บทที่ 141 ของพรรค์นี้ มีดีอะไรถึงกล้ามาอยู่เหนือวรยุทธ์ดั้งเดิม?!

ฮั่วหลิงเฟยขมวดคิ้วแน่น

เมื่อเห็นกลุ่มศิษย์เบื้องหลังหน่วยคุมกฎทำท่าจะกรูเข้ามาควบคุมตัวเขา จิตสังหารในดวงตาก็พลันปะทุออกมาอย่างรุนแรง

เขายังไม่ได้ไปหาเรื่องศิษย์พวกนี้เลยด้วยซ้ำ

เพียงแค่ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมการประลองวรยุทธ์ดั้งเดิมบ้าบออะไรนั่น ไม่นึกเลยว่ามันจะบานปลายกลายเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้

สำนักเหิงกังบัดซบนี่...

รังแกกันเกินไปแล้ว!

ปราณหยวนกังอันน่าหวาดเสียวค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย ความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นปกคลุมไปทั่ว คลื่นความร้อนม้วนตัวเป็นระลอก ราวกับมีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัวขึ้น

เบื้องหน้า

อู๋กังหรี่ตาลง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้ สีหน้าของเขาก็ฉายแววประหลาดใจแวบหนึ่ง

"วรยุทธ์ดั้งเดิม..." เขาพึมพำเบาๆ พร้อมกับปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

เขาสัมผัสได้ถึงความน่าหวาดเสียวของกลิ่นอายนี้ แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกถึงภัยคุมคามลางๆ

เป็นไปได้อย่างไร...

ศิษย์วรยุทธ์ดั้งเดิมคนหนึ่ง จะมีพลังมหาศาลขนาดนี้เชียวรึ?

ถึงขนาดทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายได้

"เจ้าหนู เจ้าสังกัดปรมาจารย์ท่านใด?"

เขาสั่งให้ศิษย์หน่วยคุมกฎหยุดมือลงก่อน เมื่อเห็นฮั่วหลิงเฟยทำท่าจะลงมือ สีหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้นทันที

นักรบวรยุทธ์ดั้งเดิมระดับนี้ เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน

ย่อมต้องเป็นศิษย์ในสังกัดของปรมาจารย์ระดับแนวหน้าในสำนักแน่นอน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นศิษย์วรยุทธ์ดั้งเดิมมีความสามารถถึงเพียงนี้ ถึงขั้นส่งแรงกดดันมาถึงเขาได้

ทว่าเขาก็ยังไม่เชื่อว่า ด้วยความสามารถของฮั่วหลิงเฟย จะสร้างบาดแผลที่ร้ายแรงให้แก่เขาได้

เพราะเขาฝึกสายเหิงกังมาโดยเฉพาะ ครอบครองเตาหลอมมหาสุริยัน และยังเป็นระดับปรมาจารย์ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่วรยุทธ์ดั้งเดิมจะมาเทียบชั้นได้ ต่อให้มีปรมาจารย์สายวรยุทธ์ดั้งเดิมมายืนอยู่ตรงหน้า

ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับระดับหยวนกังธรรมดาในสายตาเขาเลย

เบื้องหน้า

ฮั่วหลิงเฟยยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่เอ่ยคำใดออกมา

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าพลันหมุนเปลี่ยนไป สรรพสิ่งรอบตัวหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงร่างของอู๋กังที่ยืนหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดเดิม

เนตรพุทธิปัญญา!

ฮั่วหลิงเฟยจ้องมองอู๋กังด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ฝ่ายตรงข้ามมอบความรู้สึกที่แข็งแกร่งกว่าหลี่อันก่อนหน้านี้เล็กน้อย

ทว่า

สำหรับเขาในตอนนี้

มันก็งั้นๆ หรือเปล่านะ?

