662 - คุณธรรมอันยิ่งใหญ่

Perfect world 1972 - คุณธรรมอันยิ่งใหญ่

ทุกคนรู้สึกว่าโลกนี้บ้าคลั่งเกินไป แม้แต่สุนัขตัวเล็กๆก็ยังกล้าแสดงออกอย่างสูงส่ง กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่พวกเขามองไม่เห็น

ตระกูลหงนี่เป็นถึงตระกูลอมตะที่แท้จริงและทรงพลัง บรรพบุรุษโบราณของตระกูลผู้นี้บรรลุความเป็นอมตะในช่วงสมัยโบราณอีกทั้งยังเป็นผู้อมตะที่ทรงพลังมากที่สุดคนหนึ่งของอาณาจักรเซียน

หลังจากสะสมความแข็งแกร่งตลอดยุคสมัยใหม่ไม่ทราบว่าตอนนี้เขาทรงพลังไปมากแค่ไหน

แต่ตอนนี้มีบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เขาเป็นสัตว์เลี้ยงมนุษย์? สุนัขเป็นเจ้านายของเขา!

นี่…มันน่าตกใจจริงๆ! ราวกับว่าฟ้าผ่าตอนกลางวันแสกๆ จิตใจของทุกคนไหม้เกรียมไม่สามารถปรับสภาพทัน นี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมากเกินไปหรืออาจเรียกได้ว่านึกไม่ถึง

สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังบรรพบุรุษโบราณตระกูลหงจะมีประวัติศาสตร์อันมืดมนแบบนี้จริงๆ!

เป็นเรื่องยากที่จะบอกว่านี่เป็นสถานการณ์ที่ซับซ้อนหรือเป็นจุดบกพร่อง แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงไปมากแล้ว

ในตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างของสุนัขตัวเล็ก แม้แต่สือฮ่าวที่เคยแสดงพลังของเขามาก่อนก็ถูกคนอื่นมองข้ามไปชั่วคราว ความสนใจของพวกเขาอยู่ที่เจ้าหมาน้อยทั้งหมด

ดวงตาของทุกคนกำลังลุกไหม้อย่างดุเดือด ถึงแม้ว่าร่างของสหายคนนี้จะไม่ได้โอ่อ่าเหมือนกับมังกรที่แท้จริงหรือหงส์เพลิงอมตะ แต่ก่อนหน้านี้มันเคยมีสัตว์เลี้ยงที่เป็นผู้อมตะที่แท้จริง!

“ไม่ทราบว่าควรเรียกผู้อาวุโสว่าอย่างไรดี?” มีคนเดินเข้ามาคุกเข่าและแสดงความเคารพอย่างสูง

หลังจากมีคนทำเช่นนี้คนอื่นๆก็เข้ามาพร้อมกันไม่ว่าจะเป็นคนแก่เด็กหนุ่มสาว สายตาของทุกคนนั้นเต็มไปด้วยความเคารพ

ใครจะไปรู้ว่ามันอาจจะเป็นผู้อมตะที่แข็งแกร่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ในโลกก็ได้!

“ข้าคือสุนัขเทพผู้ยิ่งใหญ่ไม่ว่าใครต่างก็บอกว่าข้ามีคุณธรรมสูงส่งและพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม สิ่งที่ชีวิตของข้าแสวงหาคือการบรรลุในเต๋าอันยิ่งใหญ่”

สุนัขตัวน้อยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมโดยเฉพาะตอนที่มันกล่าวคำว่า ‘คุณธรรมสูงส่ง’

เฉาอวี่เซิ่งบีบจมูกของตัวเองในขณะที่เขาฟังสุนัขน้อยกำลังพล่าม คนอื่นๆอาจจะเต็มไปด้วยความเคารพแต่เขากลับหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

“ผู้อาวุโสข้าต้องการได้รับการสั่งสอนจากตัวตนอันสูงเช่นท่าน ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสยินดีจะรับลูกศิษย์หรือไม่?”

ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

มีผู้คนมากมายที่นี่จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะแย่งชิงโอกาสอันดีมาครองก่อนคนอื่น

“ข้าไม่คิดจะเดินทางไปที่แดนเทพ ข้าอยู่ในดินแดนแห่งการเกิดใหม่เพราะข้ารู้ว่าแดนเทพจะมีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นในไม่ช้า!” เจ้าหมาน้อยกล่าวอย่างจริงจัง

ทุกคนเริ่มมึนงงมันร้ายแรงขนาดนี้เลยเหรอ? อย่างไรก็ตามทำไมพวกเขาถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนัก?

“อะไรจะขนาดนั้น” เฉาอวี่เซิ่งกล่าว

“สัตว์เลี้ยงมนุษย์อย่าพยายามอวดดีต่อหน้าข้ามิฉะนั้นข้าจะตบเจ้าลงนรกให้เจ้าได้รับความทรมานหมื่นชั่วอายุคน!” หมาน้อยส่งเสียงขู่

“สหายเต๋าได้โปรดอย่าพูดพล่อยๆ”

“ผู้อาวุโสพูดความจริงเจ้าจะทำให้เสียการใหญ่ไม่ได้!”

