478- ทำลายสวนทานตะวันปีศาจ
478- ทำลายสวนทานตะวันปีศาจ
1789 - ทำลายสวนทานตะวันปีศาจ
“จ้าวปีศาจอยู่ที่ไหน? รีบไปเชิญท่านออกมา!” ใครบางคนตะโกน
เมื่อพวกเขาหันกลับไปพวกเขาพบว่าผู้อาวุโสที่สองหายตัวไปแล้ว ทุกคนพูดไม่ออกแม้แต่ระดับที่สูงกว่าก็ยังทำตัวแบบนี้พวกที่เหลือควรจะทำตัวยังไง?
พวกเขาทั้งหมดหนีเข้าไปในประตูภูเขาด้วยความหวาดกลัว!
สือฮ่าวไม่ได้มีเจตนาที่จะฆ่าผู้บริสุทธิ์เช่นกัน เขาไม่ต้องการที่จะล้างเลือดสวนทานตะวันปีศาจซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงนั่งบนหลังสิงโตทองปล่อยให้มันทุบทำลายข้าวของโดยไม่สังหารคน
อย่างไรก็ตามพลังประเภทนี้ยังคงทำให้ทุกคนหวาดผวา
ภายในประตูใหญ่ต้นไม้โบราณทอดยาวไปถึงสวรรค์มีพระราชวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่น นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์มันเต็มไปด้วยแก่นแท้แห่งความมืดที่อุดมสมบูรณ์
“ฮวงเจ้าคิดจะทำอะไร?”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากประตูภูเขา มีคนออกมาห้ามเขา
“ตอนนั้นนิกายของเจ้าต้องการให้ข้าตายมาโดยตลอด วันนี้ข้ามาให้พวกเจ้าฆ่าถึงที่นี่” สือฮ่าวตอบ
สือฮ่าวบุกเข้ามาทางประตูหลักทำให้ทุกคนในสวนทานตะวันปีศาจตกใจ ความเร็วในการเติบโตของเขาเร็วเกินไปจนน่าเหลือเชื่อ!
“จ้าวปีศาจไม่อยู่ที่นี่” ในส่วนลึกของภูเขากล้วยไม้ดำมีคนพูดอย่างเย็นชา
สือฮ่าวตะลึง เขามาพบกับเจ้าของสถานที่แห่งนี้เพื่อดูว่าตอนนี้เขาแข็งแกร่งแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นเขาต้องการชำระความแค้นในอดีต แล้วเขาไปที่ไหน?
ต๋อง!
สือฮ่าวกระโดดลงจากด้านหลังของสิงโตทองคำ เท้าของเขาเหยียบย่ำทำให้แผ่นดินใหญ่แตกออกจากกัน ยอดเขาทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอีกครั้งรู้สึกถึงแรงกดดันที่น่ากลัว
“เรียกตัวเองว่าเจ้าปีศาจ ข้าคิดว่าเจ้าจะเป็นคนที่กล้าหาญซะอีก!” สือฮ่าวเย้ยหยัน
“บังอาจ!” ภายในส่วนลึกของภูเขากล้วยไม้ดำมีเสียงตะโกนหลายครั้งดังขึ้นพร้อมกัน
“เจ้ากล้าทำให้สวนทานตะวันปีศาจของข้าอับอายงั้นเหรอ? เจ้าคิดว่าตัวเองพัฒนาขึ้นนิดหน่อยจะสามารถมาแสดงความร้ายกาจที่นี่ได้อย่างนั้นหรือ?!”
“เมื่อเจ้ามาถึงภูเขากล้วยไม้ดำก็อย่าหวังจะกลับออกไปอีกเลย!”
เห็นได้ชัดว่าในฐานะที่เป็นผู้ปกครองคนหนึ่งของสามพันแคว้นมานานหลายปีพวกเขามีความภาคภูมิใจในตัวเองอย่างยิ่ง เสียงเย็นชาดังขึ้นทีละคน
“เรียกเจ้าปีศาจออกมา ไม่เช่นนั้นสถานที่แห่งนี้จะเหลือแต่ชื่อ!” สือฮ่าวกล่าวอย่างเย็นชา
ฮ่อง!
