2090 - เป้าหมายของราชาอมตะ

2090 - เป้าหมายของราชาอมตะ

โดยปกติแล้วราชาอมตะจะไม่สนใจเรื่องของบุคคลที่อยู่ระดับต่ำกว่า ต่อให้คนพวกนั้นเป็นผู้อมตะที่แท้จริงแล้วก็ตาม

เหตุผลที่เอ๋าเฉิงต้องการดำเนินการมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเขาสัมผัสได้ถึงอนาคตบางอย่างและต้องการตัดปัญหานี้ก่อนที่มันจะลุกลาม

แน่นอนว่าราชาอมตะอีกคนก็พูดเช่นกัน

“ข้าสนับสนุนความคิดของเอ๋าเฉิง”

คนอื่นๆเงียบ

มีเพียงราชาพานเท่านั้นที่ยังคงยืนกรานอย่างหนักแน่น

“ข้าให้สัญญากับเพื่อนเก่าไว้แล้วว่าเด็กคนนี้จะปลอดภัย!”

“เต๋าที่ยิ่งใหญ่นั้นไม่ชัดเจน ความลึกลับของสวรรค์ที่วุ่นวาย ข้ามองไม่เห็นเส้นทางของเขาและอนาคตของเขา แต่ข้ารู้สึกว่ามันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวข้าและไท่สือ” ราชาอมตะเอ๋าเฉิงกล่าวบอกมาตรงๆ

“ก็แค่แมลง มีอะไรต้องกังวล? บางทีอนาคตนั้นอาจไม่เกี่ยวข้องกับตัวเจ้าแม้แต่น้อย” ราชาพานกล่าว

“ก็มดแมลงอย่างที่เจ้าว่า ต่อให้ฆ่าผิดไปก็ไม่เห็นว่าจะเสียหายตรงไหน!” เสียงของราชาอมตะเอ๋าเฉิงเย็นชา

มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่อยากพูด เนื่องจากเขาทำให้วิญญาณผู้พิทักษ์ของบรรพบุรุษขุ่นเคืองแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องละเว้นทายาทของเขาไว้บนโลกอีก!

ราชาอมตะไม่ต้องการเหตุผลที่จะปลิดชีวิต แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว่าคำอธิบายของตัวเองเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นแม้แต่น้อย

ในถ้ำโบราณอีกแห่งหนึ่งราชาพานตัวจริงถูกห้อมล้อมด้วยพลังแห่งความโกลาหล เขาแต่งกายด้วยชุดนักพรตโบราณที่อยู่ด้านหน้าเป็นกะโหลกศีรษะสีขาวครึ่งอันที่วางอยู่

“แม้ว่าข้าจะต้องการปกป้องเขา แต่ราชาอมตะสองคนก็ปรารถนาจะสังหารเขา เจ้าต้องเข้าใจว่าเจตจำนงของราชาอมตะไม่สามารถต่อต้านได้ มันคงยากสำหรับข้าที่จะปกป้องเขาได้นาน”

ราชันย์ดินแดนปิดผนึกถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วบอกว่า

“ตอนนี้เรื่องยุ่งยากแล้ว”

“เจ้าควรรู้ว่าอาณาจักรเซียนนั้นไม่สมควรเข้ามา เจตนาฆ่าของราชาอมตะที่นี่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เหตุไฉนเจ้ายังคงดึงดัน?” ปานคิงถาม

“ข้าต้องการไปที่แห่งนั้นและส่งเขาเข้าไปฝึกฝน เจ้าควรรู้ว่าเวลาฝึกฝนของเขานั้นสั้นเกินไปหากเขามีเวลามากกว่านี้เขาน่าจะแข็งแกร่งมากกว่าตอนที่ข้ามีชีวิตอยู่ด้วยซ้ำ” ราชันย์ดินแดนปิดผนึกไม่ได้ปิดบังอะไร

“สำหรับเจ้าหนูนี่คงทำให้เจ้าได้รับความลำบากไม่น้อยเลย” ราชาพานกล่าว จากนั้นเขาก็พยักหน้า

“แม้กระทั่งในยุคโบราณเจ้าก็ยังเป็นสหายกับวิญญาณผู้พิทักษ์บรรพบุรุษ การที่เจ้าจะดูแลเขาก็ถือว่าสมควรอยู่”

“นอกเหนือจากการปกป้องเขาแล้วเจ้าต้องมอบโลหิตแก่นแท้ของราชาอมตะออกมาสามหยดแล้วกรรมระหว่างเราจะจบสิ้นลง!” เสียงของราชันดินแดนปิดผนึกมีความหนักแน่นเป็นอย่างมาก