คนอื่นๆต่างวิพากษ์วิจารณ์เฉาอวี่เซิ่งทีละคนด้วยความกระตือรือร้นที่จะเอาใจลูกหมาตัวน้อย

เฉาอวี่เซิ่งต้องการสาปแช่ง เจ้าพวกงี่เง่าเหล่านี้ถูกหมาน้อยตัวนี้หลอกไปหมดแล้ว! ใครจะรู้ว่านี่จะเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี?

ในความเป็นจริงคนเหล่านี้ก็ไม่ได้งี่เง่าเช่นกันพวกเขาทั้งหมดรู้สึกเหมือนสุนัขตัวเล็กๆตัวนี้น่าจะพูดโม้เสียมากกว่า

แต่พวกเขาก็เข้าใจด้วยว่าภูมิหลังของมันนั้นยอดเยี่ยมดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์เท่านั้น

แม้แต่บรรพบุรุษโบราณของตระกูลหงยังเป็นสัตว์เลี้ยงของสุนัขตัวนี้ แล้วมันจะแข็งแรงแค่ไหนกัน?

หากพวกเขาสามารถสร้างความสัมพันธ์กับสุนัขตัวนี้ในอนาคตข้างหน้าพวกเขาจะได้รับผลประโยชน์มากมายมหาศาล!

หลายคนมีเป้าหมายในใจโดยรู้สึกว่าถ้าพวกเขาสามารถทำให้สุนัขน้อยตัวนี้โปรดปรานได้มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับตระกูลของพวกเขา

คนของตระกูลหงต่างคุกเข่าอยู่ที่นั่นด้วยความโกรธแต่ไม่กล้าที่จะส่งเสียงอะไร พวกเขาทั้งหมดทำได้เพียงคุกเข่าที่นั่นอย่างเชื่อฟัง!

“ผู้อาวุโสมีอะไรที่ท่านต้องการอีกหรือไม่? เรายินดีรับใช้ต่างม้าลาให้ท่าน!” มีคนเริ่มทุ่มสุดตัวออกมาแล้ว

สุนัขน้อยค่อนข้างนิ่งสงบไม่แสดงออก ยิ่งกว่านั้นมันยังกล่าวว่า

“นักพรตชราผู้นี้ได้ฝึกฝนตนเองอย่างสันโดษมาเป็นเวลาหลายล้านปี ข้าได้ละทิ้งโลกมนุษย์ไปนานแล้วเป็นเรื่องยากที่จะให้ความสนใจแก่โลกมรรตัยได้อีก”

“ผู้อาวุโสโปรดเมตตา!”

“ขอบเขตการบ่มเพาะของผู้อาวุโสช่างสูงส่งเป็นสิ่งที่เราไม่สามารถแม้แต่จะมองขึ้นไปจึงไม่สามารถเข้าใจได้”

คนเหล่านั้นพากันชื่นชมแต่ก็มีความจริงอยู่บ้าง พวกเขาไม่สามารถเข้าใจถึงการบ่มเพาะในปัจจุบันของสุนัขตัวน้อย พวกเขาจึงรู้สึกว่าคำพูดของมันค่อนข้างสมเหตุสมผล

“ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสสามารถบรรยายเต๋าอันยิ่งใหญ่ให้พวกเราฟังได้หรือไม่!” หลายคนถาม

พวกเขาต้องการที่จะได้ยินการบรรยายของเต๋าที่ยิ่งใหญ่ของปรมาจารย์ผู้เป็นอมตะที่แท้จริง

“ตอนนี้ระดับบ่มเพาะของพวกเจ้านั้นตื้นเขินมากเกินไปต่อให้ข้าบรรยายอะไรออกมาพวกเจ้าก็ไม่สามารถซึมซับไว้ได้ กฎแห่งเต๋าทั้งหมดล้วนสอดแทรกอยู่ภายในการเปลี่ยนแปลงของโลก” เจ้าหมาน้อยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

เฉาอวี่เซิ่งกลอกตาเขาอยากจะตะโกนออกมาว่า 'เจ้ารู้วิธีการจริงๆ' แต่คราวนี้เขาไม่อยากขัดคอมันมากนักไม่ว่าจะอย่างไรฝ่ายตรงข้ามก็ถือได้ว่าเป็นศัตรู

“ข้าต้องขอให้ผู้อาวุโสช่วยขจัดความสับสนของเราอธิบายขั้นตอนต่อไป!” มีคนถามอย่างจริงจัง

“นั่นก็พอจะได้อยู่ เพียงแต่ว่าพวกเจ้ามียาขั้นเทพหรือไม่?” เจ้าหมาน้อยเอ่ยถาม

ทุกคนรู้สึกถึงความลังเล แต่สุดท้ายก็ยังมีคนนำการยาขั้นเทพออกมาวางไว้บนโต๊ะหยก นี่คือผู้สืบทอดจากตระกูลใหญ่ของอาณาจักรเซียน

นี่ถือเป็นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ยาศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสของพวกเขามอบให้เพื่อใช้ปกป้องชีวิตในยามจำเป็น!

