บทที่ 5: พวกอุจิวะเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?

แคว้นฮิโนะคุนิ

โคโนฮะ

ภายในเขตที่พักตระกูลอุจิวะ

"ใช่แล้ว เรื่องของรุ่นพี่คางามิในตอนนั้นมีพิรุธตั้งหลายจุด คำอธิบายของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ฟังไม่ขึ้นเอาซะเลย มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ และเราต้องกระชากความจริงออกมาให้ได้"

"ไม่ใช่แค่หาความจริง แต่เราต้องทวงความยุติธรรมให้รุ่นพี่คางามิด้วย"

"ใช่ โคโนฮะกดขี่อุจิวะเรามาตลอด ไม่ใช่แค่เรื่องรุ่นพี่คางามิ แต่ในสงครามครั้งนี้ อุจิวะเราก็ถูกจับไปเป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้งเหมือนกัน"

"ส่งเราไปที่ที่อันตรายที่สุด มอบภารกิจเสี่ยงตายที่สุดให้ อัตราการตายสูงที่สุด แต่หมู่บ้านกลับตอบแทนพวกเราอุจิวะน้อยนิด"

"มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!"

เหตุผลที่คนเหล่านี้มีปากเสียงรุนแรงไม่ใช่แค่ต้องการทวงสิทธิ์ให้อุจิวะ คางามิ เท่านั้น

แต่ลึกๆ แล้ว คนกลุ่มนี้รู้สึกเสมอว่าตนไม่ได้รับความยุติธรรมจากหมู่บ้านและถูกเพ่งเล็งตลอดเวลา ตอนนี้พวกเขาจึงไม่ได้แค่ต้องการทวงคืนความยุติธรรมให้คางามิ

แต่ที่สำคัญกว่านั้น พวกเขาต้องการเรียกร้องความยุติธรรมและต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองต่างหาก

"แล้วเราจะเอายังไงกันดี?"

สิ้นคำถามนี้ ทุกคนก็เงียบกริบลงทันที

อุจิวะในปัจจุบันไม่ใช่อุจิวะผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตอีกแล้ว

หลังจากอุจิวะ มาดาระ ถอนตัวออกไป ตระกูลอุจิวะก็ถูกกดขี่อย่างหนักหน่วงเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ขุมกำลังของอุจิวะอ่อนแอลงไปมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

และถึงกระนั้น ภายในตระกูลอุจิวะเองก็ยังแบ่งแยกเป็นหลายก๊กหลายเหล่า

"เรื่องนี้สำคัญเกินไป ให้ท่านผู้นำตระกูลตัดสินใจเถอะ"

"แล้วถ้าหัวหน้าตระกูลไม่ทำอะไรล่ะ? พวกนายก็รู้นิสัยแกดีนี่ มีแต่บอกให้ยอมถอยให้โคโนฮะตลอด"

"ถ้าเป็นงั้น ก็ไม่สมควรเป็นผู้นำตระกูลเราแล้ว!"

ไม่นาน ข่าวก็ไปถึงหูของผู้นำตระกูลอุจิวะคนปัจจุบัน

อุจิวะ ซันงาคุ

—บิดาของอุจิวะ ฟุงะกุ

เมื่อได้ยินรายงานเกี่ยวกับข่าวลือ อุจิวะ ซันงาคุ ไม่แสดงสีหน้าใดๆ เขาเพียงแค่เรียกอุจิวะ ฟุงะกุ เข้ามาในห้องทำงานเพื่อให้ชงชาให้

"ท่านพ่อ ชาได้แล้วครับ"

อุจิวะ ซันงาคุ ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ

"ฟุงะกุ ลูกได้ยินข่าวลือที่แพร่สะพัดในหมู่คนอุจิวะช่วงนี้แล้วใช่ไหม?"

"ครับ ได้ยินแล้ว"

"ลูกคิดยังไง?"

อุจิวะ ฟุงะกุ กล่าว "เรื่องของรุ่นพี่คางามิมีข้อสงสัยจริงๆ ครับ"

"โง่เขลา!"

อุจิวะ ซันงาคุ ปรายตามองฟุงะกุด้วยความผิดหวัง

"เรื่องรุ่นพี่คางามิมันผ่านมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยมีใครพูดถึง จู่ๆ ก็ลือกันให้แซ่ดในหมู่อุจิวะ ต้องมีคนคอยเสี้ยมอยู่เบื้องหลังแน่ๆ"

"เป้าหมายของพวกมันคือต้องการให้อุจิวะกับโคโนฮะแตกคอกัน"

"ในความคิดพ่อ พวกอิวะงากุเระน่าสงสัยที่สุด"

"ตอนนี้สงครามระหว่างพวกมันกับโคโนฮะกำลังดุเดือด พออุจิวะขัดแย้งกับโคโนฮะ อิวะงากุเระก็จะชิงความได้เปรียบในสนามรบได้ง่ายขึ้น"

หลังจากซันงาคุพูดจบ น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย

"ถ้าลูกเป็นหัวหน้าตระกูล ลูกจะตัดสินใจเรื่องนี้ยังไง ฟุงะกุ?"