“ข้าสามารถมอบโลหิตให้ได้ แต่ว่าโลหิตแก่นแท้มันจะไม่เกินไปหน่อยหรือ” ราชาพานกล่าว

“มันต้องเป็นโลหิตแก่นแท้ของราชาอมตะ” ราชันย์ดินแดนปิดผนึกพูดพร้อมกับถอนหายใจ

“เจ้าควรรู้ว่าสถานที่แห่งนั้นไม่ว่าใครจะไปก็ล้วนพบกับความผิดหวังทั้งสิ้น เจ้าตั้งความหวังกับเขาจริงๆหรือ” ราชาพานกล่าว

“นั่นจะเป็นเรื่องระหว่างข้ากับเขา” น้ำเสียงของราชันย์ดินแดนปิดผนึกนั้นเริ่มเย็นชา

เขากำลังค้นหาสถานที่ลึกลับแห่งหนึ่ง!

มันจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องใช้ของหลายอย่างเพื่อเปิดผนึกดินแดนแห่งนั้น

การแสดงออกของราชาพานหนักหน่วงจริงจังมาก ไม่ทราบว่าสถานที่แห่งนั้นเป็นแบบไหนกันแน่ แม้แต่ราชาอมตะก็ยังมีสีหน้าไม่ดีเมื่อกล่าวถึงมัน

“งั้นก็ดี!”

หลังจากเวลาผ่านไปนานราชาพานก็พยักหน้า จากนั้นเลือดหยดหนึ่งก็ไหลผ่านความว่างเปล่าและปรากฏขึ้นต่อหน้าราชันย์ดินแดนปิดผนึก

มันเจิดจ้าเกินไปแพรวพราวยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ ส่องแสงอมตะไม่รู้จบ แสงหลากสีอันเป็นมงคลปรากฎในเกลียวคลื่นนับล้านๆ เส้น มากพอที่จะทำให้ภูเขาและแม่น้ำสว่างไสว

โชคดีที่นี่เป็นห้องลับ พลังศักดิ์สิทธิ์และกฎธรรมชาติที่แฝงอยู่ในนั้นทรงพลังอย่างคาดไม่ถึง!

จากนั้นหยดเลือดแก่นแท้ของราชาอมตะหยดที่สองก็ตกลงมา เป็นสีแดงสดราวกับเพชรสีเลือด พร่างพรายเมื่อฉีกผ่านสวรรค์อย่างหาที่เปรียบมิได้ รัศมีอันศักดิ์สิทธิ์แผ่ขยายไปทั่วห้องลับนี้

ในไม่ช้าหยดที่สามก็พุ่งเข้ามา!

ของแบบนี้เพียงหยดเดียวก็สามารถก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในโลกภายนอก นี่ไม่ใช่แค่โลหิตของราชาอมตะเท่านั้น แต่ยังเป็นโลหิตแก่นแท้ที่บรรทุกชิ้นส่วนเต๋าอันยิ่งใหญ่แห่งสวรรค์

แก่นแท้ของเลือดชนิดนี้มีค่าอย่างยิ่ง! อย่างไรก็ตามราชันดินแดนปิดผนึกนั้นเสียชีวิตไปแล้วเขาจึงทำได้เพียงใช้กะโหลกศีรษะของตัวเองในการกักเก็บเลือดเหล่านี้

“ราชาอมตะทั้งสองได้แสดงเจตจำนงแล้ว เจตจำนงของพวกเขายากที่จะเปลี่ยนแปลง” ราชาพานกล่าวนี่ถือเป็นคำเตือนที่เขาสามารถมอบให้ได้

ในระดับของพวกเขาปกติแล้วจะนั่งอยู่ในสถานที่บ่มเพาะของตัวเองโดยไม่เคลื่อนไหวเป็นเวลาหลายล้านปี เวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาถูกใช้ไปกับการศึกษาเต๋าอันยิ่งใหญ่มันจึงเป็นไปได้ยากที่เขาจะสนทนากับใครด้วยความจริงจังถึงขนาดนี้

“บอกพวกเขาว่าข้านำธูปทำลายอาณาจักรมาด้วย”

ราชันย์ดินแดนปิดผนึกกล่าว สีหน้าของราชาพานเต็มไปด้วยความจริงจังจากนั้นเขาจึงผงกศีรษะแล้วบอกว่า

“ตกลง ข้าจะแจ้งให้พวกเขาทราบถึงเรื่องนี้”

ในสวนท้อเซียนสือฮ่าวนั่งกับชิงยี่และเล่าทุกอย่างให้กันและกันฟัง หลังจากผ่านไปหลายปีเรื่องที่พวกเขาสนทนากันจริงยาวนานอย่างไม่รู้จบ

ในช่วงเวลานี้ สิ่งมีชีวิตบางตัวจากดินแดนอมตะได้เข้ามาทำความรู้จักกับสือฮ่าวอย่างต่อเนื่องและกระตือรือร้นเป็นอย่างมาก