ในเวลาเดียวกันเขาไม่ได้ซ่อนความแข็งแกร่งของเขาเลย เพียงแค่รัศมีของเขาก็สามารถสั่นสะเทือนภูเขาทั้งลูกจนแตกออกจากกันโดยที่ยังไม่ได้ลงมือเลยแม้แต่น้อย
คชา!
ค่ายกลป้องกันขุนเขาปรากฏออกมาเพื่อต้านทานรัศมีพลังของสือฮ่าว แต่ท้ายที่สุดพวกมันก็ถูกทำลายอย่างง่ายดาย
“เปิดใช้งานค่ายกลเซียน!” ใครบางคนตะโกน
ค่ายกลโบราณมากมายปรากฏขึ้นจากใต้ดิน พวกมันแพรวพราวและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง สิ่งเหล่านี้เป็นค่ายกลที่ยอดเยี่ยมจากสมัยโบราณสามารถสังหารผู้ยิ่งใหญ่ได้
อย่างไรก็ตามเมื่อพลังศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายของสือฮ่าวปะทุขึ้น ค่ายกลพวกนี้ก็ถูกทำลายลงราวกับว่าถูกค้อนขนาดใหญ่ทุบลงไป
สือฮ่าวแสดงระดับบ่มเพาะในขั้นผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเอง พลังโลหิตหลั่งไหลไปทั่วทั้งขุนเขาแห่งนี้ แคว้นปีศาจเกิดการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ราวกับว่าสวรรค์กำลังต้อนรับเขา
มีรอยแตกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นทุกที่ในท้องฟ้าเบื้องบน ภายในพื้นที่นับแสนลี้ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดความไม่มั่นคงฉากนี้เป็นเหมือนจุดจบของโลก
แม้กระทั่งดาวหางขนาดใหญ่ยังพุ่งลงมาจากท้องฟ้ากระแทกเข้าใส่ด้านหน้าของภูเขากล้วยไม้ดำ
ต๋อง!
เทือกเขาทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สวนทานตะวันปีศาจพังทลายลงในที่สุด
ขณะเดียวกันสือฮ่าวยังไม่ได้ลงมืออะไรเลย เขาเพียงปลดปล่อยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายให้ออกมาข้างนอกเท่านั้น
"ฆ่า!"
ภายในสวนทานตะวันปีศาจผู้คนระดับสูงโกรธเกรี้ยวอย่างถึงที่สุด นี่เป็นการทำลายมรดกของพวกเขา!
บุคคลผู้นี้ชั่วร้ายเกินไปพวกเขาต้องเปิดใช้งานค่ายคนเซียนขั้นสูงสุดเพื่อสังหารคนผู้นี้ให้ได้
พวกเขาลงมือโจมตีพร้อมกัน ในขณะที่คนบางส่วนพยายามเปิดใช้งานค่ายกลโบราณรูปแบบโจมตีของพวกเขา
แต่ถึงแม้จะบอกว่าเป็นค่ายกลเซียนแต่พลังของมันกับเทียบไม่ได้แม้แต่พลังโจมตีของผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรแยกตนเองขั้นต้น
แม้ว่าสีสันของมันจะยิ่งใหญ่และน่ากลัวแต่สุดท้ายกลับไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้กับสือฮ่าว
เขายืนอยู่ที่นั่นประตูภายในร่างกายของเขาเปิดออกแสงสดใสหมุนวนก่อตัวเป็นกำแพงกั้นรอบตัวเขาปกป้องร่างกายของเขาราวกับวงแหวนแห่งสวรรค์!
ตอนนี้สือฮ่าวเป็นบุคคลที่ไม่มีใครในสวนทานตะวันปีศาจแห่งนี้สามารถเอาชนะได้อย่างแน่แท้
การโจมตีทั้งหมดถูกทำให้เป็นกลางโดยแสงรอบๆตัวเขาการโจมตีทั้งหมดถูกระงับไว้ไม่มีสิ่งใดสามารถเล็ดลอดเข้าไปได้
หงหลง!
