ตอนที่ 46: ดวลกันนอกเกม (ฟรี)

“โอโห! ดันเวลเร็วฉิบหาย!”

แบรดลีย์ที่นั่งดูอยู่ใกล้ๆ คอยดูด EXP ก็เลเวลอัปเหมือนติดจรวด ช่วงแรก แค่มอนอีลิตไม่กี่ตัวก็พาเขาขึ้นเลเวลได้ทันที พอเคลียร์คลื่นสุดท้ายเสร็จ เขาก็ขึ้นมาถึงเลเวล 19 ขาดอีกนิดเดียวจะถึงเลเวล 20

“ซวยชิบ… เป็นบอสอีลิตเลเวล 25 แท้ๆ ดันดรอปแต่ขยะ”

หลังบอสอีลิตตัวสุดท้ายล้มลง ออร์สันก็กวาดตาดูของดรอป ไม่มีลำแสงสีม่วงสะดุดตา มีเพียงอุปกรณ์คุณภาพฟ้าธรรมดาไม่กี่ชิ้น

[คุณได้รับทอง 5 เหรียญ]

[คุณได้รับม้วนเควสต์ดันเจียน: [ธิดามังกร]]

“เดี๋ยวนะ… ม้วนนำทางดันเจียนระดับนรกงั้นเหรอ?”

ออร์สันหยุดชะงัก เขาเปิดกระเป๋าแล้วหยิบม้วนเควสต์ขึ้นมาดู

[อาณาจักรที่สาบสูญของมังกรน้ำแข็ง: เดินทางไปยังชานเมืองป้อมปราการสายฟ้าสีม่วง เพื่อตามหาหญิงสาว อันตรายรออยู่ทุกย่างก้าว เหล่าเทพจะภาวนาให้เจ้ารอดชีวิต ขอให้โชคดี!]

เครื่องหมายเควสต์ปรากฏขึ้นบนแผนที่ ชี้ไปยังป้อมปราการสายฟ้าสีม่วง เมืองศูนย์กลางลำดับสองของผู้เล่น อยู่ไกลจากเมืองแพนดาโนลินมาก และรายล้อมไปด้วยมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่ามาก

ผู้เล่นบางส่วนที่อยากเร่งเนื้อเรื่องหลัก ได้ฝ่าไปเปิดจุดวาร์ปไว้ก่อนแล้ว เพื่อความสะดวกในอนาคต

“ดันเจียนระดับนรก… น่าสนใจแฮะ”

เรื่องราวระดับนรกขึ้นชื่อเรื่องความโหด แม้แต่ระดับตำนานยังทรมาน ระดับนรกจึงเป็นฝันร้าย ในชาติก่อน ทีมมืออาชีพต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงจะเคลียร์ดันเจียนนรกแห่งแรกได้

แต่ความยากก็มาพร้อมรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อ อุปกรณ์ระดับตำนาน ตำราสกิลระดับ A และอื่นๆ

---

เมื่อภารกิจป้องกันเมืองครบ 24 ชั่วโมง ออร์สันกับแบรดลีย์ก็ถูกส่งกลับสู่แผนที่ปกติ ยาม NPC และภูมิประเทศที่ถูกดัดแปลงหายไป ทุกอย่างถูกรีเซ็ตกลับสภาพเดิม

[ประกาศเซิร์ฟเวอร์: ผู้เล่น ออร์ก็อด ทำภารกิจสุดโหด ป้องกันเมืองชั้นนอกของแพนดาโนลินจากการบุกของฝูงมอนสเตอร์ได้สำเร็จ!]

[ความสำเร็จเคลียร์ครั้งแรก: ดันเจียนระดับตำนาน [ป้องกันเมืองจากการล้อมโจมตี]]

[รางวัล: EXP 100,000 แต้ม, แต้มสกิล +30, แต้มค่าสถานะฟรี +25, ทอง +30, ชื่อเสียง +20,000]

ทั้งเซิร์ฟเวอร์เงียบงันไปชั่วขณะ

“งั้นเซ็ตนักธนูครบชุดนั่นก็มาจากดันเจียนระดับตำนานนี่เอง!”

