2118 - หมาป่าที่คุ้นเคย

2118 - หมาป่าที่คุ้นเคย

เมื่ออวิ๋นซีได้ยินสิ่งนี้ นางก็มีความสุขโดยกล่าวว่า

“ในชีวิตนี้ เจ้าเป็นของข้าเท่านั้น” หลังจากพูดเช่นนี้ดวงตาของนางก็เหม่อลอยและเต็มไปด้วยหมอก “แต่เมื่อข้าตายไปแล้วก็ขอให้เจ้าไปตามหานางเราไม่อาจปล่อยให้นางมีชะตากรรมที่ต้องอยู่ฝั่งนั้นตลอดไป”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ใบหน้าของสือฮ่าวก็แข็งกระด้างทันทีและพูดว่า

“อย่าพูดอย่างนั้น เราสองคนจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!”

“ข้าไม่ต้องการเลือดของเจ้าอีกต่อไป นั่นมันจะทำลายรากฐานของเจ้า ข้าเพียงต้องการจากโลกนี้ไปอย่างสงบเจ้าไม่ต้องปิดผนึกข้า!” อวิ๋นซีส่ายหัว ท่าทีมั่นคงและแน่วแน่

“แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นผู้สูงสุดไม่ได้แต่เจ้าก็ต้องมีชีวิตที่สอง!” สือฮ่าวกล่าว

เขากรีดข้อมือและบังคับโลหิตแก่นแท้ของตัวเองให้ออกมา มันเปล่งประกายราวกับแสงสีแดงเข้ม รัศมีของมันส่องสว่างไปทั่วทางราชสำนักมีกลิ่นหอมเข้มข้นราวกับยาเซียน

ในความเป็นจริงโลหิตของเขานั้นมีค่ายิ่งกว่าโลหิตของผู้อมตะที่แท้จริงเสียอีก!

สือฮ่าวกลั่นเลือดที่แท้จริงของเขาเองอย่างแข็งขัน ชำระร่างกายของอวิ๋นซีและถ่ายทอดยาเซียนเข้าสู่ร่างกายของนางโดยตรง

“นี่จะเป็นอันตรายต่อพลังชีวิตของเจ้า ข้าไม่ต้องการ!” อวิ๋นซีปฏิเสธอย่างดื้อรั้น

อย่างไรก็ตามนางจะสามารถต่อต้านสือฮ่าวได้อย่างไร?

“ไม่ต้องกังวลไป มันไม่ได้เกิดผลกระทบต่อข้ามากนัก ในอดีตท่านปู่และสหายของข้าก็ล้วนใช้วิธีนี้ทั้งสิ้น” สือฮ่าวกล่าว

ดวงตาของอวิ๋นซีมีน้ำตา หากมีทางเลือกใครจะยอมตาย ใครเล่าจะเต็มใจแยกทางกับลูก ต้องพลัดพรากจากคนที่รักตลอดกาล?

ในวันเดียวกันนั้น มดเขาสวรรค์ก็ได้บรรลุเต๋า พลังของเขาทำให้สวรรค์และปฐพีตกตะลึง ในที่สุดก็ทะลวงผ่านกำแพงนั้น เข้าสู่ตำแหน่งของสิ่งมีชีวิตชั้นสูงสุด

หลายวันต่อมา มู่ชิงและมังกรแดงได้บรรลุเต๋าด้วยกันพวกเขากลายเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตสูงสุดที่แข็งแกร่งที่สุด!

เรื่องนี้เป็นเรื่องน่ายินดี ราชสำนักกำลังเฉลิมฉลอง ทุกคนมีกำลังใจ สิ่งมีชีวิตสูงสุดสามคนปรากฏตัวพร้อมกัน นี่เป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่น่าตกใจทั่วโลก!

อย่างไรก็ตาม ทันทีหลังจากนั้น การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ได้ปะทุขึ้นในพื้นที่ที่ไม่มีคนอาศัยของชายแดนรกร้าง!

อีกฝ่ายบุกเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ศัตรูโจมตีราวกับว่าพวกเขาต้องการตัดสินความเป็นความตายในครั้งเดียว ราชาอมตะครึ่งก้าวเอื้อมมือออกไปด้วยกรงเล็บอันยิ่งใหญ่ อยากจะข้ามมา!

อย่างไรก็ตามโลกนี้กลับน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ยุคไร้การฝึกฝนได้ระงับทุกอย่าง ปฏิเสธสิ่งมีชีวิตจากโลกภายนอก หยุดเขาไม่ให้เข้ามา

ในปีนั้น สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสามได้ข้ามมาที่ฝั่งนี้ได้สำเร็จ แต่ด้วยการต่อสู้อันรุนแรงพวกเขาก็ต้องหนีตายกลับไป!

