บทที่ 37 เรือราคาแพงระยับ

คนขับแท็กซี่เหลือบมองบุหรี่มวนนั้น แล้วหันกลับมามองเจียงหานด้วยความประหลาดใจ

เจียงหานดูแล้วน่าจะเป็นแค่วัยรุ่นอายุยี่สิบต้นๆ เท่านั้น

“พ่อหนุ่ม อายุยังน้อยแต่สูบบุหรี่ดีนี่นา”

ด้วยจรรยาบรรณในอาชีพ คนขับแท็กซี่จึงไม่ได้จุดสูบ แต่เอาไปทัดไว้ที่หูแทน

“ว่ามาสิ อยากได้เรือขนาดเท่าไหร่ จะเอาไปทำอะไรล่ะ”

เจียงหานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สักสิบห้าเมตรครับ เอาไปจับปลา”

คนขับแท็กซี่ตกใจอีกรอบ อายุแค่นี้จะซื้อเรือสิบกว่าเมตรแล้วเหรอ

“พ่อหนุ่ม ไม่ธรรมดาเลยนะ มิน่าล่ะถึงสูบบุหรี่ดีขนาดนี้ได้”

เจียงหานยิ้ม “ผมแค่จะไปดูเฉยๆ ครับ ยังไม่แน่ว่าจะซื้อ พี่ชายพอจะมีที่แนะนำมั้ยครับ”

“ตอนนี้เขตผู่มีอู่ต่อเรืออยู่แค่สองเจ้า ผมได้ยินว่าสองเจ้านี้ช่วงหลังเน้นผลิตเรือตกปลากันเป็นหลัก ส่วนเรือประมงน่าจะเน้นงานสั่งทำมากกว่า”

“แล้วสองเจ้านี้ เจ้าไหนคุ้มค่ากว่ากันครับ”

คนขับแท็กซี่หัวเราะแหะๆ “เรื่องนี้ผมก็พูดลำบาก”

เจียงหานยื่นบุหรี่ให้คนขับอีกมวน “ผมก็แค่ถามดูเฉยๆ พี่ชายก็ตอบมาตามตรงเถอะครับ”

คนขับแท็กซี่เอาบุหรี่ไปทัดหูอีกข้าง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เอ่ยปาก

“เจ้าหนึ่งเป็นโรงงานเก่าแก่ เปิดมาตั้งแต่สมัยผมยังเด็ก ประสบการณ์น่ะมีเหลือเฟือแน่ๆ แต่เพราะปัญหาการบริหารจัดการ ตอนนี้สถานการณ์ดูจะไม่ค่อยสู้ดีนัก ส่วนอีกเจ้าเพิ่งเปิดมาได้ปีสองปี เรือรูปทรงทันสมัยกว่า เรื่องราคาก็ดูเหมือนว่าโรงงานใหม่จะถูกกว่านิดหน่อย”

เจียงหานคิดว่ารายละเอียดลึกๆ คงต้องไปดูด้วยตาตัวเองถึงจะรู้ ก็เลยบอกว่า “งั้นไปเจ้าที่ใกล้กว่าก่อนแล้วกันครับ”

เจ้าที่ใกล้กว่าคืออู่ต่อเรือแห่งใหม่

ภายในอู่ต่อเรือ เขาเห็นเรือตกปลาที่เพิ่งต่อเสร็จหลายลำ รูปทรงสวยงามจริงๆ

พอได้ยินว่าเจียงหานจะมาซื้อเรือ คนของอู่ต่อเรือก็ออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

“ผมไม่เอาเรือตกปลาแบบนี้ อยากได้เรือประมงแบบมืออาชีพครับ”

พนักงานขายได้ยินว่าจะเอาเรือประมงก็ยิ่งกระตือรือร้นเข้าไปใหญ่ หยิบแคตตาล็อกมาแนะนำเจียงหานทีละอย่าง

เจียงหานรู้สึกว่าเรือพวกนี้ดูดีไปหมด เขาชี้ไปที่โมเดลเรือลำหนึ่ง

“เรือประมงสิบสองเมตรลำนี้ราคาเท่าไหร่ครับ”

เดิมทีเขาอยากได้สักสิบห้าเมตร แต่ฟังจากที่พนักงานขายแนะนำ เขาเริ่มสังหรณ์ใจว่าเรือพวกนี้ราคาน่าจะสูงกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากโข

“ลำนี้ติดตั้งอุปกรณ์ครบชุด พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ราคาแค่สองล้านหยวนเองครับ”

แค่สองล้านหยวน?

