2078 - ปลอมเป็นหมูเพื่อกินเสือ

2078 - ปลอมเป็นหมูเพื่อกินเสือ

เมื่อพวกเขาระบุจุดประสงค์ในการมาใช้เวที ผู้คนในโรงเตี๊ยมต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจ

“มาเถอะเจ้าผมสีเหลือง ยิ่งเจ้านำทรัพยากรระดับเซียนออกมามากเท่าไหร่ข้าก็ยิ่งจะเตะเจ้าออกไปจากที่แห่งนี้เร็วขึ้นเท่านั้น” สือฮ่าวใช้สองนิ้วเรียกจินซู

ดวงตาของจินซูปล่อยแสงสีเขียว กลายเป็นเหมือนสัตว์ป่า เขาอยากจะทุบตีเจ้าคนนี้ให้ตายจริงๆ คอยดูเถอะเมื่อขึ้นไปบนเวทีเขาจะจัดการฉีกเจ้าบ้านนอกนี้ให้เป็นชิ้นๆ

เวทีนี้ยิ่งใหญ่มาก มันมีชื่อว่าสนามประลองปฐมแห่งความโกลาหลดินแดนที่มันครอบครองนั้นกว้างใหญ่ไพศาล พื้นเวทีนั้นดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นด้วยหินชนิดพิเศษ

จากลักษณะแล้วน่าจะถูกตัดออกมาจากหน้าผาขนาดใหญ่ด้วยกระบี่เดียว

“ไม่ต้องกังวล เวทีนี้แข็งแกร่งเพียงพอต่อให้เป็นผู้อมตะที่แท้จริงต่อสู้กันก็ไม่สามารถทำให้มันเกิดริ้วรอยได้!” เจ้าของร้านพูดอย่างภูมิใจและลูบเคราของเขาด้วยรอยยิ้ม

ในเวลาเดียวกัน เขาเน้นว่าเมื่อมีการต่อสู้เดิมพันที่นี่ ทางโรงเตี๊ยมจะมีการหักค่านายหน้าหนึ่งในสิบส่วน

“พวกเจ้าทุกคนรู้วิธีการทำธุรกิจจริงๆ” สือฮ่าวพูดอย่างไม่พอใจ

ในความเห็นของเขาเจ้าผมสีเหลืองเป็นแกะอ้วนที่มาที่นี่เพื่อมอบทรัพยากรให้กับเขา แต่ในท้ายที่สุดส่วนหนึ่งของมันจะถูกคนอื่นแย่งชิงไป

“ถ้าพวกเจ้าไม่พอใจราคานี้ก็สามารถต่อสู้กันบนท้องถนนได้ ราคาของสนามประลองทุกที่นั้นเท่ากันหมด” เจ้าของร้านพูดอย่างใจเย็น

"มา!" จินซูตะโกนเขาได้เข้าสู่สังเวียนแล้ว

ตอนนี้มีคนจำนวนมากยืนอยู่ที่นี่ บางคนตามพวกเขาเข้ามาและบางคนเป็นแขกของโรงเตี๊ยมตั้งแต่แรก

เจ้าของร้านหรี่ตาลง ดีใจที่เห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น การเข้ามาในโรงเตี๊ยมต้องจ่ายเงิน

ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาต้องการดึงดูดผู้คนให้มาชมการต่อสู้มากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงโบกมือเรียกเด็กรับใช้ให้เข้ามาหา

“ไปประกาศที่ถนน แจ้งทุกคนว่ามีผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ของอาณาจักรเต๋ามนุษย์มาที่นี่ เขาประกาศว่าเขาต้องการพบกับความพ่ายแพ้”

“ไม่ต้องห่วง ไม่จำเป็นต้องประกาศ เพราะคนกลุ่มใหญ่กำลังจะมาถึงเร็วๆนี้” ฉินหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจ้าของร้านรู้สึกเขินอายทันที

แน่นอนว่าหลังจากนั้นผู้คนจำนวนไม่น้อยก็วิ่งเข้ามา พวกเขาทั้งหมดเป็นคนจากตระกูลใหญ่ ไม่เพียงแค่มีคนหนุ่มสาวเท่านั้น แต่ยังมีผู้อาวุโสที่มีชื่อเสียงอีกมากมาย

“ยี นั่นคือเทพธิดาของตระกูลราชานกยูง!”

“ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? แม้แต่สายเลือดโดยตรงของตระกูลเอ๋าก็ยังมา!”

“หวู่ ตระกูลอมตะที่แท้จริงในเมืองต่างๆเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทุกคนล้วนปรากฏตัวที่นี่”

…

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนกลุ่มใหญ่ก็เข้ามา ทำให้ดวงตาของเจ้าของร้านเป็นประกายในทันที เคราของเขาสั่นสะท้าน

“มาเถอะเจ้าเด็กยากจนวันนี้ท่านปู่จินกำลังจะสอนบทเรียนให้เจ้าเข้าใจว่าท้องฟ้าสูงแค่ไหน!” จินซูตะโกน

เดิมทีเขาไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรไร้สาระแบบนี้ แต่เป็นเพราะว่าตอนนี้เขาโกรธจริงๆ เมื่อเห็นสือฮ่าวเข้าสู่สังเวียนเขาก็ลงมือโจมตีทันที

“ผมสีเหลืองเมื่อพบกับจักรพรรดิคนนี้เจ้ายังไม่คุกเข่าอีก! ถ้าเจ้าไม่ยอม ข้าจะปราบเจ้าเอง!” สือฮ่าวคำรามออกมา ดุร้ายยิ่งกว่าจินซูเสียอีก

หลายคนมาถึงแล้ว เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของสือฮ่าวพวกเขาก็อดหัวเราะไม่ได้ ชายผู้นี้หยิ่งผยองจริงๆ ถึงกับกล้าพูดคำว่า 'จักรพรรดิองค์นี้' ด้วยซ้ำ

ในดินแดนอมตะนี้ แม้แต่ราชวงศ์และตระกูลอมตะก็ไม่กล้าอ้างสิทธิ์ในสิ่งนี้

ปูจิ!

หญิงสาวบางคนหัวเราะเมื่อได้ยินคำว่าผมเหลือง พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าจินซูปกติแล้วเป็นคนป่าเถื่อนและหยิ่งผยอง แต่ตอนนี้เขากลับถูกใครบางคนล้อเลียน

“เจ้าหนู ยอมรับความตาย!” คนที่ถูกเรียกว่าผมเหลืองตอนนี้กำลังคุ้มคลั่งสุดขีด

เขาเปิดปากคำรามออกมาพร้อมกับเสียงหงหลง ลมและสายฟ้าคร่ำครวญ มีเมฆหมอกปกคลุมลานประลอง กรงเล็บขนาดใหญ่พุ่งออกไปด้านนอก ทุกสิ่งทุกอย่างถูกโอบล้อมไปด้วยแสงสีทอง

จินซูใช้พละกำลังทั้งหมดของเขาสิ่งที่ปรากฏออกมาตอนนี้คือกรงเล็บสิงโตอันยิ่งใหญ่

นี่คือสิงโตที่มีเก้าเศียร!

นี่เป็นสายพันธุ์ที่มีพลังมหาศาล มันไม่ใช่สายเลือดผสมของอาณาจักรล่าง แต่เป็นสายเลือดระดับบนสุดของวงศ์ตระกูลสิงโตเก้าเศียร นี่คือที่มาของความเย่อหยิ่งของเขา

แดง! หมัดของสือฮ่าวทุบออกไปด้านข้าง

“ยี่ สิงห์เก้าเศียร? ข้ามีสัตว์ขี่เป็นสิงโตเก้าเศียรเจ้าสามารถเป็นเพื่อนกับเขาได้”

ปูจิ!

ทุกคนเริ่มขบขัน มีใครบางคนที่กล้าปฏิบัติต่อผู้สืบทอดตระกูลอมตะอย่างแท้จริงเหมือนสัตว์ขี่? บรรพบุรุษของพวกเขาคงออกมาเสี่ยงชีวิตทันที

“จงตายซะ!”

