2104 - ปิดผนึกหมู่บ้านหินผา

2104 - ปิดผนึกหมู่บ้านหินผา

ในเวลาเดียวกัน ทุกคนในราชสำนักอมตะก็ถูกล้อมรอบด้วยพลังงานแก่นแท้ แม้จะอยู่ในยุคที่ไร้การฝึกฝน กฎธรรมชาติและแก่นแท้ก็ยังถูกพวกเขาดูดซับเข้าสู่ร่างกายอย่างไม่ขาดตอน

“นี่คือ…”

พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางสือฮ่าวซึ่งยืนอยู่กลางอากาศ ขณะนี้เขากำลังชี้นำแก่นแท้พื้นฐานที่กระจัดกระจายระหว่างสวรรค์และปฐพีมาที่นี่

ของเหลวศักดิ์สิทธิ์อันเจิดจ้าปรากฏขึ้นรอบๆรัศมีร่างกายของสือฮ่าว

“นี่คือของเหลวต้นกำเนิดแห่งสวรรค์?” จูหลินตื่นตระหนก

พวกเขารู้จักวัสดุประเภทนี้ ก่อนหน้านี้สือฮ่าวได้นำสิ่งของชิ้นนี้ออกมาจากอาณาจักรเซียนมันทำให้ทุกคนสามารถบ่มเพาะได้อย่างรวดเร็ว

น่าเสียดายที่มันมีน้อยมาก!

เป็นเพราะเมื่อก่อนหน้านี้สือฮ่าวประสบกับการโจมตีของราชาอมตะเอ๋าเฉิง จึงทำให้สมบัติจำนวนมากระเบิดออกเป็นชิ้นๆ กลายเป็นพลังงานแก่นแท้

ในตอนนี้สิ่งของที่เขาได้รับมาจากอาณาจักรเซียนเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เวลานี้สือฮ่าวกำลังปรับแต่งสิ่งประเภทนี้ด้วยตัวเขาเอง และสามารถสร้างพวกมันจากความว่างเปล่าได้สำเร็จ!

แม้แต่ในยุคโบราณก็ยังไม่มีใครทำได้ อย่างไรก็ตามก็ยังเคยมีตระกูลอมตะบางตระกูลที่พยายามหลอมรวมยาเซียนของพวกเขา

พวกเขาก็ดึงแก่นแท้ของสวรรค์และปฐพีออกมาเปลี่ยนเป็นของเหลว ผสมทุกอย่างเข้าด้วยกัน และจากนั้นความเป็นไปได้นี้จึงจะปรากฏขึ้น

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง สือฮ่าวสามารถดึงต้นกำเนิดของโลกนี้ออกมาเป็นพลังงานได้โดยตรงโดยไม่ต้องมีสื่อกลางอะไร!

นี่เป็นของเหลวที่มีระดับขั้นเซียนเลยทีเดียว

สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือของเหลวต้นกำเนิดนี้สามารถผนึกร่างกายของสิ่งมีชีวิตไว้ได้ เมื่อถูกห่อหุ้มไว้ข้างในแม้แต่พลังการกัดกร่อนของกาลเวลาก็ยังไม่สามารถสร้างผลกระทบอะไรได้

“นี่… เป็นโชคโดยธรรมชาติ! นี่คือสิ่งที่สามารถผนึกผู้ที่กำลังจะตายได้!”

มู่ชิง สือจงและคนอื่นๆต่างร้องออกมา พวกเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

เมื่อถูกผนึกในของเหลวต้นกำเนิด พลังชีวิตของสิ่งที่ถูกผนึกจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ ไม่สึกกร่อนอีกต่อไป ผลกระทบของเวลาดูเหมือนจะเคลื่อนผ่านพวกเขาไปเรื่อยๆโดยไม่สิ้นสุด

ของเหลวต้นกำเนิดไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเก็บรักษา เพราะมันจะแข็งตัวอย่างรวดเร็วทันทีที่สัมผัสกับอากาศภายนอก

มีเพียงสือฮ่าวเท่านั้นที่สามารถสกัดแก่นแท้ได้ทุกเมื่อ เพราะว่าเขาเป็นราชันย์แห่งอาณาจักรนี้ทำให้เขาสามารถบงการสวรรค์และปฐพีได้ตามใจชอบ

ของเหลวต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบ่มเพาะ เพราะมันเป็นแก่นแท้ที่บริสุทธิ์ไม่มีสิ่งอื่นเจือปน เมื่อถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายของผู้ฝึกฝนจะทำให้พวกเขาสามารถประหยัดแรงได้ถึงครึ่งหนึ่ง

มู่ชิงและคนอื่นๆ รู้ว่าเหตุใดสือฮ่าวจึงกลั่นสิ่งนี้ขึ้นมา เดิมทีนี่เป็นการกระทำที่ท้าทายสวรรค์ อย่างไรก็ตามสือฮ่าวก็ยังคงต้องการทำสิ่งนี้ เพราะเขาต้องใช้มันเพื่อผู้คนในหมู่บ้านหินผา!

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังมีอายุหนึ่งพันแปดร้อยปีแล้ว คงไม่ต้องบอกว่าในหมู่บ้านหินผานั้นผ่านไปกี่ชั่วอายุคน

หลังจากนั้นไม่นาน สือฮ่าวก็ยืนอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านเขาจ้องมองมันด้วยความเศร้าโศก

แม้ว่าจะผ่านไปหลายพันปีแล้วแต่สถานที่แห่งนี้ยังคงรักษารูปลักษณ์เดิมไว้

หลังจากพันแปดร้อยปี หมู่บ้านหินผาก็ยังเหมือนเดิม แต่ผู้คนในตอนนั้นล่ะ?

จมูกของสือฮ่าวรู้สึกเจ็บแสบน้อย แม้แต่คนที่มีอำนาจเหมือนกับเขาที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับสวรรค์และปฐพีก็ยังมีบางส่วนของจิตใจที่ยังคงนุ่มนวลอยู่

ไม่ต้องกล่าวถึงหัวหน้าเผาอาวุโสเลย ในเวลานี้ไม่ทราบว่ามีผู้คนเกิดและตายไปกี่รุ่นแล้วหลังจากที่เขาเกิดขึ้นมา

ต้าจวง เอ้อเมิ่ง และคนอื่นๆยังคงอยู่ที่นั่น แต่พวกเขาก็แก่มากแล้วโดยเฉพาะการฝึกฝนของพวกเขานั้นไม่ได้ยอดเยี่ยมแม้แต่น้อย

การที่พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ก็เพราะอาศัยโลหิตแก่นแท้ของสือฮ่าวเท่านั้น

พ่อแม่ของพวกเขาได้กลับสู่ดินเหลืองไปมานานแล้ว

สือหลินหู่ สือเฟยเจียว อดีตผู้นำหมู่บ้านหินเหล่านี้ก็เสียชีวิตไปแล้วเช่นกัน ทุกคนที่เคยกระตือรือร้นและวิ่งเล่นอยู่รอบๆตัวเขาก็ไม่ทราบว่าผ่านมาแล้วกี่รุ่น

สือฮ่าวอยากจะร้องไห้ แม้หลังจากพัฒนาตัวเองจนความแข็งแกร่งของเขาน่าเหลือเชื่อเป็นอย่างมาก แต่ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถพบเจอกับคนที่ตายไปแล้วได้อีกครั้ง

ครั้งนี้หลังจากที่เขากลับมา เหตุผลที่เขานำของเหลวต้นกำเนิดมาที่นี่ ก็เพราะว่าเขาต้องการผนึกใครบางคนไว้ชั่วนิรันดร์ จนกว่าเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะทำให้คนเหล่านั้นฟื้นคืนความเยาว์วัยกลับมาอีกครั้ง

“ท่านปู่ ท่านหลับสบายเถิด” สือฮ่าวกล่าวเบาๆ

สืนหยุนเฟิงมีอายุเกือบสองพันปี ตามธรรมดาคนที่มีอายุมากมายถึงขนาดนี้ก็น่าจะกลับสู่ดินเหลืองไปนานแล้ว อย่างไรก็ตามสือฮ่าวไม่ยินยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น เขาใช้โลหิตแก่นแท้ของตัวเองรวมถึงโลหิตเซียนเพื่อต่ออายุท่านปู่ไปเรื่อยๆ

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เวลาก็ยังไร้ความปรานี

ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา ท่านปู่หัวหน้าเผ่ามักจะอยู่ในสภาพหลับไหลอยู่ตลอดเวลา

ในสภาพของเขาตอนนี้ยังจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกกี่ปี?

หากหัวหน้าเผ่าชราตื่นขึ้น ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้สือฮ่าวผนึกร่างกายของเขาด้วยของเหลวต้นกำเนิดแน่นอน เป็นเพราะในชีวิตนี้เขาบรรลุความต้องการทุกอย่างแล้ว ดังนั้นเขาต้องการที่จะจากไปอย่างสงบ

“ฮ่าวน้อย เจ้าจะผนึกพวกเราจริงๆหรือ? พวกเราไม่ยินยอมพวกเรามีชีวิตอยู่มาพอแล้ว การกลับสู่ดินเหลืองคือสิ่งที่พวกเราต้องการเจ้าไม่อาจฝืนใจพวกเราได้” ต้าจวงกล่าว

พวกเขาทั้งหมดแก่แล้ว แม้กระทั่งหลายร้อยปีมานี้พวกเขาก็ไม่สามารถเดินด้วยขาของตัวเองได้ด้วยซ้ำ

