2125 - ไม่มีผู้ใดหลีกเลี่ยงความตายพ้น

2125 - ไม่มีผู้ใดหลีกเลี่ยงความตายพ้น

ในเวลานี้แม้แต่สิ่งมีชีวิตจากดินแดนปิดผนึกก็ยังถอนหายใจออกมาทีละคน นี่คือพลังอันยิ่งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแม่นยำ

ฮวงมีพลังอันยิ่งใหญ่ประเภทนี้อยู่แล้ว เขาทำให้ผู้เชี่ยวชาญของทุกฝ่ายสั่นสะท้านด้วยความกลัว

“เจ้าคิดจะหนี?”

สือฮ่าวหันกลับมามองไปในทิศทางหนึ่ง เป็นคนจากตระกูลราชาอมตะไท่สือคนหนึ่งที่กำลังใช้อาวุธวิเศษรักษาจิตวิญญาณที่เหลืออยู่พยายามหลบหนีไป เขาคือผู้อมตะที่แท้จริงเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่

คนอื่นๆที่ยังรอดชีวิตอยู่ตอนนี้ก็เพราะว่าพวกเขาเป็นคนจากดินแดนปิดผนึก

แต่สือฮ่าวจะไม่ยอมให้คนของตระกูลไท่สือหนีไปไม่ว่าจะอย่างไร ตระกูลนี้มีคนที่กล้าทำร้ายภรรยาและลูกของเขาดังนั้นพวกมันต้องตาย

"ฆ่า!"

สือฮ่าวกลายเป็นริ้วแห่งสายรุ้งอันศักดิ์สิทธิ์เคลื่อนตัวผ่านท้องฟ้า แสงสวรรค์พลุ่งพล่าน รัศมีหลังของเขาน่ากลัวสุดขีด

ผลลัพธ์ของการต่อสู้นั้นไม่จำเป็นต้องสงสัยแม้แต่น้อย

ภายในลมหายใจเดียวกันรัศมีของเลือดก็ปะทุขึ้นในจักรวาลอันกว้างใหญ่ ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นส่งเสียงร้องอย่างเศร้าสร้อยและตายในที่สุด

ในระยะไกล ประตูดินแดนปิดผนึกก็ปิดลงอย่างช้าๆทุกคนต่างก็รีบหลบหนีให้พ้นจากความตาย

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ฝันร้ายนี้ก็ยังคงชัดเจน ยากที่จะลบออกจากความทรงจำของพวกเขา

“ช่างกล้าเสียจริง!”

จากนั้นภายในท้องฟ้าเบื้องบนก็มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้น คุกคามทุกทุกเผ่าพันธุ์ที่อยู่ใต้ฟ้า มันเย็นยะเยือกและไร้ความปรานี ราวกับว่ามันจะลบล้างทุกชีวิต

“การสังหารได้เสร็จสิ้นลงแล้ว แล้วเจ้าต้องการจะทำอะไร? ถ้าเจ้ากล้าลงมือโดยไม่สนใจใบหน้าของตนเอง วันหนึ่งเมื่อข้ากลับมา ข้าจะกำจัดตระกูลของเจ้าทั้งหมด!”

ในขณะนี้ กิ่งหลิวเป็นประกายปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของสือฮ่าวส่งสัญญาณสายนี้ออกมา

นี่คือสิ่งที่สือฮ่าวนำกลับมาจากนรกสายฟ้าในบริเวณใกล้เคียงกับอาณาจักรทะเล

สือฮ่าวรู้ว่าเป็นราชันย์ดินแดนปิดผนึกที่เป็นผู้ควบคุมกิ่งหลิวนี้

แต่ก็เพียงพอแล้ว ตราบใดที่แสดงเจตนาเช่นนี้ ก็ย่อมเป็นการพิสูจน์ว่าเทพหลิวยังมีชีวิตอยู่ ผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ของอาณาจักรเซียนจะต้องหวาดหวั่น

“อย่างนั้นก็ดี เมื่อเจ้ากลับมาจากอาณาจักรทะเลข้าจะฆ่าเจ้าอีกครั้ง!”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและโหดเหี้ยมอำมหิต แต่ก็ยังไม่ดำเนินการในท้ายที่สุด

ตราบใดที่เทพหลิวไม่ตาย ทุกคนจะรู้สึกลังเลที่จะฆ่าลูกศิษย์ของเขา หากพวกเขากล้าลงมือจริง ในวันที่เขากลับมาเขาจะมีอำนาจพอที่จะกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างในอาณาจักรเซียนได้แน่นอน

