บทที่ 6 เมื่อลูกน้อยมีความสุข พ่อก็ได้รางวัล

บทที่ 6 เมื่อลูกน้อยมีความสุข พ่อก็ได้รางวัล

แม้หานเสวี่ยเวยจะตั้งใจปกปิด แต่ใบหน้าที่งดงามโดดเด่นของเธอก็ยังถูกจำได้ในทันที

แต่ละคนยื่นคอออกมา มองสลับไปมาระหว่างหลินอี้กับหานเสวี่ยเวยไม่หยุด

“พวกนายเห็นชัด ๆ ไหม? นั่นมันเทพธิดาของเราเลยนะ!”

“ไอ้หมอนั่นเป็นใครกัน? กล้าดียังไงถึงได้ขนาดนี้?”

“รีบพยุงฉันหน่อย! เทพธิดาในดวงใจฉันมีแฟนแล้ว หัวใจฉันแตกเป็นเสี่ยง ๆ เลยว่ะ”

ทุกคนต่างสงสัยว่า ดาวมหา’ลัยชื่อดังของเซียงเฉิง มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ทันใดนั้น ก็มีคนจำหลินอี้ได้

“นึกออกแล้ว! ไอ้หมอนี่ชื่อหลินอี้!”

“ทุกคนยังจำหลี่จิ้งเหวินได้ใช่ไหม? ดาวคณะดนตรี คนนั้นก็เคยเป็นแฟนไอ้หมอนี่มาก่อน”

“เอาจริง ๆ หมอนี่ก็ถือว่าเป็นลูกเศรษฐีเก่าแหละ เพียงแต่ครอบครัวตกอับ บริษัทพ่อกำลังจะล้มละลาย หลี่จิ้งเหวินก็เลยไม่อยากตายอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดียวกับเขาหรอก”

“พอเตะเขาพ้นทางปุ๊บ เธอก็รีบไปหาคนใหม่ทันที ซึ่งก็เป็นลูกเศรษฐีเหมือนกัน”

ผู้คนรอบข้างต่างกรูเข้ามา พูดคุยซุบซิบนินทา

“ไม่คิดเลยว่าไอ้หมอนี่จะมีฝีมือขนาดนี้ ดาวมหา’ลัยผู้เย็นชาขนาดนั้นยังคว้ามาได้”

“ไม่ทันมีข่าวลืออะไร ก็เปิดตัวซะแล้ว”

หานเสวี่ยเวยหน้าแดงระเรื่อ แม้จะรู้สึกประหม่าแต่ก็ไม่สนใจคำซุบซิบ เธอเดินเข้าไปหา รับอาหารมื้อดึกจากมือหลินอี้ด้วยสองมือ

เธอทำใจกล้า เขย่งเท้าขึ้นไปหอมแก้มหลินอี้หนึ่งที แล้วพูดด้วยความเขินอายว่า “คำพูดของคนอื่นไม่สำคัญหรอกค่ะ ยังไงฉันก็เลือกคุณแล้ว”

“ในสายตาของฉัน คุณเป็นคนที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ”

คนรอบข้างเบิกตากว้างทันที แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ตอนแรกนึกว่าไอ้หลินอี้คนนี้ใช้กลเม็ดเด็ดพรายจนคว้าดาวมหา’ลัยที่เย็นชามาได้

แต่ดูตอนนี้แล้ว ไม่น่าจะใช่แบบนั้น น่าจะเป็นไปในทางกลับกันมากกว่า

นี่มันเรื่องแปลกที่หาดูได้ยากในรอบร้อยปีชัด ๆ!

“ติ๊ง!”

“เนื่องจากโฮสต์ทำให้ลูกน้อยในท้องมีความสุข จึงได้รับรางวัล 2 ล้านหยวน ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ!”

ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นในสมองของเขา

หลินอี้เบิกตากว้าง “ให้ตายสิ! แค่เลี้ยงอาหารมื้อดึกครั้งเดียวก็ได้รางวัล 2 ล้านหยวนแล้ว วิธีหาเงินแบบนี้มันง่ายไปหน่อยไหมเนี่ย?”

“ติ๊งต่อง!”

ไม่ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หลินอี้ก็รู้ว่าเงิน 2 ล้านเพิ่งเข้าบัญชี

เขาไม่สนใจสายตาประหลาดใจรอบข้าง รีบก้าวเข้าไปกอดหานเสวี่ยเวยไว้แนบแน่น ด้วยสีหน้าอ่อนโยนอย่างที่สุด

คำพูดของคนอื่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือการปกป้องภรรยาและลูก ๆ ของเขา ต่อไปนี้ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังแม้แต่จะรังแกภรรยาและลูกของเขาได้แม้แต่น้อย

ในพริบตาเดียว เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นรอบด้าน

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาอัดวิดีโอถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน

เพียงไม่กี่นาที เรื่องราวของทั้งคู่ก็ถูกเผยแพร่ไปทั่วอินเทอร์เน็ต

“ลูกเศรษฐีตกอับได้พบฤดูใบไม้ผลิของชีวิตแล้ว!”

“ดาวมหา’ลัยผู้เย็นชาก็อ่อนหวานเป็นนะ!”