“เฮ้อ… อย่างน้อยก็ไม่ได้เขียนว่าโซโล่เคลียร์ ไม่งั้นคงน่ากลัวเกินไป”

ผู้เล่นพากันโล่งอกและปลอบใจตัวเองว่าออร์ก็อดเป็นมืออาชีพ ทั้งยังมีพวกพ้องที่แข็งแกร่ง การเคลียร์ดันเจียนระดับตำนานได้ก็สมเหตุสมผล

พวกเขาไม่รู้เลยว่า เพื่อนร่วมทีมของออร์สันมีแค่แบรดลีย์ ซึ่งแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย นอกจากลองสกิลคลาสใหม่สองสามครั้ง

---

เขาหมุนดาบคู่ในมือ และมองไปรอบๆ อย่างงงๆ

[ออร์สัน]: “ไอ้โง่ ภารกิจจบแล้ว! นาย AFK ดูด EXP มาตลอดทาง!”

แบรดลีย์เกาหัวเขินๆ แล้วหัวเราะ “ดันให้ถึงเลเวล 20 ก่อน ถึงตอนนั้นฉันจะไร้เทียมทาน!”

ออร์สันหัวเราะแต่ไม่ได้พูดอะไร คลาสนักบุญดาบแสง–ความมืดแข็งแกร่งจริง แต่ก็ต้องฝึกหนัก ระบบถือดาบคู่มีเส้นโค้งการเรียนรู้สูง แถมยังแลกโล่ทั้งหมดกับพลังโจมตี ความพลาดนิดเดียวก็อาจทำให้เจ็บหนักได้

[ออร์สัน]: “ว่าแต่ นายผ่านบททดสอบมาได้ยังไง? ตอนนั้นฟังเหมือนจะถอดใจแล้วนะ”

แบรดลีย์ยิ้มมุมปาก “ง่ายจะตาย ฉันมันอัจฉริยะ”

ออร์สันเลิกคิ้ว คิดว่าจะได้ยินคอมโบเท่ๆ หรือดวงฟลุคอะไรสักอย่าง แต่คำตอบที่ได้กลับเป็น...

แบรดลีย์สังเกตว่า NPC ในบททดสอบอย่างไอซ์ฮาร์ตเป็นขี้เหล้าขึ้นชื่อ พอถึงทางตัน เขาจึงซื้อเหล้าดีกรีแรงทั้งเกวียนในราคา 10 เหรียญทอง เอาไปให้

พอไอซ์ฮาร์ตเมาจนไม่ได้สติ แบรดลีย์ก็ท้าดวล และแน่นอน นักบุญดาบที่เมาหัวทิ่มได้พลาดจังหวะสำคัญ เปิดช่องให้แบรดลีย์สร้างดาเมจได้ 1 จุด ที่ทำให้พอผ่านเงื่อนไขมาได้

ออร์สันอึ้งไปพักหนึ่ง “ยอมรับเลย นายเริ่มเข้าใจเกมนี้แล้ว”

จากนั้นเขาก็โยนเซ็ตนักรบเลเวล 20 [เซ็นจูเรียนกระหายเลือด] ครบชุดให้แบรดลีย์

แบรดลีย์: “โคตรดี ออร์สันนายแม่งสุดยอด พรุ่งนี้ฉันจะไปหานาย ย้ายออกจากห้องหนูๆ นั่น มาอยู่ฐานกิลด์แบบจริงจังกัน”

ออร์สันพยักหน้า ความคิดนี้วนอยู่ในหัวเขามานานแล้ว ด้วยเงินที่มีตอนนี้ ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องทนอยู่ในห้องเก่าๆ อีกต่อไป แคปซูลเกมของเขาก็ล้าสมัย มันรองรับการใช้งานยาวๆ ได้ไม่ดี และการมีสำนักงานกิลด์ก็ทำให้การทำงานร่วมกันง่ายกว่า

---

ออร์สันปีนออกจากแคปซูลด้วยความเหนื่อยล้าแต่พอใจ ร่างกายเขายังไหว แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการฟาร์มยาวไม่ใช่เรื่องเล่น

