บทที่ 98 ก็แค่พอใช้ได้

“หอยวงเดือนน้อยหน่อย มีแค่แปดชั่ง ชั่งละ 18 หยวน รวมเป็น 144 หยวน”

ในถุงของเจียงเหวินซาน นอกจากหอยสังข์จุกพราหมณ์ตัวนั้นแล้ว ก็ยังมีพวกหอยสังข์หนามอยู่อีก

ราคาสองอย่างนี้ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว แต่เจียงเหวินซานไม่ได้เอาออกมาขาย

อย่างแรกคือปริมาณมันน้อยเกินไป ของก็สะเปะสะปะ อย่างที่สองคือเขาคิดว่าวันนี้ขายได้เงินมากพอแล้ว ของที่เหลือพวกนี้เขาจะเอาไปฝากเมียกับลูก

เมิ่งกั่วเห็นเจียงเหวินซานเก็บถุงแล้ว ก็เตรียมจะคิดเงิน

“เดี๋ยวก่อน ฉันยังมีปลาอีก”

เจียงเหวินซานหิ้วถังใส่ปลามาอีกใบ นี่คือผลงานการตกปลาของครอบครัวพวกเขาตลอดช่วงเช้า เด็กสองคนนั้นตกปลาได้ไม่น้อยไปกว่าเขาเลย

เมิ่งกั่วคาดไม่ถึงว่าจะมีปลากระบอกเยอะขนาดนี้

เธอใช้สวิงอันใหญ่ตักปลากระบอกพวกนั้นขึ้นมาจากถัง ปลากระบอกพวกนี้มีตั้ง 30 กว่าตัว แต่ปลากระบอกตัวไม่หนัก รวมแล้วทั้งหมดก็แค่ 14 ชั่ง

ปลากระบอกเลี้ยงมีเยอะแยะไปหมด ราคาปลาเลี้ยงก็แค่สิบกว่าหยวนต่อชั่ง อย่างดีหน่อยก็ขายได้ 20 หยวน

แต่เพราะพวกนี้เป็นปลาธรรมชาติ เมิ่งกั่วเลยให้ราคา 35 หยวนต่อชั่ง

“ปลากระบอกพวกนี้สวยใช้ได้เลย รวมทั้งหมด 490 หยวนค่ะ”

หลังจากแน่ใจว่าเจียงเหวินซานไม่มีของจะขายแล้ว เครื่องคิดเลขที่มีเสียงคนพูดก็ส่งเสียงรัวเร็วขณะบวกตัวเลข สุดท้ายตัวเลขที่ขานออกมาคือ 2,229

เจียงเหวินซานชอบเงินสด เมิ่งกั่วเลยให้เขาไป 2,250 หยวน

เจียงเหวินซานถือเงินปึกนั้นไว้ มือไม้สั่นเทาขึ้นมาดื้อๆ

เดือนก่อนเพราะเขาไปสายครั้งหนึ่ง เลยโดนหักเบี้ยขยันไป เขาจิตตกเพราะเรื่องนี้อยู่ตั้งสองวัน ไม่นึกเลยว่าเงินที่ได้จากการหาของทะเลวันนี้ จะมากกว่าเบี้ยขยันทั้งเดือนไปตั้งเยอะ

เขาว่ากันว่าเจียงหานดวงดี วันนี้เขามาด้วยแล้วไม่เสียเที่ยวจริงๆ

เจียงเหวินซานไม่ใช่คนชอบดูเรื่องชาวบ้าน แต่เพราะน้องเมียยังอยู่ เขาได้รับเงินแล้วก็เลยยังไม่รีบกลับ

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ของพวกนี้ของเจียงหานจะขายได้เงินเท่าไหร่?

