ตอนที่ 58: ต้นไม้แห่งการเกิดใหม่ (ฟรี)

เปราะ!

พร้อมกับการฟาดดาบครั้งสุดท้ายของแบรดลีย์ เสียงกระจกแตกดังสนั่น แสงเจิดจ้าพุ่งออกมาจากบาเรียที่ก่อนหน้านี้ไม่มีทางทำลายได้

“สำเร็จแล้วเหรอ?” แบรดลีย์พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

“ดูเหมือนจะใช่” ออร์สันตอบ แต่ในน้ำเสียงกลับไม่มีความตื่นเต้นเลยสักนิด

ภาพเงาราชินีเอลฟ์ดินปรากฏขึ้นชั่วครู่ ดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาหันมาพร้อมรอยยิ้มสงบงดงาม ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายไปดุจสายลมแผ่วเบา

ไม่นาน [ต้นไม้แห่งการเกิดใหม่] ก็เริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว กิ่งก้านและใบไม้ที่เคยเขียวชอุ่มร่วงหล่น ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่ค่อยๆ ผุพัง กลายเป็นเศษไม้เน่าเปื่อย

“เชี่ยอะไรวะเนี่ย?!” ออร์สันแทบจะกรีดร้อง ความสงบแตกกระเจิง “นี่มันห่านทองคำของฉันเลยนะ!”

ภาพตรงหน้าไม่สมเหตุสมผลเลย หลังจากฝ่าฟันทุกอย่างจนทำลายบาเรียได้สำเร็จ ทำไมต้นไม้ถึงถูกทำลายแบบนี้?

ออร์สันกับแบรดลีย์สบตากันอย่างตะลึง ทุกความพยายามเหมือนสูญเปล่า

“เอาจริงดิ พระเจ้า? ให้กินผลไม้ได้ แต่ไม่ให้ต้นไม้ งี้เรียกสองมาตรฐานชัดๆ!”

ข้อความระบบเด้งขึ้นมา

[ยินดีด้วย! คุณเคลียร์ ความลับแห่งการยกระดับ อย่างสมบูรณ์แบบ ต้องการประกาศผลงานไปยังเซิร์ฟเวอร์ภูมิภาคหรือไม่?]

ข้อความนั้นไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ออร์สันดีขึ้นเลย

ต่อให้เคลียร์ดันเจียนได้สมบูรณ์แบบก็ไร้ความหมาย ถ้าต้นไม้หายไปแล้ว

ออร์สันวางแผนการใหญ่ไว้กับต้นไม้แห่งการเกิดใหม่ เขาตั้งใจจะย้ายมันไปปลูกที่ฐานกิลด์ในอนาคต เพื่อให้สมาชิกทุกคนได้เพิ่ม HP อย่างน้อย 3,000

ในช่วงต้นเกมที่ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังมีเลือดน้อย บัฟนี้สามารถเปลี่ยนสมดุลการต่อสู้และสร้างความได้เปรียบอย่างมหาศาล

“แม่งเอ๊ย…” ออร์สันสบถ

ถึงจะได้ผลไม้มา 20 ลูก ซึ่งก็ถือว่าเยอะมากแล้ว แต่มันก็เทียบไม่ได้กับมูลค่าของต้นไม้ทั้งต้น

ไม่นานประกาศเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้น

[ประกาศระดับภูมิภาค: ผู้เล่น ออร์ก็อด และ คนรวย แสดงปัญญาเหนือชั้น เคลียร์ดันเจียนระดับตำนาน [ความลับแห่งการยกระดับ] ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!]

[รางวัล: แต้มพรสวรรค์ +10, ชื่อเสียง +30,000, ทอง +200]

ทั้งเซิร์ฟเวอร์สั่นสะเทือน

แต้มพรสวรรค์ 10 แต้มไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ต่างจากค่าสเตตัส แต้มพรสวรรค์ช่วยเสริมสกิลโดยตรง และสามารถยกระดับพลังต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

“อย่างน้อยรางวัลปลอบใจก็ไม่เลว…” แบรดลีย์รับแสงสปอตไลต์ พยายามปลอบใจออร์สัน

“เดี๋ยว! ดูนั่น มีอะไรเรืองแสงอยู่ในเศษไม้!”

คำพูดของแบรดลีย์ดึงออร์สันกลับมาจากความหงุดหงิด ดวงตาคมของเขาเห็นแสงสีเขียวจางๆ ส่องออกมาจากซากไม้ผุ

“มีสมบัติ!”

ทั้งคู่รีบพุ่งเข้าไป เมื่อไม่มีบาเรีย เศษไม้ก็เขี่ยออกมาได้ง่าย

ตรงกลางกองซาก มีต้นกล้าเล็กจิ๋วขนาดแค่นิ้วก้อย เนื้อไม้สีหยกเปล่งประกาย รายล้อมด้วยหมอกจางๆ และอักขระเวทที่เลือนราง

ออร์สันค่อยๆ หยิบมันขึ้นมา มือของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้น

[ต้นกล้าแห่งการเกิดใหม่]

[คุณภาพ: ศักดิ์สิทธิ์]

[คำอธิบาย: กิ่งก้านของต้นไม้ต้นแรกแห่งการดำรงอยู่ เกิดใหม่ทุกหนึ่งพันปี]

[คุณสมบัติ: ให้ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ 6 ประเภท]

[ไฟ: ผลไม้ชีวิต]

[น้ำ: ผลไม้มานา]

[ลม: ผลไม้ความว่องไว]

[ดิน: ผลไม้ความต้านทาน]

[ความมืด: ผลไม้คริติคอล]

[แสง: ผลไม้โชค]