สี่ทุ่ม เขาส่งข้อความถามไถ่สภาพการณ์น้องสาว เมื่อได้ยินว่ามีทีมผู้เชี่ยวชาญรับดูแลแล้ว เขาก็โล่งใจ “ชาร์ลส์ ไอ้สารเลว ถึงศีลธรรมแกจะห่วย แต่ประสิทธิภาพนี่เถียงไม่ได้”

ขณะชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ออร์สันก็พึมพำ “มีเงินเป็นสิบล้าน แต่ยังกินบะหมี่อยู่เนี่ยนะ”

มันคือความสุขที่เรียบง่าย ในอนาคตหลังหายนะ อาหารจะขาดแคลน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถือเป็นของหรู

“แค่ไม่กี่วัน ฉันมาได้ไกลขนาดนี้แล้ว…”

ตั้งแต่ SSR จนถึงกิลด์จูบมังกร เทพเจ้าไปจนถึงปีศาจ ศัตรูของออร์สันเริ่มเรียงแถวกันเข้ามาแล้ว

“มาดูกันว่าใครจะรอด”

เขาจุดบุหรี่และก้าวออกไปที่ระเบียง สูดอากาศยามค่ำคืนอันสงบ อีกสามปีโลกนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล ตอนนี้เขาจะขอซึมซับความสงบชั่วครู่นี้ให้เต็มที่

---

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน “ดึกขนาดนี้ใครมา?”

สัญชาตญาณของออร์สันถูกกระตุ้น เขานิ่งเงียบ ฟังอย่างระมัดระวัง แล้วมองผ่านตาแมว

เสียงเคาะดังขึ้นอีก

“ออร์สัน เปิดหน่อย เราต้องคุยกัน”

น้ำเสียงด้านนอกไม่ค่อยอดทน แต่ออร์สันยังคงเงียบ

“อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง มิเตอร์ไฟยังวิ่งอยู่ เรารู้ว่านายอยู่บ้าน”

สุดท้ายออร์สันก็ตอบอย่างใจเย็น “รอก่อน เดี๋ยวเปิดให้”

เมื่อประตูถูกเปิด เขาเห็นชายสามคนกับหญิงหนึ่งคน ชายทั้งสามรูปร่างกำยำ สีหน้าแข็งกร้าว

หญิงสาวในแจ็กเก็ตหนังดูมีอำนาจ เธอก้าวออกมา “กาเบรียล ที่ปรึกษากฎหมายของ DK คอร์ปอเรชัน”

สีหน้าออร์สันนิ่งสนิท

“อะไร ไม่เชิญเราเข้าไปเหรอ?” กาเบรียลยิ้มเยาะ

“เชิญสิ” ออร์สันผายมือไปยังห้องนั่งเล่นที่แสงสลัว แต่สายตายังจับจ้องชายทั้งสาม คนหนึ่งยืนเฝ้าประตู อีกคนขวางทางเดิน อีกคนยืนค้ำหลังเขา

ออร์สัน: “แบ็กเกอร์ของกิลด์จูบมังกรใช่ไหม?”

กาเบรียลหัวเราะเบาๆ “ฉลาดดีนิ เข้าเรื่องเลยดีกว่า นายมีสามทางเลือก”

เธอวางเอกสารกองหนึ่งลงบนโต๊ะ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

กาเบรียล: “หนึ่ง เข้าร่วมกิลด์จูบมังกรในตำแหน่งรองประธาน เงินเดือนปีละ 500 ล้าน”

กาเบรียล: “สอง รับเงินก้อนเดียว 1,000 ล้าน แล้วลบบัญชีทิ้ง”

ขณะออร์สันซดบะหมี่ กาเบรียลหรี่ตาอย่างหงุดหงิด

“แล้วข้อสามล่ะ?” ออร์สันถามสบายๆ

กาเบรียล: “สาม คดีล้มมวยของนายจะถูกขุดขึ้นมาใหม่ คราวนี้มีหลักฐานมัดแน่น นายจะติดคุกไปอีกสิบปี”

รอยยิ้มของเธอคมกริบและดุร้ายราวกับนักล่า

**** ไอซ์ฮาร์ต คือ เกลเชียร์ ในตอนที่ 23 ***