คนที่สามารถเอาชนะบุคคลทั้งสามที่ถูกกล่าวขานว่าจะเป็นราชาอมตะในอนาคตจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร

มีผู้คนมากมายเริ่มถกเถียงกันในเรื่องนี้ พวกเขาไม่ต้องการให้สือฮ่าวอยู่ในอาณาจักรด้านล่างที่ยากจนอีกต่อไป

“เราไม่อาจปล่อยให้เมล็ดพันธุ์ล้ำค่านี้ต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในอาณาจักรด้านล่าง หากวันหนึ่งเขากลายเป็นราชาอมตะเขาก็จะเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยเหลือพวกเราต่อต้านศัตรูภายนอก!” มีคนกล่าว

เมื่อคนของตระกูลเอ๋าได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของพวกเขาก็มืดลงเล็กน้อย

“แม้กระทั่งอยู่ในอาณาจักรที่ยากจนข้นแค้นแบบนั้นเขาก็ยังสามารถฝึกฝนจนมาถึงระดับนี้ได้ หากว่าเขาอยู่ในอาณาจักรเซียนของเราความแข็งแกร่งของเขาจะมากมายเพียงใด?” มีคนพยักหน้าเห็นด้วย

แม้แต่ผู้เป็นอมตะที่แท้จริงก็เคลื่อนไหวไปแล้ว สายตาที่พวกเขามองดูสือฮ่าวนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน เฉพาะสิ่งมีชีวิตในระดับอมตะเท่านั้นที่รู้ว่าการมาถึงระดับนี้ได้มันเป็นความยากลำบากมากแค่ไหน

เมื่อพวกเขามองเห็นสือฮ่าวที่อยู่ใกล้กับความเป็นอมตะอย่างมาก พวกเขาก็ไม่อาจปล่อยให้เด็กคนนี้ที่เป็นเมล็ดพันธุ์ล้ำค่าต้องพบเจอกับความยากลำบากไปยังเสียเปล่า

การชุมนุมที่โดดเด่นกินเวลาไปหลายวัน สือฮ่าวรู้จักคนไม่กี่คน

คนตระกูลเอ๋าล้วนพยายามไม่ใส่ใจเขา อีกทั้งยังมีตระกูลอมตะอีกมากมายที่เป็นศัตรูกับเขาโดยตรง แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ยังมีตระกูลอมตะอีกมากมายเข้าหาเขาเพื่อผูกมิตร

ระยะเวลาไม่กี่วันชื่อของฮวงก็โด่งดังไปทั่วอาณาจักรเซียน ไม่ว่าใครที่อยู่ในอาณาจักรของราชาพานก็ล้วนแล้วแต่เคยได้ยินชื่อของเขาทั้งสิ้น

ในครั้งนี้ทุกคนต่างรู้ว่าอัจฉริยะที่แข็งแกร่งมากที่สุดในระดับเต๋ามนุษย์ได้ปรากฏขึ้นมาแล้ว นี่เป็นบุคคลที่ว่ากันว่ามีพรสวรรค์มากที่สุดในประวัติศาสตร์การบ่มเพาะก็ว่าได้!

ฮวงกลายเป็นคนมีชื่อเสียง ยากที่คนอื่นจะไม่รู้เกี่ยวกับเขาแม้ว่าพวกเขาจะไม่ต้องการก็ตาม

หลังจากการต่อสู้เพียงครั้งเดียว มหาอำนาจมากมายต่างก็ตื่นตระหนกกับข่าวนี้ ยิ่งไปกว่านั้นข่าวเริ่มแพร่กระจายไปยังจักรวาลและสวรรค์แห่งอื่นๆอย่างรวดเร็ว

“เอ๋าเฉิงออกไปด้วยท่าทางเย็นชา ใบหน้าของราชาอมตะไท่สือนั้นไร้ความรู้สึก”

ราชาอมตะพานแจ้งข่าวต่อราชันย์ดินแดนปิดผนึก นี่ไม่ใช่ข่าวดี

“ตราบใดที่คำพูดนั้นถูกพูดออกไปก็เพียงพอแล้ว มาดูทางเลือกสุดท้ายของพวกเขากันดีกว่า”

ราชันย์ดินแดนปิดผนึกกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“อย่าบอกนะว่าเจ้าต้องการจุดไฟจริงๆ?” ราชาพานถาม

ตามที่เขาเข้าใจ ธูปนั้นได้สูญหายไปในแดนเบื้องล่างแล้ว ถ้ามันสว่าง กรรมนั้นยิ่งใหญ่เกินไป ใครจะทนได้? มันน่าสะพรึงกลัวสามารถทำลายทั้งอาณาจักรได้

ก้านธูปนี้ก่อผลกรรมมหาศาล! ไม่เช่นนั้นมันจะมีชื่อว่าทำลายอาณาจักรได้อย่างไร