สือฮ่าวจ้องมองไปยังค่ายกลพวกนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างถูกสายฟ้าจากสายตาของเขาทำลายลงจนย่อยยับไม่สามารถฟื้นฟูได้ตลอดกาล
แกนพลังของค่ายกลลอยขึ้นจากพื้นทีละแห่งพวกมันทั้งหมดระเบิดขึ้นบนท้องฟ้ากลายเป็นแสงไฟอันน่าสะพรึงกลัวเศษชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่ง
ฮวงเป็นเหมือนราชาปีศาจที่ไม่มีใครเทียบได้ ในขณะที่เขายืนอยู่ที่นั่นเส้นผมของเขาโบกสะบัดพริ้วไหวไปมาทำให้ผู้คนที่มองเห็นเกิดความหวาดกลัวจับใจ
ปู ปู ปู !…
รอบๆตัวเขาหลายคนกระอักเลือดออกมาพร้อมกับเซไปด้านหลัง
นี่ยังคงเป็นผลมาจากการที่สือฮ่าวไม่ต้องการสังหารหมู่เพราะแม้ว่าคนพวกนี้จะทำตัวแปลกๆอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะเป็นคนชั่วร้ายทั้งหมด
“เรียกเจ้าปีศาจออกมาพบข้าภายในสิบลมหายใจ!” สือฮ่าวกล่าวอย่างเย็นชา
“เจ้าปีศาจและเจ้าปีศาจผู้เฒ่าไม่อยู่ที่นี่ พวกเขาออกไปเยี่ยมสหายเก่าเราไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่” ใครบางคนตอบด้วยเสียงสั่นเครือ
พวกเขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง พลังประเภทนี้น่ากลัวเกินไปอาจจะยิ่งใหญ่กว่าเจ้าปีศาจของพวกเขาเสียอีก บางทีแม้แต่เจ้าปีศาจผู้เฒ่าก็ไม่แน่ว่าจะแข็งแกร่งเทียบกับฮวงได้
เฮง!
สือฮ่าวแค่นเสียงอย่างเย็นชา เขาบอกสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียวยอดเขาอันยิ่งใหญ่ของภูเขากล้วยไม้ดำก็ถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ
หลายคนหวาดผวา จากนั้นแสงมืดก็ส่องสว่างขึ้นทั่วร่างกายของพวกเขา พลังศักดิ์สิทธิ์ของทุกคนถูกดึงออกมาโดยที่ไม่อาจควบคุม พวกเขากรีดร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
ทุกคนพบว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายของพวกเขาลดลงไปอย่างมาก มันทำให้ขอบเขตบ่มเพาะของพวกเขาตกลงไปด้วยเรื่องนี้ทำให้ทุกคนหวาดผวาอย่างยิ่ง
ผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์พืชส่วนใหญ่จะทำให้พลังศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองกระจุกตัวอยู่ในเมล็ดพันธุ์ปีศาจ ตอนนี้เมล็ดพันธุ์ของพวกเขาถูกยึดไปโดยฮวง
“เจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!”
ในส่วนลึกของภูเขากล้วยไม้ดำ ผู้อาวุโสคนหนึ่งบินออกมาพลังงานปีศาจล้นขึ้นสู่สวรรค์ เขาอยู่ในช่วงปลายของขอบเขตแยกตนเองเขาใช้ออกด้วยญาณวิเศษเพื่อต่อต้านทุกอย่างเท่าที่ทำได้
นี่คือผู้อาวุโสใหญ่ของสวนทานตะวันปีศาจ
อ่าว!
สิงโตสีทองคำรามไปทางคนผู้นี้ เสียงคำรามของสิงโตสั่นสะเทือนทั้งสวรรค์และปฐพีทำให้ชายชรากระอักเลือดไม่หยุดร่างกายของเขาแตกระแหงพร้อมที่จะเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