“ชีวิตรักสุดแฮปปี้ของดาวมหา’ลัยผู้เย็นชาและแฟนหนุ่มธรรมดา ๆ ของเธอ”

โพสต์แล้วโพสต์เล่าแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วบนโลกออนไลน์ ทำให้เกิดกระแสตามมาทันที ใต้คลิปวิดีโอมีข้อความวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด

พวกที่อิจฉาตาร้อนก็ไม่พลาดที่จะพูดจาเสียดสีอย่างเต็มที่

หลังจากนั้น หลินอี้และหานเสวี่ยเวยก็แยกย้ายกันกลับหอพัก

ในหอพักของหลินอี้ เพื่อนร่วมห้องแต่ละคนต่างรอคอยการมาของเขาอย่างกระตือรือร้น

ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป ก็ถูกรุมล้อมอยู่ตรงกลาง คนที่เปิดปากพูดก่อนคือ หวังจื่ออี้

เขาพูดอย่างอดใจไม่ไหวว่า “ท่านหลิน! ไม่เห็นบอกเลยนะว่าซุ่มเงียบคว้าดาวมหา’ลัยมาครองได้แล้ว แกนี่มันเจ๋งจริง ๆ ว่ะ”

หยางจวิ้นเฉินขยับเข้ามาใกล้ พร้อมพูดอย่างไม่น่าไว้วางใจ “รีบ ๆ สารภาพมา! เมื่อไหร่? ที่ไหน? ทำอะไรไปบ้าง? นี่แก... ได้น้องเขาแล้วใช่ไหม?”

หลินอี้ขี้เกียจตอบโต้ เขาคว้าเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วทิ้งตัวนั่งลงพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเกินไป เขาต้องจัดระเบียบความคิดหน่อยแล้ว

แต่พวกเพื่อนร่วมห้องจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ได้ยังไง? พวกเขายังคงรายล้อมรอบตัวเขา และซักไซ้ไม่หยุด

“ไม่ต้องอยากรู้กันขนาดนั้นหรอกน่า พวกเราก็แค่... คบกันธรรมดา ๆ เอง”

หลินอี้ถูกถามจนเริ่มรำคาญ ก็เลยตอบส่ง ๆ ไป

เพื่อน ๆ ที่เหลือได้ยิน ก็ตาลุกวาว ทำหน้าตาอยากรู้เรื่องซุบซิบ

หานเสวี่ยเวย คือสาวงามที่หาได้ยาก เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในมหาวิทยาลัยเซียงเฉิง เป็นเทพธิดาในดวงใจของทุกคน

พวกผู้ชายในหอพักนี้ย่อมเคยตกหลุมรักหานเสวี่ยเวยมานานแล้ว พอเห็นเทพธิดาในดวงใจถูกหลินอี้คว้าไปได้ ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์สุด ๆ

“ให้ตายเถอะ! อยู่เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา ก็ตัดโอกาสพวกเราจนหมดเลยเหรอ”

“เรื่องความรักเนี่ย ฉันก็ถือว่าเก่งไม่เบานะ แต่กลับไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เลยสักนิด หานเสวี่ยเวย... ดาวมหา’ลัยที่เย็นชาคนนั้น ดันมาตกอยู่ในมือแกได้ยังไงกัน”

“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่า... แกใช้กำลังบังคับเขาหรือเปล่าเนี่ย?”

ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างวุ่นวาย แต่คำพูดถัดไปของหลินอี้ ทำให้พวกเขานั่งไม่ติดเก้าอี้เลย

“พวกเพื่อน ๆ เอ๊ย! เรื่องแต่งงานของฉันกับเวยเวยถูกวางแผนไว้แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เร็ว ๆ นี้ก็จะไปจดทะเบียนสมรสกัน พอเราคุยรายละเอียดงานแต่งเรียบร้อยแล้ว พวกนายห้ามขาดแม้แต่คนเดียวนะ ต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ฉันทุกคนเลย”

ห้ะ?!

พวกที่เหลือตกตะลึงไปทั้งหน้า นี่มันเร็วเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?

ผ่านไปพักใหญ่ เกาหลี่อันที่ได้สติก่อนก็พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “จริงเหรอวะ? แกไม่ได้พูดเพ้อเจ้อหลอกพวกเราเล่นใช่ไหมเนี่ย?”

“ตอนนี้พวกเรายังไม่ทันเรียนจบเลยนะ แต่งงานทันทีที่เรียนจบ... มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”

หลินอี้พยักหน้าอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ฉันก็อยากจะเก็บเป็นความลับนะ แต่ว่าสถานการณ์มันไม่อำนวย พ่อแม่ของเราทั้งสองฝ่ายกำลังเดินทางมาแล้ว”

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ภายในปิดเทอมฤดูหนาวนี้ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานก็น่าจะลงตัว”

ตอนนี้ท้องของหานเสวี่ยเวยก็เริ่มนูนขึ้นมาแล้ว อีกไม่นานต่อให้คิดจะซ่อนก็คงซ่อนไม่ได้ แถมคราวนี้เธอท้องแฝดสามเสียด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเรื่องแต่งงาน ก่อนที่ลูกจะเกิด เขาต้องให้ฐานะที่ถูกต้องกับหานเสวี่ยเวย นี่คือสิ่งที่ผู้ชายต้องทำเพื่อปกป้องครอบครัว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าหานเสวี่ยเวยจะคิดยังไง?

เธอจะยอมรับการจดทะเบียนสมรสก่อน แล้วค่อยจัดงานแต่งงานหลังจากคลอดลูกแล้วได้ไหม

และก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่ของหานเสวี่ยเวยจะตัดสินใจอย่างไร หลังจากที่รู้ว่าลูกสาวท้องแล้ว

เรื่องทั้งหมดนี้ หลินอี้ยังไม่รู้คำตอบ ต้องรอให้พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมาเจอกันและหารือกันก่อน

เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่หลินอี้จะแต่งงานเลย คิดว่าเขาแค่พูดเล่นไปอย่างนั้น ทุกคนต่างตอบตกลงเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวอย่างรวดเร็ว

พวกเขายังคงส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวหัวเราะเล่นกันพักหนึ่ง แล้วก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง

ไม่มีใครให้ความสำคัญกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเลยสักคน ต่างคิดว่าหลินอี้คงอยากแต่งงานจนเพี้ยนไปแล้ว