ปูทะเลที่เจียงหานจับมาได้มีแต่ตัวเป้งๆ เมิ่งกั่วไม่ได้นับจำนวนตัว เธอเอาปูทะเลที่จางไห่ไต้เป็นคนมัดขึ้นชั่งก่อน แล้วก็เอาปูทะเลที่ยังไม่ได้มัดใส่ถังยกขึ้นชั่งด้วย

ในจำนวนนี้รวมปูห้าตัวที่จางไห่ไต้จับได้จากรางหินตอนแรกด้วย

“ปูพวกนี้รวมทั้งหมด 70 ชั่ง”

พูดง่ายๆ ก็คือ ลำพังเจียงหานคนเดียวก็จับปูทะเลตัวใหญ่ได้ตั้ง 60 กว่าชั่งแล้ว

“เจียงหาน แค่ค่าปูอย่างเดียวก็ได้ 6,300 หยวนแล้วนะ”

เมิ่งกั่วเอาหมึกสายขึ้นชั่งต่อ พวกนี้เป็นหมึกสายไซซ์ยักษ์ แถมคุณภาพยังดีเยี่ยม

“วันนี้หมึกสายราคาชั่งละ 55 หยวน ตรงนี้มีทั้งหมด 82 ชั่ง รวมเป็น 4,510 หยวน”

เจียงเหวินซานยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ แค่ของพวกนี้รวมกันก็ปาเข้าไปเป็นหมื่นแล้วเหรอ?

ต่อจากนี้คือพระเอกของวันนี้แล้ว

จางไห่ไต้แบ่งเพรียงตีนเต่าไว้จานหนึ่ง แล้วเอาเพรียงตีนเต่าที่เหลือขึ้นชั่ง

“เพรียงตีนเต่าวันนี้ ฉันให้ราคาได้ที่ 240 หยวน นายมีอยู่ 45 ชั่ง ทั้งหมดเป็นเงิน 10,800 หยวน”

“ของทั้งหมดรวมกัน เป็นเงิน 21,610 หยวน”

เมิ่งกั่วให้เจียงหาน 21,700 หยวน แล้วโอนเข้าบัญชีของเจียงหานโดยตรง

เจียงเหวินซานตกตะลึงจนพูดไม่ออก หาของทะเลรอบเดียวได้เงินตั้งสองหมื่นกว่า!

เจียงหานกับจางไห่ไต้กลับดูสงบนิ่ง พวกเขาเคยเจอฉากที่อลังการกว่านี้มาแล้ว ผลลัพธ์วันนี้เมื่อเทียบกับสถิติที่ผ่านมา ก็ต้องบอกว่าแค่พอใช้ได้

จางไห่ไต้ตกปลากระบอกมาได้บ้างเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ขาย ทิ้งไว้ที่ร้านอาหารทั้งหมด ตั้งใจว่าจะเก็บไว้ทยอยกิน

เจียงหานเองก็คัดปูทะเลกับหมึกสายตัวที่ไม่ใหญ่มากออกมาส่วนหนึ่งตั้งแต่แรก

ของพวกนี้ก็ฝากไว้ที่ร้านอาหารเหมือนกัน

เจียงหานบอกให้เมิ่งกั่วเอาเพรียงตีนเต่าที่แบ่งไว้จานนั้นไปทำอาหารก่อนเลย ของที่เพิ่งถอนมาวันนี้ ต้องสดอร่อยแน่นอน

เมิ่งกั่วเองก็แปลกใจ “เพรียงตีนเต่าพวกนี้จัดการยากจะตาย แถมน้ำหนักต่อตัวก็เบาหวิว พวกนายไปทำยังไงถึงได้มาเยอะขนาดนี้”

จางไห่ไต้สะบัดข้อมือที่ปวดเมื่อย “เธอไม่รู้อะไร ฉันถอนตรงนั้นจนเหี้ยนเตียนโล่งไปหมดแล้ว”

ยังดีที่เพรียงตีนเต่าตรงบริเวณนั้นถอนง่ายกว่าที่อื่นอยู่นิดหน่อย

เจียงเหวินซานเก็บเงินเรียบร้อย เดินมาตบไหล่เจียงหาน

เมื่อก่อนเขาคิดมาตลอดว่าเจียงหานอุตส่าห์เรียนจบมหาวิทยาลัยดัง แต่ไม่ยอมอยู่ทำงานในเมืองใหญ่ กลับมาเป็นชาวประมงที่บ้านเกิดบนเกาะเล็กๆ มันดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย

แต่วันนี้พอดูแล้ว ถ้าเจียงหานรักษามาตรฐานแบบนี้ไว้ได้ อยู่บ้านเกิดก็มีลู่ทางรุ่งเหมือนกัน ขอแค่ให้รู้จักมองโลกตามความเป็นจริงกว่านี้อีกหน่อยก็พอ

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ขยับปากแล้วก็เลือกที่จะเงียบไว้

“พี่เขย อยู่กินข้าวด้วยกันสิครับ”

“ไม่ล่ะ พี่สาวนายรอฉันอยู่”

พอเจียงเหวินซานกลับไป จางไห่ไต้ก็รู้สึกตัวเบาสบายขึ้นมาทันที

เมื่อกี้เขากลัวแทบแย่ว่าเจียงเหวินซานจะอยู่กินข้าวด้วย

จู่ๆ เจียงหานก็หันมามองจางไห่ไต้

จางไห่ไต้สะดุ้งโหยง นึกว่าเจียงหานอ่านใจเขาออก

“พะ...พี่หาน มีอะไรเหรอ?”