เขาเอ้อเมิ่ง ปี้ฮั้ว และคนอื่นๆมีรากฐานบ่มเพาะไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นระดับการฝึกฝนของพวกเขาจึงไม่สามารถไปไกลกว่าอาณาจักรเทพสวรรค์

ในเรื่องนี้พวกเขาไม่สามารถเทียบได้กับคนรุ่นหลังของหมู่บ้านหินผาที่ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเองทั้งสิ้น

การที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ก็เพราะว่าพวกเขาได้รับโลหิตแก่นแท้ของสือฮ่าวอยู่เป็นประจำ

“ฮ่าวน้อย เจ้าต้องปล่อยพวกเราไป การทำเช่นนี้เป็นการขัดต่อสวรรค์ เจ้าจะได้รับผลกรรมอย่างถึงที่สุดมันอาจจะทำให้เจ้าไม่สามารถเป็นสิ่งมีชีวิตอมตะได้” เอ้อเมิ่งกล่าว เขาตบไหล่ของสือฮ่าวในขณะที่เขาไอไม่หยุด

ในโลกนี้คนที่สามารถเรียกฮ่าวน้อย ยังเหลืออีกเท่าไหร่?

จมูกของสือฮ่าวเริ่มเปรี้ยว น้ำตาไหลลงมา หมู่บ้านหินผายังคงเหมือนเดิม แต่ผู้คนไม่อยู่ที่นั่นแล้ว ลุงและป้าของเขาในวัยเยาว์ล้วนถูกฝังอยู่ในสุสานหลังหมู่บ้าน

ในเวลานั้น ชาวบ้านทั้งหมดต่างเอาใจเขา ตอนนั้นเขาไม่มีพ่อแม่ เป็นชาวบ้านและหัวหน้าเผ่าชราที่เลี้ยงดูเขาขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม เหล่าลุงป้าน้าอาที่เข้มแข็งเหล่านั้นได้หายไปตามกาลเวลา สือฮ่าวอยากจะร้องไห้ คนที่เขารักจากไปจนแทบจะหมดแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาได้กลั่นยาศักดิ์สิทธิ์ออกมาไม่น้อยแต่ทุกคนล้วนต้องการที่จะตายพวกเขาไม่ปรารถนาจะกินยาพวกนั้น ทุกคนไม่ยอมสิ้นเปลืองยานี้โดยมอบให้กับสือฮ่าวคืนแล้วบอกให้เขาใช้มันในอนาคต

“ฮ่าวน้อยเจ้าไม่ต้องรู้สึกแย่ ทุกคนล้วนต้องตายนี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

หู่จื้อจับไหล่ของเขาและมีความเศร้าโศกเล็กน้อย เขามองออกไปนอกหมู่บ้านไปยังถิ่นทุรกันดารใหญ่และพูดว่า

“พวกเราก็ไม่อยากแยกจากเจ้า แต่ว่าเวลาของเรามาถึงแล้วเจ้าต้องปล่อยเราไป คิดถึงตอนที่เราไปปล้นรังของอินทรีเกล็ดเขียว คิดถึงผู้คนมากมาย…”

ในตอนนี้น้ำตาของสือฮ่าวกลั้นไว้ไม่อยู่ เขากอดคนเหล่านี้ทั้งหมดแล้วกล่าวว่า

“พวกเจ้าคือครอบครัวของข้า คือพี่น้องของข้า ข้าไม่อาจมองดูพวกเจ้าตายต่อหน้าต่อตาได้ ได้โปรดยกโทษให้ความเห็นแก่ตัวของข้าด้วย…”

คนเหล่านี้กอดเขาเช่นกัน ทุกคนสะอื้นไห้

เขาไม่เต็มใจที่จะเห็นทุกคนจากไป! ในเวลานี้ผู้คนเก่าๆของหมู่บ้านหินผาแทบจะตายไปหมดสิ้นแล้วเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ในท้ายที่สุดสือฮ่าวยังคงทำแบบเดียวกับที่เขาทำกับหัวหน้าเผ่าชรา เขาผนึกทุกคนไว้ในของเหลวต้นกำเนิดเพื่อรอเวลาที่เขาแข็งแกร่งมากพอเมื่อนั้นทุกวันจะได้เกิดใหม่อีกครั้ง

หมู่บ้านหินผายังคงเหมือนเดิม แต่ภายในหมู่บ้านตอนนี้ไม่มีใครเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว

ในวันนั้น บางคนได้ยินเสียงร้องไห้อยู่ในที่ลึกของถิ่นทุรกันดารอันยิ่งใหญ่ น้ำเสียงนั้นแบกรับความโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด

มันเป็นเสียงร้องไห้ของสือฮ่าว เขารู้ว่าทุกคนไม่อาจหลีกเลี่ยงความตายดังนั้นเขาได้แต่ใช้วิธีนี้เพื่อรักษาชีวิตของทุกคนไว้!