ทุกคนมีขีดจำกัดล่าง

และในความเป็นจริง มันยากมากแม้ว่าราชาอมตะอยากจะข้ามมาในตอนนี้ เพราะพวกเขาต้องจ่ายราคามหาศาล

เป็นเพราะโลกนี้ปฏิเสธผู้เชี่ยวชาญจากโลกภายนอก แม้ว่าดินแดนอมตะและโลกนี้จะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน แต่พวกเขาก็ยังถูกปฏิเสธเช่นกัน

ราชาอมตะมีพลังอำนาจเพียงใด? พวกเขาข้ามมาที่นี่เต๋าของพวกเขาก็จะได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก

ตอนนี้ เก้าสวรรค์สิบพิภพปฏิเสธบุคคลที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแน่นอน

การประลองครั้งใหญ่ถือได้ว่าได้มาถึงแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครยอมจ่ายราคานี้ พวกเขาทั้งหมดต้องการที่จะอยู่ที่จุดสูงสุด มิฉะนั้น อุบัติเหตุเล็กน้อยอาจทำให้พวกเขาพ่ายแพ้และร่วงหล่นลงในการต่อสู้

สิ่งประดิษฐ์อมตะหลายชิ้นถูกสิ่งมีชีวิตทรงพลังที่อยู่หลังประตูเรียกคืนกลับไป

โลกก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง สือฮ่าวยืนอยู่ตรงนั้น กลั่นโลหิตอมตะให้กลายเป็นยาวิเศษ

สิ่งมีชีวิตจากเผ่าพันธุ์ต่างๆค่อยๆถอยออกไป พลังสังหารที่นี่รุนแรงเกินไป พวกเขาไม่สามารถทนต่อมันได้

สิ่งมีชีวิตจากดินแดนปิดผนึกทั้งหมดเงียบ เดิมทีมีคนต้องการยึดรอยประทับแก่นแท้แห่งสวรรค์ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องยอมแพ้

ฮวงแข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าใครก็ตามที่เห็นฉากนี้ จะไม่มีใครกล้าแข่งขันกับเขา

ประชาชนในราชส่งเสียงโห่ร้อง การต่อสู้ครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่!

การต่อสู้ครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงพลังอันน่าเกรงขามของราชสำนัก สือฮ่าวกวาดล้างศัตรูทั้งหมดเพียงคนเดียว ความสำเร็จของเขารุ่งโรจน์เกินไป

แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่ทุกคนที่ได้เห็นการต่อสู้ครั้งนี้ก็จะไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาจารึกเหตุการณ์ในวันนี้ไว้ในใจพวกเขาอย่างลึกซึ้ง

อาณาจักรที่ต่ำกว่าอย่าง 'มนุษย์' กล้าที่จะสังหารเหล่าผู้อมตะที่แท้จริงของอาณาจักรเซียน กล้าได้กล้าเสียและครอบงำได้เพียงไร?

หลังจากการเฉลิมฉลอง มดเขาสวรรค์ มู่ชิง และคนอื่นๆต่างก็แสดงท่าทีขมขื่น สือฮ่าวฉีกรอยประทับแกนสวรรค์ต่อหน้าทุกคนจริงๆ แล้วพวกเขาควรจะฝึกฝนต่อไปอย่างไรในอนาคต?

“ข้าต้องการทดสอบบางอย่างสักหน่อย ดูว่าโลกจะยังกดขี่พวกเจ้าทั้งหมดหรือไม่หลังจากที่ข้าฉีกรอยประทับแก่นแท้แห่งสวรรค์”

สือฮ่าวกล่าวและอธิบายให้พวกเขาฟัง

เห็นได้ชัดว่าการปราบปรามประเภทนี้ยังคงมีอยู่

เป็นเพราะรอยประทับแก่นแท้แห่งสวรรค์สามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง

“ที่สำคัญกว่านั้น ข้าต้องการทดสอบว่ารอยประทับหลักของแก่นแท้สวรรค์จะแยกตัวออกจากร่างกายของพวกเจ้าหรือไม่หลังจากถูกฝังเข้าไป”

สือฮ่าวกล่าว เป็นเพราะเมื่อเขาขัดเกลามัน ฉากนั้นน่ากลัวเกินไป ราวกับว่าทุกชีวิตกำลังจะถูกทำลาย

คนธรรมดาไม่สามารถรับมือได้เลย!