มิน่าล่ะ ตอนคนขับแท็กซี่ได้ยินว่าเขาจะซื้อเรือประมงสิบห้าเมตร ถึงได้มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

สิบสองเมตรยังปาเข้าไปราคานี้ สิบห้าเมตรคงไม่ต่ำกว่าสามล้านแน่

“เรือก็เหมือนรถนั่นแหละครับ ต้องดูว่าคุณจะเอาออปชันแค่ไหน รถยนต์มีตั้งแต่หลักหมื่นไปจนถึงหลักล้าน เรือกับเรือความแตกต่างยิ่งมากกว่านั้นอีก ทั้งระบบระบุตำแหน่ง อุปกรณ์ขอความช่วยเหลือ เครื่องยนต์ เครื่องปรับอากาศ ราวกันตก ห้องน้ำ... พอติดตั้งพวกนี้เข้าไปราคามันก็ต่างกันแล้ว เราไม่ได้ขายแค่กล่องเปล่าๆ สักหน่อย”

“อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ราวกันตกดีๆ ติดตั้งทีก็หลายหมื่นแล้ว ของเกรดต่ำหน่อยก็ไม่เท่าไหร่ หรือคุณจะไม่ติดเลยก็ได้”

“กรรมวิธีในการต่อเรือก็ไม่ได้ง่ายไปกว่าการผลิตรถยนต์เลยนะครับ นอกจากอุปกรณ์จับปลาที่ทันสมัยแล้ว แค่ระบบระบายน้ำใต้ท้องเรือก็ต้องใช้ฝีมือไม่น้อย เวลาเจอกลมมรสุมต้องระบายน้ำออกให้ทัน แน่นอนว่าคุณจะเอาไม้มามัดๆ รวมกันเป็นแพมันก็คือเรือเหมือนกัน แต่ความสะดวกสบายและความปลอดภัยมันเทียบกันไม่ได้หรอกครับ”

เจียงหานสูดหายใจเฮือก เขาชี้ไปที่เรือตกปลาขนาดเจ็ดแปดเมตรที่จอดอยู่ข้างๆ

“แล้วลำนั้นเท่าไหร่ครับ”

“อ๋อ ลำนั้นส่วนใหญ่เอาไว้พานักท่องเที่ยวออกทะเลครับ ราคาถูกมาก ทำเสร็จสรรพก็ประมาณสี่แสน”

เจียงหานสูดหายใจเข้าปอดอีกเฮือก แบบนี้สี่แสนยังเรียกว่าถูกอีกเหรอ

เรือยอชต์เรือสปีดโบ๊ตพวกนี้เป็นของเล่นคนรวยจริงๆ

เพื่อนร่วมรุ่นของเขาโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นลูกเศรษฐีกันทั้งนั้น

เวลาว่างๆ เดี๋ยวนี้ไม่แข่งกันเรื่องรถแล้ว

แต่แข่งกันว่าบ้านใครมีเรือยอชต์มากกว่ากัน

เพราะคนที่ซื้อไหวและเลี้ยงไหว คือคนรวยตัวจริง

พนักงานขายคนนี้คงนึกไม่ถึงว่า ไอ้คนจนที่มีเงินติดตัวแค่ห้าหมื่นหยวนอย่างเขา จะกล้าเดินเข้ามาดูเรือในอู่

เจียงหานพลิกดูแคตตาล็อกจนทั่ว ก็ไม่เห็นเรือไม้แบบเก่าที่ติดเครื่องยนต์เลย

สงสัยโรงงานนี้จะไม่ผลิตเรือเกรดต่ำแบบนั้น

คนขับแท็กซี่ยังบอกว่าโรงงานนี้ราคาถูก แต่เงินในกระเป๋าเขาซื้อไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของเรือประมงเลยด้วยซ้ำ