สือฮ่าวนำผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดในการเผชิญหน้ากับศัตรู ระหว่างการต่อสู้ครั้งนี้ ดวงตาของเขาหดตัวจ้องมองไปที่หมาป่าสีดำขนาดยักษ์ที่ปรากฏขึ้นที่ปากทางเดิน

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

นี่คือหมาป่าขนาดยักษ์ ร่างกายของมันใหญ่โตเหมือนภูเขาปีศาจในสมัยโบราณ ทำให้ทุกคนรู้สึกกดดันอย่างมาก ราวกับว่าพวกเขากำลังหายใจไม่ออก

ขนของมันสีดำและมันวาว มีปีกคู่หนึ่งอยู่ด้านหลัง ดูเหมือนปีกของเทพที่ร่วงหล่น สีดำสนิทดุจหมึก มีสายฟ้าสีดำล้อมรอบมัน

ทั้งสนามรบต่อสู้กันอย่างดุเดือด เพียงแต่ว่าในการต่อสู้ครั้งนี้สือฮ่าวจับจ้องไปที่หมาป่ายักษ์ตัวนั้นเท่านั้นโดยไม่สนใจคนอื่น

ฮู้!

หมาป่าศักดิ์สิทธิ์ยักษ์คำรามภูเขาและแม่น้ำแตกเป็นเสี่ยง

เป้ง!

ฉือห่าวเอื้อมมือออกไป ลบพลังแห่งความโกลาหลทั้งหมด หยุดคลื่นเต๋าอันยิ่งใหญ่ที่แผ่กระจายไปทั่ว มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะเป็นอันตรายอย่างยิ่งต่อผู้ฝึกฝนธรรมดา

จากนั้นสือฮ่าวก็ลงมืออย่างคุ้มคลั่ง ภาพธรรมของเขาขยายออกจนไปถึงจักรวาลกลายเป็นเหมือนเทพปีศาจที่ไม่มีใครเทียบได้

ปู!

สิ่งมีชีวิตอมตะสามตัวที่บุกเข้าโจมตีเขาถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีเมื่อเข้าใกล้ เลือดของพวกมันกระเซ็นไปทุกที่

สือฮ่าวต่อสู้จนดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนที่มือขนาดใหญ่ของเขาจะคว้าไปที่หมาป่ายักษ์ตัวนั้น

มันเป็นเพราะมันดูคุ้นเคยจริงๆ หมาป่าตัวนี้คือหมาป่าตัวน้อยที่ฮั่วหลิงเอ๋อเลี้ยงดูในตอนนั้น มันคือหมาป่าศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขานำมันออกมาจากเขาร้อยยอด!

น่าเสียดายที่เขาแค่ขยับตัวเล็กน้อย หมาป่ายักษ์สีดำตัวนั้นหันกลับและพยายามหนีไปอีกด้านหนึ่ง

สือฮ่าวจ้องไปที่มันขณะที่มันหลบหนี เขาคำรามออกมา อยากจะฆ่ามันให้ได้

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเขาก็อดทน ยับยั้งแรงกระตุ้นนั้น เขายืนอยู่หน้าเมืองจักรพรรดิ์อย่างเงียบๆ ร่างกายทั้งหมดของเขาปล่อยคลื่นแห่งเจตนาฆ่าที่เย็นชา!

"ฆ่า!"

สือฮ่าวหันกลับมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที ร่างกายปลดปล่อยไอสังหารตลบอบอวลไปทั่วทั้งสวรรค์และปฐพี เขาลงมือสังหารผู้ไม่ดับสูญที่กำลังลงมือต่อสู้กับผีอมตะทั้งสาม

“พวกเจ้าทุกคนไปลงนรกได้แล้ว!” สือฮ่าวปลดปล่อยการสังหารครั้งใหญ่

ในการต่อสู้ครั้งนี้เก้าในสิบส่วนของผู้บุกรุกทั้งหมดถูกฆ่าโดยเขาเพียงผู้เดียว สิ่งมีชีวิตชั้นนำล้วนถูกเขาบดขยี้ด้วยมือเปล่าทั้งสิ้น

“พูดมา หมาป่ายักษ์ตัวนั้นมีภูมิหลังอย่างไร” คำพูดของเขามืดครึ้ม บังคับให้สิ่งมีชีวิตอมตะหลายคนต้องยอมจำนน วิญญาณดั้งเดิมของพวกมันถูกจับมาคาดคั้นก่อนจะถูกบดขยี้อย่างต่อเนื่อง

“ไม่รู้!” ผู้ไม่ดับสูญคนหนึ่งกล่าวด้วยเสียงสั่นสะท้าน

ปู!