ฮั่วหลิงเฟยขยับร่างกาย กล้ามเนื้อถูกดึงรั้งจนถึงขีดสุด ร่างกายขยายพองพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ราวกับขุนเขาขนาดมหึมาที่กดทับลงมาเบื้องหน้า

ปรมาจารย์ที่ไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ดั้งเดิม มักจะมีจุดอ่อนที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือร่างกายที่อ่อนแอมาก

ต่อให้ศิษย์หรือปรมาจารย์ในสำนักเหิงกังจะมีการฝึกเคล็ดวิชาที่แท้จริงและวิชาสายกายามาบ้าง แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้กับวรยุทธ์ดั้งเดิม

ต่อให้เป็นร่างกายระดับหยวนกังของสายวรยุทธ์ดั้งเดิม ก็ยังแข็งแกร่งกว่าพวกนั้น

ร่างสภาวะที่สาม!

ร่างกายของฮั่วหลิงเฟยพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เงาทมิฬอันน่าเกรงขามเข้าปกคลุมร่างของอู๋กังไว้จนมิด จนกระทั่งความสูงหยุดลงที่สี่ถึงห้าเมตร

ห้านิ้วอันดุร้ายขยับไปมา มือใหญ่ที่หนาบึกบึนราวกับรากไม้พันธนาการดูน่าหวาดเสียวยิ่งนัก

ร่างกายในสภาวะที่สาม บรรลุถึงระดับที่ยากจะจินตนาการ

โดยเฉพาะหลังจากที่เขาทะลวงเข้าสู่ระดับหยวนกังขั้นสูงสุด

ความสูงระดับนี้จวนจะแตะระดับเดียวกับสภาวะพยัคฆ์ขาวสังหารอยู่แล้ว เขามีความรู้สึกว่าเขาสามารถบีบปรมาจารย์ตรงหน้าให้ตายคามือได้ง่ายๆ เลยทีเดียว

"ของพรรค์นี้... ของพรรค์นี้น่ะหรือ ที่กล้ามาทำเป็นอยู่เหนือวรยุทธ์ดั้งเดิม?!" ฮั่วหลิงเฟยก้มมองอู๋กังที่ดูเหมือนจะถูกหยุดเวลาไว้

ใบหน้าของอีกฝ่ายไม่มีความรู้สึกใดๆ

ได้แต่ยืนอึ้งจ้องมองทุกอย่างด้วยสายตาว่างเปล่า

เขาสัมผัสได้ถึง

พลังที่พรั่งพรูอยู่ภายในร่างกายของอู๋กัง ดูเหมือนจะน่าหวาดเสียวมาก แต่หากเทียบกับพลังในร่างกายของเขาแล้ว กลับเทียบกันไม่ติดเลยสักนิด

เขาพ่นลมหายใจร้อนระอุออกมา

ห้านิ้วค่อยๆ เคลื่อนไหว

อู๋กังที่เคยหยุดนิ่งพลันกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง และเมื่อเห็นฮั่วหลิงเฟยตรงหน้า เขาก็หน้าถอดสีด้วยความตกใจ "ท่านคือใคร?!"

"คือแม่แกไง!"

ฮั่วหลิงเฟยใช้พลังบดขยี้ลงไป

เขาบดขยี้ศีรษะของอีกฝ่ายจนแหลกเหลวในพริบตา

ปราณโลหิตและเศษเนื้อระเบิดกระจายออกมาระหว่างง่ามนิ้ว

ภาพนิมิตสลายตัวลงทันที

ร่างของอู๋กังกลับมาปรากฏตรงหน้าเขาอีกครั้งในโลกความจริง

"ข้าพูดกับเจ้า เจ้าไม่ได้ยินหรือไง?!" อู๋กังขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นว่าฮั่วหลิงเฟยไม่มีท่าทีจะตอบคำถามของเขา

โทสะที่ไร้ชื่อเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า

เป็นแค่วรยุทธ์ดั้งเดิม ต่อให้จะมีฝีมือบ้าง แต่กล้าดีอย่างไรถึงไม่ตอบคำถามของเขา?!

"ท่านผู้อาวุโสอู๋... มันไม่มีปรมาจารย์หนุนหลังหรอกครับ แถมก่อนหน้านี้มันยังกล้าด่าทอท่านปรมาจารย์ด้วย!"