แน่นอนว่าพวกมันมีเพียงก้านไม่ได้มีรากของยา

“ใครยังต้องการฟังบรรยายเต๋าอีกบ้าง” เจ้าหมาน้อยเอ่ยถาม

"ข้าก็ด้วย!"

จากนั้นมีอีกสองคนที่ยืนอยู่หลังจากลังเลชั่วครู่ในที่สุดพวกเขาก็วางยาศักดิ์สิทธิ์ไว้บนโต๊ะ

ไม่ไกลออกไปดวงตาของเฉาอวี่เซิ่งเผยให้เห็นแสงวาบเล็กน้อย แต่คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะเขาคิดว่าตัวเองก็จะได้รับผลประโยชน์ด้วย

เป็นเพราะเขารู้ว่าสุนัขโง่ตัวนี้ไม่ใช่คนดี มันจะต้องมีเจตนาชั่วร้ายอย่างแน่นอน!

“ใครมียาเซียนเก้าวิญญาณ” เจ้าหมาน้อยเอ่ยถาม

คราวนี้ทุกคนพูดไม่ออก พวกเขาทั้งหมดส่ายหัว นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? พวกเขาจะพกอะไรแบบนั้นมาได้อย่างไร? ยาชนิดนั้นต่อให้เป็นยาเซียนด้วยกันก็ยังถือว่าล้ำค่าเป็นอย่างมาก!

แม้ว่าพวกเขาจะเกิดในอาณาจักรเซียนแต่ก็เพียงได้ยินชื่อเท่านั้นไม่เคยเห็นตัวจริงของมัน

ว่ากันว่ายาชนิดนั้นหากเอามาสกัดเป็นเม็ดยาจะทำให้ใครบางคนสามารถก้าวเข้าสู่อาณาจักรแห่งความเป็นอมตะได้ในทันที!

นี่คือยาเม็ดล้ำค่าที่มีค่าที่สุดตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน!

“พวกเจ้าไม่มีมันอย่างนั้นเหรอ?” เจ้าหมาน้อยส่ายหัวด้วยความไม่พอใจ

จากนั้นมันก็เอื้อมมือออกไปหยิบก้านยาศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาเคี้ยวมันเหมือนหัวไชเท้าแล้วกินมันโดยตรงแบบนั้น

“ผู้อาวุโส”

ชายหนุ่มคนนั้นแทบจะกระโดดขึ้นมาด้วยความตกใจ ต่อให้พวกเขามาจากตระกูลอมตะของอาณาจักรเซียนแต่ก็ไม่มีใครสามารถเคี้ยวยาศักดิ์สิทธิ์เล่นเหมือนกับหัวไชเท้าได้!

เดิมทีเขาคิดว่าสุนัขตัวนี้จะใช้ยาศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้ได้มาซึ่งเต๋าที่ยิ่งใหญ่หรืออาจอธิบายความลึกลับของโชคชะตาหรือเหตุผลที่ไม่มีใครเทียบได้

สุดท้ายมันกลับเคี้ยวยาเหล่านั้นกินเล่นเหมือนขนม!

อีกสองคนที่นำยาศักดิ์สิทธิ์ออกมาไม่สามารถนั่งนิ่งอีกต่อไป พวกเขาอ้าปากค้างกำลังจะยื่นมือออกไปยึดคืน แต่สุดท้ายสุนัขตัวน้อยก็มีความเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ 'หัวไชเท้า' อีกสองต้นถูกมันยัดเข้าปากไปแล้ว!

“อ้านี่…” ใบหน้าของพวกเขาทั้งสามกลายเป็นสีเขียว พวกเขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง ยิ่งกว่านั้นอยากจะสาปแช่งออกมา แต่พวกเขาก็กลืนมันกลับลงไปด้วยความหวาดกลัว

“ในสายตาของข้าสิ่งที่เรียกว่ายาศักดิ์สิทธิ์หรือยาขั้นเทพล้วนไม่แตกต่างจากผลไม้ของโลกมนุษย์ หลังจากจำศีลอยู่หลายล้านปีข้าอดคิดถึงรสชาติของมันไม่ได้ขอบคุณที่พวกเจ้ามอบมันมาให้ข้าได้ลิ้มลองอีกครั้ง” เจ้าหมาน้อยกล่าว

สีหน้าของมันจริงจัง อุ้งเท้าสุนัขข้างหนึ่งค่อยๆขยับไปมาราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว