บทที่ 24 เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์

บทที่ 24 เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่สามารถจับเสียงหัวใจของลูกน้อยทั้งสามได้สำเร็จ ได้รับรางวัล 2 ล้านหยวน!”

ตอนนี้หลินอี้ไม่สนใจแล้วว่ารางวัลจะมากน้อยแค่ไหน!

ราวกับว่าเงินทองกลายเป็นแค่เมฆหมอกไปแล้ว!

ตอนนี้หลินอี้สนใจแต่เพียงการฟังเสียงลูกน้อยทั้งสามอย่างเต็มที่ ความสุขของเขาพุ่งสูงปรี๊ด!

“ฮ่าฮ่า! พ่อได้ยินแล้วนะ! ได้ยินเสียงลูก ๆ แล้ว!”

“นี่คือเสียงของพี่ใหญ่หรือว่าเป็นน้องชายสองคนกันนะ?” สีหน้าของหลินอี้ตอนนี้ดูอ่อนโยนอย่างที่สุด ดวงตาหยีจนแทบจะเป็นขีดเดียวด้วยความดีใจ!

ในขณะนี้ หานเสวี่ยเวยก็ตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อครู่ เธอรู้สึกว่าทุกอย่างช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน!

นี่คือการกำเนิดของชีวิต! ช่างพิเศษจริง ๆ!

แต่ไม่นาน เสียง ตึ๊ก ตึ๊ก ที่ดังมาจากเครื่องวัดก็ค่อย ๆ หายไป แล้วแทนที่ด้วยเสียงรบกวนทั่วไป

หานเสวี่ยเวยยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “ลูก ๆ ดูเหมือนจะกลับไปเล่นซ่อนหาแล้ว คราวนี้ต้องซ่อนให้ดี ๆ เลยนะ!”

หานเสวี่ยเวยรู้สึกว่าตัวเองได้อยู่ใกล้ลูก ๆ ขนาดนี้เป็นครั้งแรก และเธอก็รู้สึกเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กกำลังเล่นสนุกกันอยู่ในท้องของเธอ!

อาจเป็นเพราะพวกเขารู้ว่าพ่อกับแม่กำลังเล่นเกมกับพวกเขาอยู่ พวกเขาจึงตั้งใจซ่อนตัวอีกครั้ง

หลินอี้และหานเสวี่ยเวยสบตากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวาน ความรู้สึกอบอุ่นก็เกิดขึ้นทันที นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสัมผัสได้ถึงความสุขของการเป็นพ่อแม่!

ช่างเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุขอะไรเช่นนี้! ทุกสิ่งดูอบอุ่นไปหมด!

แม้แต่ป้าหวังที่แอบมองอยู่ตรงประตูมานาน ก็พยักหน้าด้วยความยินดี ลูกหลินอี้คนนี้เติบโตขึ้นมากจริง ๆ!

เริ่มเรียนรู้ที่จะดูแลครอบครัวแล้ว!

รักภรรยา ทะนุถนอมลูก แถมไม่รู้ไปเรียนทำอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วย!

ป้าหวังไม่ได้รบกวนทั้งสองคน แล้วเดินกลับไปพักผ่อนอย่างเงียบ ๆ

พอถึงวันรุ่งขึ้น หลินอี้ตื่นก็เกือบเก้าโมงแล้ว เขาพบว่าภรรยายังคงหลับใหลอย่างสงบ จึงลูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วจูบเธอหนึ่งครั้ง โดยไม่รบกวนมากนัก เขารีบไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน

ความจริงแล้ว หลังจากใช้เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์เมื่อวาน หลินอี้ก็ตกใจมาก เขาไม่เคยสัมผัสถึงความละเอียดอ่อนของชีวิตขนาดนี้มาก่อน ทำให้เขานอนไม่หลับไปพักหนึ่ง!

นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ล่วงหน้าดังหลายครั้งตั้งแต่เช้า แต่ก็ไม่สามารถปลุกหลินอี้จากความฝันได้ ทำให้วันนี้เขาเพิ่งจะตื่นตอนนี้เอง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเรียบง่าย เขาก็ลงไปชั้นล่าง ตั้งใจจะทำอาหารเช้าด้วยความรักให้ภรรยาที่กำลังหลับ แต่พอลงมาก็เห็นว่าป้าหวังกำลังวุ่นวายอยู่แล้ว เขาจึงกลับไปที่ห้องนอนเพื่อปลุกหานเสวี่ยเวย

“ที่รัก ตื่นได้แล้วนะ! เดี๋ยวเราต้องไปตรวจครรภ์แล้ว”

“อืม... ฉันขอนอนต่ออีกหน่อยนะ ฉันลุกไม่ไหว...” หานเสวี่ยเวยทำเสียงอ้อนเล็กน้อย พลิกตัวไปด้านข้างอย่างเกียจคร้าน เดิมทีเธอยังอยากนอนต่ออีกหน่อย แต่ทันใดนั้นก็ตระหนักถึงภารกิจของวันนี้ จึงรีบลุกขึ้นนั่งทันที!

“วันนี้จองคิวตรวจครรภ์ไว้! ห้ามไปสายเด็ดขาดนะ! เกือบจะพลาดเรื่องใหญ่แล้ว!” พูดจบ หานเสวี่ยเวยก็ลงจากเตียงทันที

“สามีคะ เราคงไม่สายหรอกใช่ไหม?” หานเสวี่ยเวยมองหลินอี้อย่างกังวล แล้วถาม

หลินอี้ลูบหัวเธออย่างรักใคร่ เห็นเธอยังงัวเงียอยู่ “อย่ารีบร้อนสิ ตอนนี้เพิ่งจะเก้าโมงครึ่งเอง ฉันอยากให้เธอพักผ่อนให้มากหน่อย เลยเพิ่งปลุกตอนนี้ เธอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ ป้าหวังเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว รถก็จองไว้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าวันนี้ไม่สายแน่นอน!”

“ถ้างั้นคุณลงไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันล้างหน้าเสร็จแล้วจะรีบตามลงไป!” พูดจบ หานเสวี่ยเวยก็รีบวิ่งออกไปทันที

หลินอี้มองแผ่นหลังที่รีบร้อนของเธอ ก็ยิ้มอย่างจนปัญญา

หลังจากเตรียมตัวเรียบร้อย ทั้งสองคนก็มาที่โต๊ะอาหาร ลิ้มลองอาหารเช้าที่มีคุณค่าทางโภชนาการที่ป้าหวังเตรียมไว้ให้ จากนั้นก็รีบออกจากประตู แล้วขึ้นรถที่จองไว้ล่วงหน้าทันที

ตอนออกจากบ้านก็ยังไม่ลืมที่จะจูงมือกันไว้ตลอดทาง และออดอ้อนกันไปตลอดทาง

ไม่นาน รถก็จอดลงช้า ๆ ที่หน้าคลินิกแม่และเด็ก ทั้งสองคนก็เข้าไปที่ห้องตรวจครรภ์ทันที พบว่ายังมีแถวยาวรออยู่ข้างหน้า เห็นได้ชัดว่ามีคนไม่น้อย พวกเขาจึงสอบถามพยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ เกี่ยวกับการนัดหมายของพวกเขา

พยาบาลพาพวกเขาไปกรอกแบบฟอร์มและเพิ่มเติมข้อมูลต่าง ๆ ยุ่งอยู่พักใหญ่จึงได้สมุดเล่มเล็กมาหนึ่งเล่ม

หลินอี้อยู่กับภรรยาตลอดการวัดความดันโลหิตและชั่งน้ำหนัก จากนั้นก็นั่งรออยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ

ไม่นาน พยาบาลก็เรียกชื่อเธอ

ทันทีที่เห็นคุณหมอ คุณหมอวัยสาวก็มองหานเสวี่ยเวยด้วยความประหลาดใจ และแทบจะร้องออกมา!

“หนูน้อยคนนี้ ฉันจำเธอได้! ครั้งที่แล้วที่เธอมาตรวจ ฉันเป็นคนช่วยเธอตรวจเอง! ว่าไปแล้ว การตั้งครรภ์แฝดสามในคราวเดียวหายากจริง ๆ!”

“คนที่อยู่ข้าง ๆ นี่สามีเธอใช่ไหม… ดูหล่อมากเลยนะ! พวกเธอเหมาะสมกันจริง ๆ”

หานเสวี่ยเวยได้ฟังก็ยิ้มหวาน พยักหน้าอย่างเขินอาย แล้วพูดว่า “ค่ะ เราเป็นสามีภรรยากันค่ะ”

“มา ๆ ฉันขอดูสมุดของพวกเธอหน่อยนะ!” พูดจบ คุณหมอก็ขอสมุดตรวจครรภ์มาดู ก่อนจะตรวจสอบข้อมูลด้านบน แล้วเริ่มคำนวณวันตั้งครรภ์

“วันตั้งครรภ์นี่ไม่น้อยเลยนะ! ใกล้จะสี่เดือนแล้ว แต่สุขภาพของเธอยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดูจากข้อมูลแล้วความดันโลหิตต่ำไปหน่อย แต่ไม่ต้องกังวล นี่เป็นปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาปกติ อีกไม่กี่วันเธอต้องเริ่มเดินออกกำลังกายทุกวันนะ ห้ามนั่งนาน ๆ หรือนอนอยู่เฉย ๆ”

“ถ้าสัปดาห์หน้าว่าง ก็ต้องกลับมาตรวจอีกนะ และควรนัดล่วงหน้าเหมือนวันนี้ด้วย จริงสิ เธอมีประกันสุขภาพไหม?”

“อาการของเธอแตกต่างจากว่าที่คุณแม่คนอื่น ๆ นะ เพราะเธอท้องลูกสามคน! ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ! พยายามหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีคนเยอะ ๆ นะ และอีกไม่กี่วันเธอก็จะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่กว่านี้ของร่างกายแล้ว”

“ลูก ๆ กำลังจะเข้าสู่ช่วงเติบโตอย่างรวดเร็ว เรื่องอาหารการกินควรปรึกษาผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ด้วย อาหารเป็นสิ่งสำคัญมาก ต้องมั่นใจว่าได้รับสารอาหารและอาหารที่สมดุล แต่ก็ต้องไม่กินน้ำตาลมากเกินไป”

คู่หนุ่มสาวฟังอย่างตั้งใจ ราวกับอยากจะหยิบปากกามาจดลงไปเลย

เพราะทั้งสองคนไม่มีประสบการณ์เลย และสำหรับลูกน้อยทั้งสามคนของพวกเขา ก็ไม่กล้าที่จะประมาทเลยแม้แต่น้อย

คุณหมอยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “ต้องบอกว่าสามีของเธอเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมากนะ ทุกวันนี้มีสามีที่มากับภรรยาเพื่อตรวจครรภ์ไม่มากแล้วนะ!”

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน หานเสวี่ยเวยก็เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา “ค่ะ การที่ได้เจอคนดี ๆ อย่างเขาถือเป็นโชคดีของฉันค่ะ เขาเป็นพ่อที่ดีและเป็นสามีที่ดีมากค่ะ”

สำหรับหานเสวี่ยเวย การชมสามีของตัวเอง ก็เท่ากับการชมตัวเองไปด้วยนั่นเอง