สือฮ่าวไม่มีความลังเลเขาบดขยี้วิญญาณผู้ไม่ดับสูญคนนั้นไปตรงๆโดยไม่ให้โอกาสฝ่ายตรงข้าม

ในทำนองเดียวกันผู้ไม่ดับสูญอีกคนก็ถูกนำมาเพื่อสอบสวนก่อนที่เขาจะถูกบดขยี้ไปโดยตรงเช่นกัน

ภายในหนึ่งร้อยปี ผีเสื้อจักรพรรดิ หินศักดิ์สิทธิ์แห่งสวรรค์ วิญญาณสายฟ้าทั้งสาม สือจง จูหลินก็บรรลุเต๋าทีละคน แรงกระเพื่อมครั้งนี้ทำให้สวรรค์และปฐพีสะเทือน!

ในที่สุดคนเหล่านี้ก็บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบหลังจากห้าพันปี ผ่านไป

แน่อนนว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับมนุษย์ทองคำเซียน วิญญาณผู้กล้า และคำแนะนำของผู้อื่น จากการนำทางของพวกเขาทำให้ผู้คนมากมายสามารถบรรลุระดับสูงสุดได้ในที่สุด

จุดสำคัญคือพวกเขาต้องปกป้องเส้นทางของสองอาณาจักร และต่อสู้ในศึกใหญ่อย่างต่อเนื่อง ในบางครั้งก็ยังได้เห็นวิธีการต่อสู้ของสิ่งมีชีวิตอมตะมาไม่น้อยทำให้พวกเขาสามารถอนุมานเส้นทางของตัวเองได้

นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาสามารถบรรลุเต๋าได้ในภายหลัง

นี่เป็นยุคที่โหดร้ายที่สุด และยังเป็นยุคที่ผู้แข็งแกร่งปรากฏตัวได้ง่ายที่สุดอีกด้วย

มันโหดร้ายที่สุดเพราะสภาพแวดล้อมแย่มาก เหตุผลที่ผู้มีอำนาจปรากฏตัวเพราะพวกเขาอาบด้วยเลือดและเปลวเพลิง ต่อสู้ในศึกใหญ่เสมอ

พวกเขาถูกทดสอบด้วยการต่อสู้กันนองเลือด หากพวกเขาไม่ตายหลังจากการต่อสู้นับร้อยครั้ง พวกเขาจะได้ประโยชน์อย่างแน่นอน แม้ว่าจะเป็นยุคไร้การฝึกฝนแต่มันก็ไม่อาจสกัดหนทางของพวกเขาได้

ช่วงเวลาแห่งความสุขเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา ราชสำนักมีความเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเรื่อยๆ

มีเพียงเฉาอวี่เซิ่งเท่านั้นที่มีใบหน้าขมขื่น

“เมื่อไหร่ข้าจะกลายเป็นผู้สูงสุด? เป็นไปได้ไหมว่าข้าต้องถูกฝังจริงๆจึงจะสามารถบรรลุความเป็นอมตะได้?”

สือฮ่าวพูดไม่ออก พรสวรรค์โดยธรรมชาติของเจ้าอ้วนเฉาไม่ได้เลวร้ายนัก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับมู่ชิงและคนอื่นๆเขายังขาดอยู่เล็กน้อย

“อาจารย์ของข้าบอกว่าพรสวรรค์ของข้าไม่เพียงพอ ข้าจะต้องถูกฝังข้ามยุคสมัยอันยิ่งใหญ่เท่านั้นจึงจะชดเชยส่วนนี้ได้” เฉาอวี่เซิ่งถอนหายใจเบาๆ

แม้ว่าเขาจะอยู่ร่วมกับทุกคนมาอย่างยาวนานแต่เขาก็รู้ดีว่าพรสวรรค์ของตัวเองเทียบกับคนอื่นไม่ได้ เรื่องนี้เขาได้ทำใจมานานแล้ว

เมื่อเวลาผ่านไป ในสายตาของทุกคน สือฮ่าวมีอายุห้าพันหกร้อยปีแล้ว

ในปีนี้สือฮ่าวได้ลงมือปรับปรุงสายเลือดที่แท้จริงของเขาเอง เพื่อขยายอายุให้กับผู้ใกล้ชิดมากมาย

พ่อแม่ของเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พวกเขาทั้งแก่แล้วและผมหงอกขาว สือฮ่าวได้แอบปรับปรุงร่างกายของพวกเขาเพื่อให้ชีวิตของพวกเขาสามารถอยู่ต่อไปได้