รอบกาย

ศิษย์ที่ถูกฮั่วหลิงเฟยซัดจนพิการต่างส่งเสียงฟ้องด้วยความแค้นเคือง

"หึ ใจกล้าดีนี่เจ้าเด็กน้อย!" อู๋กังแค่นเสียงเหอะออกมา

ร่างของเขามาปรากฏตรงหน้าฮั่วหลิงเฟยในพริบตา กลิ่นอายอันน่าหวาดเสียวโถมเข้าใส่ เขาเงื้อมือขึ้นหมายจะกระชากตัวฮั่วหลิงเฟยขึ้นมา

"ปัง!"

พลังมหาศาลกระแทกเข้าที่หน้าท้องของอู๋กังอย่างจัง มือใหญ่ที่บึกบึนคว้าหมับเข้าที่หัวของเขาไว้แน่น ก่อนจะทุ่มลงกับพื้นอย่างสุดแรง!

พลังทำลายล้างมหาศาลซัดลงบนพื้น ส่งผลให้แผ่นดินแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

รอยร้าวนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง!

พื้นดินยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึก

ฮั่วหลิงเฟยมีสีหน้าเรียบเฉย เขาออกแรงที่ห้านิ้วคว้าตัวอู๋กังในหลุมขึ้นมา แล้วระดมทุ่มลงกับพื้นอย่างบ้าคลั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

ปราณหยวนกังบนท่อนแขนกดทับลงบนร่างของอู๋กัง จนทำให้เขาไม่สามารถโคจรปราณเหิงกังภายในกายออกมาใช้ได้แม้แต่น้อย!

อู๋กังในมือของเขายามนี้เปรียบเสมือนตุ๊กตาไร้ทางสู้ที่ถูกฮั่วหลิงเฟยรุมทึ้งอย่างโหดเหี้ยม

เขาระดมทุ่มลงกับพื้นไปหลายสิบครั้ง

จนกระทั่งฮั่วหลิงเฟยเริ่มรู้สึกเบื่อ เขาจึงสะบัดมือเหวี่ยงร่างของอู๋กังกระเด็นออกไปไกลหลายสิบเมตร

สิ่งก่อสร้างตามรายทางระเบิดพินาศยับเยิน

พลังมหาศาลพัดพาให้ร่างของเขาลากยาวไปบนพื้นจนเกิดเป็นร่องลึกหลายสิบเมตร

ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างพากันยืนแข็งทื่อไปตามๆ กัน

รูม่านตาของแต่ละคนสั่นระริกด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก

"ท่านผู้อาวุโสอู๋... ผู้อาวุโสหน่วยคุมกฎ กลับถูกไอ้วรยุทธ์ดั้งเดิมนี่ทุบตีอยู่ฝ่ายเดียวงั้นรึ?!"

"นี่... นี่ล้อกันเล่นรึเปล่า ท่านเป็นถึงระดับปรมาจารย์เชียวนะ!"

"วรยุทธ์ดั้งเดิมคนเดียว นอกจากจะซัดพวกเราจนน่วมแล้ว ยังกล้าซัดผู้อาวุโสอู๋แห่งหน่วยคุมกฎอีกงั้นรึ?!"

"หา?!"

"......"

ทุกคนหน้าถอดสีด้วยความสยดสยอง ภาพที่เห็นมันช่างน่าเหลือเชื่อจนราวกับเห็นผี

ผู้อาวุโสอู๋เป็นถึงระดับปรมาจารย์!

ศิษย์อย่างพวกเขาต่อหน้าท่านก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวก ช่องว่างระหว่างปรมาจารย์กับหยวนกังมันกว้างใหญ่ดุจนักรบกับคนธรรมดา จนไม่มีใครกล้าคิดจะขัดขืน

ทว่าในวันนี้...

พวกเขากลับได้เห็นระดับหยวนกังขั้นสูงสุดคนหนึ่ง กำลังไล่ทุบปรมาจารย์ของพวกเขาอย่างเมามัน!