[เงื่อนไขการเพาะปลูก:]

[น้ำไร้ราก]

[ดินสวรรค์]

[หมายเหตุ: หากเพาะปลูกไม่ถูกต้อง ต้นกล้าจะให้ได้เพียงผลไม้ชีวิตเท่านั้น]

“พระเจ้า… ไอเทมศักดิ์สิทธิ์!” แบรดลีย์ตะโกนด้วยความดีใจจนแทบคลั่ง

ศักยภาพของ [ต้นไม้แห่งการเกิดใหม่] นั้นน่ากลัวเกินไป ผลไม้อื่นๆ รวมกับผลไม้ชีวิตสามารถยกระดับทุกค่าสเตตัสของผู้เล่นได้อย่างมหาศาล

ออร์สันสูดลมหายใจลึก พยายามกดความตื่นเต้นเอาไว้ ได้ต้นกล้านี้ไม่ใช่แค่โชคดี แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความได้เปรียบระดับพลิกเกม

ที่สำคัญที่สุด คือเขารู้ดีว่าต้องไปหาไอเทมที่ใช้เพาะปลูกจากที่ไหน

“น้ำไร้รากอยู่ในเขตต้องห้ามทะเลทรายเหนือ ดินสวรรค์อยู่ในเมืองหลวงจักรวรรดิ ที่มหาวิหารแสงศักดิ์สิทธิ์”

ออร์สันกำหมัดแน่น

ทั้งสองสถานที่ล้วนโหดเกินระดับของเขาในตอนนี้ น้ำไร้รากอยู่ในนรกเพลิงที่ถ้าหากไม่มีการเตรียมพร้อมจะถูกเผาเป็นเถ้าทันที

ส่วนดินสวรรค์ถูกเฝ้าโดยมังกรแสงศักดิ์สิทธิ์ ผู้พิทักษ์สมบัติศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของจักรวรรดิ

มังกรในมิติอนันต์ไม่ว่าจะระดับล่างหรือระดับสูงสุด ต่างขึ้นชื่อเรื่องพลังที่ท่วมท้น

ถึงอย่างนั้นออร์สันก็ไม่คิดจะยอมแพ้

“สักวัน ฉันจะเอาของพวกนั้นมาให้ได้” เขาเก็บต้นกล้าเข้ากระเป๋าไอเทมอย่างระมัดระวัง

เมื่อดันเจียนสิ้นสุด ออร์สันกับแบรดลีย์ก็กลับออกมายังทุ่งน้ำแข็งด้านนอก

ระหว่างที่พวกเขาหายไป พื้นที่นี้ก็ครึกครื้นขึ้นมาก ผู้เล่นหลายสิบคนกำลังออกสำรวจแดนหิมะ ส่วนใหญ่เลเวลถึง 20 และปลดล็อกอาชีพขั้นสูงแล้ว

บางคนยังไม่ตัดสินใจเลือกปลุกพลังคลาส โดยตั้งใจจะรอเลือกอาชีพลับหรืออาชีพที่ดีกว่า

ขณะกำลังจะวาร์ปกลับ ความวุ่นวายด้านหนึ่งก็ดึงความสนใจของพวกเขา

“เฮ้ย ฮีลเลอร์! เธอจะฆ่าฉันหรือไงวะ?!”

“อัศวิน ใจเย็นก่อน! สกิลฉันมัน… ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย!”

“พิเศษบ้านแกสิ! ทุกครั้งที่แกฮีล เลือดฉันลด! แกสาปฉันหรือไง?!”

ออร์สันกับแบรดลีย์ชะงัก มองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งๆ

ปาร์ตี้เล็กๆ กำลังสู้กับหมาป่าหิมะระดับอีลิทสามตัว ฮีลเลอร์สาวร่างเล็กหน้าตาตื่นตระหนกยืนอยู่กลางความชุลมุน

แบรดลีย์ขยี้ตา “นั่น… บาทกลวงกำลังทำดาเมจใส่แท็งก์ด้วยสกิลฮีลเหรอ?”

ออร์สันพยักหน้า “ใช่ ทุกครั้งที่เธอฮีล เลือดอัศวินจะลด ฉันก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เหมือนกัน”

ทั้งที่มีผู้เล่นปลุกพลังคลาสแล้วถึงสามคน การต่อสู้กลับยากลำบากเพราะพฤติกรรมของฮีลเลอร์

อัศวินซดโพชั่นเลือดไม่หยุด พร้อมด่าไปด้วย

“เธอจะฆ่าฉันจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย! เธอเป็นฮีลเลอร์หรือนักฆ่ากันแน่?!”

“เดี๋ยวๆ!” นักบวชสาวรีบพูด “สกิลฉันต้องให้ HP ต่ำกว่า 90% ก่อนถึงจะทำงานได้เต็มที่ เชื่อฉันเถอะ!”

นักธนูของปาร์ตี้ตะโกน “หลังจากเละขนาดนี้ จะให้เชื่อบ้าอะไร?!”

หมาป่าถูกสังหารในที่สุด แต่ปาร์ตี้กลับหันไปเอาเรื่องฮีลเลอร์ต่อ

“ไม่เคยเจอนักบวชห่วยแตกขนาดนี้มาก่อน ใครก็ได้ยิงเธอที!”

นักบวชสาวแตกตื่นแล้ววิ่งหนี “เดี๋ยวก่อน ให้ฉันอธิบายก่อน! พอสกิลทำงาน มันจะดีขึ้นจริงๆ!”

“เอานี่ไป!”

นักธนูใช้ [ยิงสามนัด] เล็งไปที่หลังของนักบวชสาว