เขากลัวว่าหากมดเขาสวรรค์และคนอื่นๆรวมเข้ากับรอยประทับแก่นสวรรค์อย่างไม่เต็มใจ ก็จะเกิดอันตรายอย่างใหญ่หลวง เขาต้องการใช้คนของอาณาจักรเซียนเพื่อทดสอบสิ่งต่างๆก่อน ดูว่ามีปัญหาอะไรไหม

ในเวลานี้ มือของสือฮ่าวส่องประกาย รอยประทับแก่นแท้สวรรค์ทั้งเจ็ดปรากฏขึ้น กะพริบอยู่ในมือของเขาพวกมันกลับมารวมตัวกันอีกครั้งโดยไม่สูญสลายไปไหน

บุคคลทั้งเจ็ดพ่ายแพ้ตกตาย ดังนั้นรอยประทับแก่นแท้ของสวรรค์จึงต้องออกจากร่างกายของพวกเขาโดยไม่มีทางเลือก

…………..

หลายปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว สองพันปีต่อมามดเขาสวรรค์ มู่ชิง มังกรแดง ผีเสื้อจักรพรรดิ์ หินศักดิ์สิทธิ์แห่งสวรรค์ วิญญาณสายฟ้า และตัวอื่นๆล้วนทำงานอย่างหนักเพื่อฝ่าทะลุ

หลังจากปีเหล่านี้ผ่านไป พวกเขาก็มีอายุมากกว่าเก้าพันปีแล้ว

บางคนประสบความสำเร็จ เช่น มดเขาสวรรค์ มังกรแดง มู่ชิง และอื่นๆ

แต่ก็มีบางคนที่ไม่อาจทำได้

ในขณะเดียวกันหากพวกเขาทำไม่สำเร็จ พวกเขาก็แก่แล้ว แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตสูงสุด แต่อายุขัยของพวกเขาก็ยังถูกจำกัดที่หนึ่งหมื่นปี

ดังนั้นเมื่อทุกคนอายุเก้าพันปีพวกเขาจึงพยายามทำตัวให้ฝ่าอาณาจักรบ่มเพาะนี้

ท้ายที่สุด พวกเขาเพิ่งเข้าสู่ขอบเขตผู้สูงสุดโดยไม่สามารถกลายเป็นผู้สูงสุดที่ไร้เทียมทานได้

ในเวลานี้สือฮ่าวใช้ยาอันยิ่งใหญ่จากโลหิตอมตะเพื่อให้จูหลินและสือจงได้รับชีวิตที่สอง!

เก้าพันปี นี่เป็นเวลาที่ยาวนานมาก ไม่ทราบจำนวนทหารเก่ากี่รุ่นแล้วที่ถูกแทนที่ สำหรับโลกมนุษย์นั้นไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วอายุคนแล้ว

สือฮ่าวถอนหายใจเบาๆ ในโลกที่ยิ่งใหญ่นี้ แม้แต่ผู้ที่บรรลุเต๋า หากก็ยังไม่อาจมีชีวิตรอดไปได้เกินหมื่นปี

เขาหันกลับมาและเห็นสิงโตทองในอดีต มันได้กินยาล้ำค่าชนิดหนึ่งที่หายากซึ่งบรรพบุรุษของมันมอบให้ตั้งแต่ตอนที่มันยังเป็นเด็ก นั่นเป็นเหตุผลว่าตัวมันที่ไม่เคยบรรลุเต๋าแต่ก็ยังมีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้

อย่างไรก็ตาม สิงโตทองคำตอนนี้แก่แล้ว ขนสีทองกำลังจะร่วงหล่น

“เจ้าต้องการมีชีวิตที่สองหรือไม่พี่น้องข้า” สือฮ่าวถาม

โลกนี้ยังคงเต็มไปด้วยเรื่องราวทางโลกที่ไม่สิ้นสุด ภูเขาและแม่น้ำที่รุ่งโรจน์ มีผู้ที่มีพรสวรรค์ปรากฏขึ้นมากมายแต่ถึงกระนั้นสือฮ่าวก็ยังเย็นชา

เป็นเพราะคนที่อยู่ในยุคของเขาแทบจะตายกันหมดแล้ว

ใครเล่าจะคงอยู่ตลอดไปได้? แม้แต่ผู้ที่บรรลุเต๋าหลังจากมีชีวิตอยู่หลายพันปีก็ยังเข้าสู่ชีวิตบั้นปลายของพวกเขาแล้ว

"เจ้าก็รู้ดีว่าข้าไม่ต้องการ!"

สิงโตทองคำส่ายหัวอย่างดื้อรั้น มันนั่งอยู่ใต้ดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดิน สายตาของมันจดจ้องไปยังชายแดนรกร้าง มันกำลังมองไปในทิศทางที่มันจากมา