋ยืนยัน แฟนหนุ่มเมื่อก่อนไม่เคยมาสาย ยิ่งไม่เคยเบี้ยวนัด แถมยังไม่ส่งข้อความมาบอกเธอ คงจะมีเรื่องด่วนมากจริงๆ

"พี่ หนูไม่คุยกับพี่แล้วนะ หนูจะไปหาเขา"

...

ชีวิตมหาวิทยาลัยอันแสนสุข วันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนสุข เวินเส้าวางแผนจะนอนหลับให้สบายจนถึงเที่ยงค่อยสั่งเดลิเวอรี่ เป็นแผนที่สมบูรณ์แบบ

ปังปังปัง! ปังปังปัง! ปังปังปังปังปังปัง!

เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วขัดจังหวะฝันหวานของเขา เวินเส้าลุกจากเตียงด้วยใบหน้าทะมึนทึง

หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย เวินเส้าก็มาเช่าห้องพักเล็กๆ อยู่ข้างนอก วันจันทร์ถึงศุกร์ก็นอนที่หอพักมหาวิทยาลัย วันหยุดก็กลับมาที่ห้องเช่า เพื่อให้ตัวเองมีพื้นที่ส่วนตัว

และห้องเช่านี้มีแค่เวินอันที่รู้ ดังนั้นคนข้างนอกเป็นใครก็ชัดเจนอยู่แล้ว

ทางที่ดีขอให้มีเรื่องด่วนจริงๆ ไม่งั้นเขาจะถลกหนังไอ้น้องเวรนี่ซะ

เวินเส้าที่ถูกกวนเวลานอนคิดในใจ

แต่ทว่าพอเขาเปิดประตู ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่กลิ่นเหล้าหึ่งพุ่งเข้ามาหาเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั่น เวินเส้าคงใช้สันมือฟาดคอให้สลบไปแล้ว

"เสี่ยวอัน?"

เวินเส้าพยุงเวินอันที่เมาแอ๋ไปที่โซฟา เทน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง

"ฉัน... อ้วก..." เวินอันดื่มน้ำ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ความรู้สึกคลื่นไส้ก็ตีตื้นขึ้นมา เวินเส้ารีบพยุงเขาไปห้องน้ำ เขาก็อาเจียนออกมาขนานใหญ่ทันที

เห็นเขาอ้วกจนเกือบหมดไส้หมดพุงแล้ว เวินเส้าถึงได้พูดอย่างจนใจ "คออ่อนแล้วยังชอบดื่ม บอกมา เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

เวินอันถึงได้ค่อยๆ เล่าออกมา ดื่มเหล้าเข้าไปสมองไม่ค่อยแล่น พูดตะกุกตะกัก จับต้นชนปลายไม่ถูก ยังดีที่ตอนเขาเล่าเวินเส้าค้นดูเนื้อเรื่องต้นฉบับในหัวไปด้วย เลยเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น

เวินเส้า: ...อิหยังวะ

"แกไม่มีปากเหรอ? ถามไม่เป็นรึไง?"

นิยายน่ะนะ ต่อให้อบอุ่นเรียบง่ายแค่ไหน ก็ต้องมีจุดขัดแย้ง การปรากฏตัวของเมิ่งซือเหมี่ยวคือจุดขัดแย้งจุดแรกของพระเอกนางเอก เวินอันเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์อันสนิทสนมของทั้งสองคน เลยหลบหน้าเมิ่งฉยงอี๋ไปหลายวัน แม้ตอนแรกเมิ่งฉยงอี๋จะยืนกรานว่าเวินอันต้องมีธุระอื่นแน่ๆ แต่ไม่นานก็รู้สึกตัวว่าแฟนหนุ่มกำลังหลบหน้าตัวเอง

เธอสงสัย ไม่เข้าใจ และโกรธเคือง แต่เวินอันก็ไม่อธิบาย

ทั้งสองทำสงครามเย็นกันระยะหนึ่ง ส่งผลให้ความรักครั้งนี้สั่นคลอนจนแทบพังทลาย

แม้ภายหลังจะคืนดีกันและเข้าใจว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่คะแนนของเวินอันในสายตาเมิ่งซือเหมี่ยวก็ติดลบไปแล้ว โดนเล่นงานไปไม่น้อย

เวินเส้าไม่เข้าใจพล็อตช่วงนี้เลย คนดีๆ ใช่ว่าจะไม่มีปาก ถามไม่ได้เหรอ? ต้องขยายความขัดแย้งให้ใหญ่โตทำไม?

"ฉัน... ฉันไม่กล้าถาม..."

"ไม่กล้า? ไม่กล้าอะไร?" น้ำเสียงของเวินเส้าเย็นชาลง

"เป็นเพราะในใจแก เมิ่งฉยงอี๋คือคนที่ไว้ใจไม่ได้งั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่ เธอไม่ใช่คนแบบนั้น" เวินอันปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ

"งั้นเรื่องนี้ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ แกไม่พูดแล้วเธอจะรู้ได้ยังไงว่าแกเข้าใจผิด"

"แต่ว่า... แต่ว่า..." เวินอันลังเล แต่ว่าแฟนสาวกับผู้ชายคนนั้นท่าทางสนิทสนมกันเป็นเรื่องจริงนะ เขาไม่กล้า...

ในระหว่างที่เวินอันยังลังเลอยู่ เวินเส้าก็แย่งมือถือของเขาไปแล้ว ใช้นิ้วมือเขาปลดล็อก แล้วโทรหาเมิ่งฉยงอี๋

"พี่!" เวินอันลนลานจะเข้าไปแย่งมือถือ แต่คนเมาจะไปสู้เวินเส้าได้ยังไง ถูกกดเอาไว้อย่างง่ายดาย

"พี่อัน?"

เวินเส้าเปิดลำโพงเสียงดังสุด ปลายสายมีเสียงของเมิ่งฉยงอี๋ดังมา

เวินเส้าเห็นเวินอันไม่พูด ก็ใช้เท้าเตะเขาไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ แล้วพูดว่า "น้องสะใภ้ นี่พี่เอง เวินเส้า เสี่ยวอันเขาเมา ตอนนี้อยู่ที่ห้องเช่าของพี่ ที่อยู่คือ xxxx รบกวนเธอมารับหน่อยได้ไหม?"

"เมา? อยู่ดีๆ ทำไมถึงเมาคะ?"

เมิ่งฉยงอี๋สงสัย แต่ก็รีบตอบว่า "ได้ค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

"อืม ก็ตามนี้นะ วางล่ะ"

...

วันนั้นทั้งสองคนคุยอะไรกันบ้างเวินเส้าสุดจะรู้ รู้แค่ว่าสุดท้ายเวินอันถูกหิ้วหูออกไป วันรุ่งขึ้นเวินอันก็โทรมาบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเขา

"คุยกันรู้เรื่องแล้ว?"

เวินอันเขินอายเล็กน้อย "อื้ม"

วันนั้นเขาต้องง้ออยู่นานมากกว่าจะง้อแฟนสาวสำเร็จ เขาจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วในอนาคต!

คนที่คู่ควร ย่อมคู่ควรกับความไว้วางใจที่มากกว่านี้