"ท่านพ่อ ท่านเป็นหัวหน้าตระกูลนะครับ"

ซันงาคุโบกมือ

"มันก็แค่เรื่องของเวลา พ่อลูกกันไม่ต้องมาพิธีรีตองหรอก ถือซะว่าเป็นบททดสอบจากพ่อแล้วกัน"

ฟุงะกุนึกย้อนไปถึงท่าทีของพ่อก่อนหน้านี้

"ท่านพ่อ ผมคิดว่า... ต้องควบคุมสถานการณ์ครับ"

ซันงาคุพยักหน้า

"พ่อจะมอบหมายเรื่องนี้ให้ลูก ถือเป็นงานฝึกงานก่อนรับตำแหน่งหัวหน้าตระกูลอย่างเป็นทางการ"

"ครับ ท่านพ่อ"

การกระทำของอุจิวะ ซันงาคุ และอุจิวะ ฟุงะกุ สร้างความผิดหวังให้กับคนกลุ่มนั้นอย่างมาก

พวกเขาคิดว่าในเมื่อคดีของอุจิวะ คางามิ มีจุดน่าสงสัยมากมายขนาดนี้ หัวหน้าตระกูลอุจิวะก็น่าจะไปทวงถามความจริงจากโฮคาเงะ ฮิรุเซ็น บ้าง

เพื่อเปิดเผยความจริงเรื่องการตายของคางามิและปกป้องผลประโยชน์ที่ตระกูลควรได้รับ

แต่พวกเขากลับคาดไม่ถึงว่าซันงาคุจะนิ่งเฉย ซ้ำยังสั่งควบคุมการแพร่กระจายข่าวลือในตระกูลอีกต่างหาก

อุจิวะคนหนึ่งสบถด้วยความโกรธ

"อ่อนหัดเกินไปแล้ว!"

"เพราะมีหัวหน้าตระกูลแบบนี้ไง อุจิวะเราถึงโดนโคโนฮะกดหัวไม่เลิก ไม่เคยยืนข้างคนในตระกูล คิดแต่จะกระดิกหางเอาใจโคโนฮะ"

"เพื่อรักษาตำแหน่งตัวเองเท่านั้นแหละ"

"คนพรรค์นี้ไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้นำตระกูลอุจิวะหรอก"

"พึ่งเขาไม่ได้ ก็ต้องพึ่งตัวเอง ใช้กำลังของพวกเราเองนี่แหละสู้!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ไปสนามรบ และจะไม่รับภารกิจด้วย"

อุจิวะอีกคนลุกขึ้นยืน

"ใช่ ถ้าโคโนฮะไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน เราก็จะไม่ทำงานให้โคโนฮะ"

"หยุดงานประท้วง!"

...จดหมายหลายฉบับถูกส่งมาที่ห้องทำงานโฮคาเงะ

บ้างก็มาจากแนวหน้า บ้างก็มาจากกรมภารกิจ

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เปิดอ่านทีละฉบับ ยิ่งอ่านสีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยน

"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?"

ที่สนามรบ สมาชิกตระกูลอุจิวะ 6-7 คนขอถอนตัวจากแนวหน้าพร้อมกันโดยอ้างว่าป่วย

ถ้าแค่คนสองคนอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ

แต่พร้อมกันขนาดนี้ ฮิรุเซ็นมั่นใจว่ามีเงื่อนงำเก้าในสิบส่วน

และไม่ใช่แค่แนวหน้า

กรมภารกิจในหมู่บ้านก็รายงานปัญหาเช่นกัน

ภารกิจที่มอบหมายให้นินจาอุจิวะถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บ้างก็ป่วย บ้างก็เจ็บ หรือมีธุระสำคัญมากจนไปไม่ได้

เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ

"พวกอุจิวะต้องการอะไรกันแน่? เป็นบ้าไปแล้วหรือไง? มาก่อเรื่องเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานเนี่ยนะ?"

สีหน้าของฮิรุเซ็นดูเคร่งเครียด

ชัดเจนว่านี่เป็นการเคลื่อนไหวแบบกลุ่มก้อน และมีเจตนาร้ายแอบแฝง

"เข้ามา"

สิ้นเสียง นินจาหน่วยลับคนหนึ่งก็ปรากฏกาย

"ไปสืบมา"

"ครับ ท่านรุ่นสาม"

ไม่นานนัก นินจาหน่วยลับก็กลับมาพร้อมรายงานการสืบสวน เรื่องข่าวลือไม่ได้ถูกปิดเป็นความลับ นอกจากอุจิวะแล้ว ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็พูดคุยเรื่องนี้กันให้แซ่ด

ใบหน้าของฮิรุเซ็นมืดครึ้มลงทันที

"เหลวไหล!"

"พวกอุจิวะประท้วงหยุดงานเพราะข่าวลือพรรค์นี้เนี่ยนะ? แถมยังจะให้ฉันอธิบาย?"

"เอาสมองส่วนไหนคิด?"

ฮิรุเซ็นโกรธจัด

ในด้านหนึ่ง ตอนนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤตของโคโนฮะ สงครามกับอิวะงากุเระกำลังเข้าสู่ช่วงตัดสินแพ้ชนะ

หากเกิดปัญหาภายในตอนนี้ ย่อมส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ในสนามรบ

ถ้าแพ้เพราะสู้ไม่ได้จริงๆ ฮิรุเซ็นยังพอทำใจยอมรับได้

แต่ถ้าต้องแพ้เพราะปัญหาภายใน เพราะมีคนคอยป่วน ฮิรุเซ็นยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

"พวกอุจิวะนี่จะอยู่อย่างสงบๆ ไม่ได้เลยรึไง?"

ภาพเหตุการณ์ในอดีตแวบเข้ามาในหัวของฮิรุเซ็นอย่างช่วยไม่ได้

แววตาแห่งความรังเกียจเข้ากระดูกดำที่ เซนจู โทบิรามะ มองตระกูลอุจิวะในตอนนั้น ตามมาด้วยประโยคที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงขยะแขยงว่า

"พวกอุจิวะผู้ชั่วร้ายโดยสันดาน!"