ดวงตาของจินซูกลายเป็นสีแดงก่ำจากความโกรธ ญาณวิเศษทุกประเภทของเขาถูกแสดงออกมาทั้งหมด หมอกควันรวมถึงสายฟ้าทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นสีทอง

“ไม่ใช่ว่ามีตำนานหรือว่าสิงโตเก้าเศียรแข็งแกร่งที่สุด… นี่เป็นหนึ่งในสัตว์ขี่ที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์!” สือฮ่าวสูดหายใจเข้าลึกๆและพ่นคำนี้ออกมา

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก ใครกันที่กล้าปฏิบัติต่อสิงโตเก้าเศียรเหมือนสัตว์ขี่ในดินแดนอมตะ? มีเพียงราชาอมตะเท่านั้นที่ทำได้!

"ฆ่า!" สิงเก้าเศียรโกรธจัด รัศมีกระบี่ที่ไม่สิ้นสุดลงมาจากท้องฟ้ามุ่งหน้าเข้าหาสือฮ่าวหวังจะสังหารเขาในครั้งเดียว

สือฮ่าวโบกมือเบาๆขนนกสีทองก็กระจายเต็มท้องฟ้า สิ่งเหล่านี้คือขนคุนเผิงที่ปกคลุมทุกสิ่ง นี่เป็นการต่อสู้ที่โหดร้ายและดุเดือด

การต่อสู้ครั้งนี้น่าตื่นเต้นอย่างยิ่งและรุนแรงอย่างถึงที่สุด มันเริ่มต้นจากการปะทะกันของญาณวิเศษอันล้ำค่า เปลี่ยนเป็นการแข่งขันด้านความแข็งแกร่ง

ในที่สุด ทั้งคู่ก็แสดงความสามารถศักดิ์สิทธิ์ที่มีทั้งหมดของตัวเองออกมาและต่อสู้กันจนถึงร้อยกระบวนท่าก็ยังไม่จบลง

ข้างนอกหลายคนพยักหน้าเปล่งเสียงสรรเสริญอย่างต่อเนื่อง แต่ก็มีบางคนที่รู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจ เจ้ามีความสามารถแค่นี้แต่เจ้ายังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นจักรพรรดิอีกหรือ?

การแสดงออกของไป๋เจ๋อและจื่อคุนนั้นแปลกประหลาดและซับซ้อน พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติในทันที ทำไมเจ้าเด็กคนนี้ต้องพยายามต่อสู้อย่างขมขื่นเช่นนี้?

พวกเขารู้ดีว่าฮวงนั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหนต่อให้เขาใช้อวตารในการลงมือก็เป็นไปไม่ได้ที่จินซินจะสามารถต่อสู้ได้ครบร้อยกระบวนท่า แล้วเหตุไฉนเขาจึงต้องต่อสู้ดิ้นรนถึงขนาดนี้?

หลังจากนั้นทั้งสองก็เข้าใจทันที ฮวงตั้งใจทำสิ่งนี้โดยเจตนาร้าย เขาวางเหยื่อไว้แล้ว! จินซูคนเดียวยังไม่พอ เขาต้องการให้มีคนมาเดิมพันกับเขามากกว่านี้อีก?

มีคนของของตระกูลราชาอมตะเอ๋าเฉิงก็มาชมอยู่ด้านข้าง หลังจากที่พวกเขาทราบข่าวเรื่องนี้พวกเขาก็รีบมาที่นี่ทันที

เป็นเพราะฮวงได้ทำลายเรื่องใหญ่สำหรับพวกเขา การยึดต้นสารพัดเต๋าของเขานั้นทำให้ตระกูลเอ๋าได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสิ่งมีชีวิตสูงสุดทั้งสองที่เคยเข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนั้นพวกเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองสาปแช่งอยู่ภายใน ฮวงเจ้าไม่ใช่ตัวดีจริงๆ เล่ห์เหลี่ยมของเขานั้นแม้แต่ทั้งสองยังอดนับถือไม่ได้!

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่เปิดเผยเรื่องนี้ออกไป ความสำเร็จในการต่อสู้ที่ผ่านมาของฮวงไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาประกาศต่อสาธารณะ

มันน่าอับอายเกินไป มิฉะนั้นไป๋เจ๋อและจื่อคุนก็จะไม่ได้รับความเดือดร้อนเช่นกัน