เงินที่มีตอนนี้ แค่เอาไปสอบใบขับขี่เรือก็น่าจะพอดีแล้วมั้ง

พอออกมาจากอู่ต่อเรือแห่งใหม่ เขาก็เรียกแท็กซี่ไปอู่ต่อเรือเก่า

ตอนที่เขาไปถึง คนงานในอู่เก่ายังง่วนอยู่กับการสร้างเรือประมงเหล็ก

เรือสร้างไปได้เกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว เขาเลยถือโอกาสเข้าไปดูในห้องโดยสาร อุปกรณ์ต่างๆ ครบครันมาก ทำกับข้าวได้ นอนได้ แถมยังมีห้องน้ำหรูหราอีกต่างหาก

เขาดูฝีมืองานช่างแล้ว ต้องยอมรับว่าเนี๊ยบจริง อุปกรณ์ก็จัดเต็มระดับท็อป

พอลองถามราคา ปรากฏว่าล่อไปหกล้านกว่า

เจียงหานใจตายด้านไปแล้ว

เรือประมงสิบห้าเมตรที่เขาเฝ้าฝัน ถ้าซื้อที่อู่นี้ราคาปาเข้าไปหกล้านกว่า

“เดี๋ยวนี้พวกพี่ไม่มีเรือไม้แล้วเหรอครับ”

“ของพรรค์นั้นมันตกรุ่นไปหมดแล้ว เดี๋ยวนี้ใครเขาผลิตเรือแบบนั้นกัน อีกอย่างต่อให้เป็นเรือไม้ พอติดตั้งอุปกรณ์ต่างๆ เข้าไปราคาก็ไม่ได้ถูกเลยนะ ค่าไม้กับค่าฝีมือช่างไม้ เผลอๆ จะแพงกว่าเรือเหล็กด้วยซ้ำ”

“แล้วเรือเหล็กมีที่ราคาถูกกว่านี้มั้ยครับ”

พนักงานขายชี้ไปอีกทาง “ทางโน้นเป็นเรือราคาเจ็ดแปดแสน”

เจียงหานดูเรือราคาหกล้านมาแล้ว พอไปดูเรือราคาเจ็ดแปดแสน ความแตกต่างมันช่างมหาศาลจริงๆ

เหมือนรถยนต์นั่นแหละ รถหลักหมื่นกับรถหลักล้านมันจะไปเหมือนกันได้ยังไง

แต่ถึงจะเป็นเรือราคาเจ็ดแปดแสน เขาก็ไม่มีปัญญาซื้ออยู่ดี

บางทีที่อื่นอาจจะมีเรือที่ถูกกว่านี้ แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจจะดูแล้ว เรือที่ถูกกว่านี้ก็แปลว่าข้างในคงจะโทรมและขาดแคลนสิ่งอำนวยความสะดวกยิ่งกว่านี้

เจียงหานตัดใจโดยสิ้นเชิง ดูท่าหนทางสู่การซื้อเรือของเขาจะยังอีกยาวไกล

พอกลับไปเขาคงต้องตั้งหน้าตั้งตาจับสัตว์ทะเลหาเงินต่อไป

รู้ว่าตลาดอาหารทะเลอยู่แถวๆ นี้ เขาเลยแวะไปดูสักหน่อย

ในตลาดอาหารทะเลมีหอย ปลา และหอยสังข์นานาชนิดละลานตาไปหมด บางชนิดเจียงหานยังเรียกชื่อไม่ถูกด้วยซ้ำ

เขาลองสอบถามราคาดูคร่าวๆ

พบว่าราคาที่ร้านฮ่าวไหลวั่งให้เขานั้น แทบจะใกล้เคียงกับราคาขายปลีกในตลาดอาหารทะเลเลยทีเดียว