“นายเคยคิดอยากจะฉายเดี่ยวบ้างไหม?”

รายได้วันนี้ ถ้าเขาแบ่งให้จางไห่ไต้สักหนึ่งส่วน ก็ได้แค่ 2,000 กว่าหยวน

“ฉันกำลังคิดว่า วันนี้ถ้านายทำเองคนเดียว นายจะได้เงินเยอะกว่านี้อีกใช่ไหม?”

จางไห่ไต้คนที่เคยเอาขวดฟาดหัวคนอื่นโดยไม่กะพริบตา มาตอนนี้กลับดูเหมือนคนขวัญเสีย

“พี่หาน พี่จะไล่ผมเหรอ?”

เจียงหานล่ะปวดหัวกับหมอนี่จริงๆ “ฉันแค่ล้อนายเล่นน่า”

จางไห่ไต้กลับมามีชีวิตชีวาทันที “พี่หาน พี่ทำผมตกใจแทบตาย ล้อเล่นแบบนี้ไม่ตลกเลยนะ คนอย่างผมจะไปฉายเดี่ยวทำอะไรกินได้ มีหวังไม่ถึงอาทิตย์ได้อดตายพอดี”

เจียงหานพูดไม่ออก เดินไปที่โถงร้านอาหาร หาโต๊ะริมหน้าต่างแล้วนั่งลง

เมิ่งกั่วยกกับข้าวมาเสิร์ฟทีละจาน

“เสี่ยวกั่ว เธอกินข้าวยัง? มากินด้วยกันสิ” เจียงหานเห็นเมิ่งกั่ววิ่งวุ่นจนเหงื่อตก

“ฉันกินแล้ว พวกเราคนทำร้านอาหาร ถ้าไม่กินเร็วไปเลยก็กินดึกไปเลย เวลาไม่ตรงกับพวกนายหรอก” เมิ่งกั่วได้ยินคนเรียก ก็วิ่งไปทางอื่นต่อ

จางไห่ไต้นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “พี่หาน ดูเหมือนพวกผู้หญิงจะไม่ชอบกลิ่นบุหรี่นะ”

“ก็แล้วแต่คนมั้ง” เจียงหานมองจางไห่ไต้ปราดหนึ่ง รู้สึกว่าหมอนี่มีพิรุธ

“เขาว่าสูบบุหรี่ไม่ดีต่อสุขภาพ ผมก็อยากเลิกนะ พี่มีวิธีดีๆ ไหม? หรือแค่ให้สูบน้อยลงก็ได้”

เจียงหานคีบเพรียงตีนเต่าเข้าปาก รสชาติสดหวาน เนื้อสัมผัสหนึบสู้ฟัน

“จะให้เลิกขาดเลยฉันคงไม่มีปัญญา แต่ถ้าให้สูบน้อยลง ฉันพอมีวิธี ขอแค่นายทำตามที่ฉันบอกก็พอ”

จางไห่ไต้หูผึ่งรอฟังทันที “พี่หาน ว่ามาเลย”

“วิธีนี้ง่ายมาก ปกตินายห้ามสูบบุหรี่ ถ้าอยากสูบ นายต้องกินข้าวก่อนหนึ่งมื้อ กินข้าวเสร็จหนึ่งมื้อถึงจะสูบได้หนึ่งมวน”

จางไห่ไต้รู้สึกว่าคำพูดของเจียงหานมีเหตุผลเสมอ “ได้ พรุ่งนี้ผมจะเริ่มทำตามนี้... ไม่สิ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย”

จางไห่ไต้ในเวลานี้ หารู้ไม่ว่าตัวเองได้กระโดดลงหลุมพรางเบ้อเริ่มเข้าให้แล้ว