สมแล้วที่เมิ่งเฟยจะขายดี

เธอทำธุรกิจได้จริงใจมากจริงๆ

ตอนนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นหนอนถั่ว

ดูจากรูปร่างแล้วพอมองออกว่าเป็นของเลี้ยง

เขาลองถามราคาดู ของเลี้ยงยังปาเข้าไปชั่งละสองร้อย

เจียงหานเดิมทีถามราคาแล้วก็จะเดินหนี แต่ได้ยินเจ้าของร้านตะโกนเรียกลูกค้า

“ถึงจะเป็นหนอนถั่วเลี้ยง แต่คุณค่าทางอาหารสูงมากนะ ผู้หญิงกินแล้วผิวพรรณเปล่งปลั่ง เด็กกินแล้วภูมิต้านทานดี”

นึกถึงที่พี่สาวชอบบ่นว่าลูกสาวสองคนร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เป็นหวัดเจ็บป่วยบ่อยๆ

เขาก็เลยให้เจ้าของร้านชั่งมาให้สองชั่ง

เพราะความกังวลส่วนตัว คราวที่แล้วเขาเลยไม่ได้แบ่งหนอนถั่วตามธรรมชาติไว้ให้พี่สาว ตอนนี้ซื้อแบบเลี้ยงไปฝากบ้างก็แล้วกัน

ตอนหยิบโทรศัพท์ออกมา ก็เห็นว่าเมิ่งกั่วส่งข้อความมาถามว่าเขาอยู่ที่ไหน

[เจียงหาน: อยู่เขตผู่]

[เมิ่งกั่ว: งั้นคุณช่วยไปที่ย่านการค้า ซื้อมีดกันคิ้วให้ฉันหน่อยสิ ที่ซื้อในเมืองมันใช้ไม่ดี ของที่ขายในเขตผู่ใช้ดีกว่า]

เจียงหานรู้สึกว่าผู้ชายอกสามศอกไปเดินซื้อมีดกันคิ้วมันดูแปลกๆ

[เจียงหาน: ไม่ไป]

เมิ่งกั่วส่งสติ๊กเกอร์อ้อนมาพืดใหญ่

สุดท้ายก็ส่งข้อความเสียงมาอีก

เมิ่งกั่ว: “พี่เจียงหาน พี่ใจดีที่สุดเลย ช่วยเค้าซื้อหน่อยน้า ไว้ครั้งหน้าพี่มากินข้าวที่ร้าน เค้าจะแถมผลไม้รวมจานใหญ่ให้เลย”

น้ำเสียงนั้นออดอ้อนอ่อนหวานกว่าปกติที่เขาเคยได้ยินเสียอีก

เจียงหานคิดดูแล้ว ไหนๆ ก็ต้องไปย่านการค้าอยู่แล้ว

เขากลับมาบ้านตั้งนาน ยังไม่เคยไปบ้านพี่สาวเลย

นอกจากหนอนถั่วพวกนี้แล้ว เขาก็อยากจะซื้อของอย่างอื่นไปฝากหลานสาวทั้งสองด้วย

เขาซื้อเครื่องเขียนไปเยอะมาก แล้วก็แวะร้านเสื้อผ้าเด็ก บอกพนักงานขายว่าจะซื้อเสื้อผ้าให้เด็กผู้หญิงชั้น ป.3 กับ ป.1

พนักงานขายก็ช่วยเลือกแบบที่เหมาะสมให้

เพราะไม่มั่นใจไซซ์ที่แน่นอน เจียงหานเลยเลือกซื้อไซซ์ที่ใหญ่กว่าปกติหน่อย

ต่อให้ตอนนี้ใส่ไม่ได้ เก็บไว้ใส่ปีหน้าก็ยังได้

ร้านกิฟต์ช็อปอยู่ตรงข้ามร้านเสื้อผ้าเด็ก

เขาซื้อยางรัดผมกับกิ๊บติดผมลายน่ารักๆ สำหรับเด็กผู้หญิงมาอีกหน่อย แล้วก็ถือโอกาสซื้อมีดกันคิ้วให้เมิ่งกั่วด้วยเลย