และที่สำคัญ

ไอ้หยวนกังคนนี้ยังเป็นสายวรยุทธ์ดั้งเดิมอีกด้วย!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของทุกคนก็เกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

เรื่องแบบนี้ มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?!

แต่ในเมื่อแม้แต่ปรมาจารย์ยังโดนถล่มจนยับ การที่พวกเขาระดับหยวนกังจะโดนซัดจนหมอบก็ดูจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลขึ้นมาทันที...

ที่ไกลออกไป

ใบหน้าของชายชรากลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

เขามองดูร่างอันน่าเกรงขามของฮั่วหลิงเฟยที่กดดันปรมาจารย์อู๋จนไม่มีทางสู้ สีหน้าของเขาดูหดหู่อย่างถึงที่สุด

จัดการคนระดับเดียวกันก็ว่าหนักแล้ว

แต่นี่ถึงกับซัดระดับปรมาจารย์ร่วงเลยงั้นรึ?!

นี่มันยังเรียกว่าวรยุทธ์ดั้งเดิมได้อยู่อีกหรือ?

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่า วันหนึ่งจะมีนักรบหยวนกังที่มาจากสายวรยุทธ์ดั้งเดิมเหมือนเขา มาซัดปรมาจารย์ที่ฝึกเคล็ดวิชามหาสุริยันจนหมอบต่อหน้าต่อตาแบบนี้

ซ้ำยังไม่ใช่แค่ชนะธรรมดา แต่เป็นการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว

ปรมาจารย์อู๋ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย

ทำได้เพียงถูกฮั่วหลิงเฟยกดไว้กับพื้นและทุบตีอย่างทารุณ

"ข้ากำลังฝันไป หรือว่านี่คือความจริงกันแน่?"

เขาพึมพำเบาๆ พลางขยี้ตาซ้ำๆ ราวกับอยากจะยืนยันว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา

ทว่าเขาก็เห็นเพียง

ฮั่วหลิงเฟยสะบัดมือเบาๆ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เขาถึงขั้นรู้สึกว่าการใช้ร่างสภาวะที่สามมาซัดคนระดับนี้ ถือเป็นการให้เกียรติอีกฝ่ายมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ

ลำพังแค่ร่างกายปกติของเขาก็สามารถกดดันอีกฝ่ายได้ในช่วงเวลาสั้นๆ แล้ว

แม้ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะอีกฝ่ายประมาทเขาเกินไปก็ตาม

ที่ไกลออกไป

อู๋กังมีสีหน้าเรียบเฉยขณะค่อยๆ เดินออกมาจากซากปรักหักพัง บนตัวเขาดูเหมือนจะไม่มีร่องรอยอาการบาดเจ็บใดๆ

ทว่ากลับมีกลิ่นอายสายหนึ่งค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้นมาจากร่างกายของเขา กลิ่นอายระดับปรมาจารย์เข้าปกคลุมทั่วพื้นที่ในทันที

เขามองเห็นสายตาของศิษย์ทุกคนจดจ้องมาที่เขา ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นเดือดดาลถึงขีดสุด "ดี! ดีมาก! กล้าดีอย่างไรมาหยามข้าถึงเพียงนี้!"

เจตจำนงปรมาจารย์อันน่าหวาดเสียวโถมนิรันดร์ลงมา ส่งผลให้ทุกคนในที่นั้นหน้าถอดสีทันที

"เจตจำนงปรมาจารย์... จบแล้ว ไอ้เด็กนี่จบเห่แล้ว กล้าลงมือกับปรมาจารย์!"

"ก่อนหน้านี้แค่ด่าทอก็นับว่าหนักแล้ว คราวนี้ถึงขั้นลงมือกับปรมาจารย์ เกรงว่าต่อให้ถูกทุบจนตายทั้งเป็นก็ยังถือว่าเบาไป"

"กล้าลงมือกับปรมาจารย์ไม่พอ แต่นี่คือคนของหน่วยคุมกฎนะโว้ย ตายอย่างเดียวเท่านั้นแหละ!"

"......"

บรรดาศิษย์โดยรอบสัมผัสได้ถึงเจตจำนงปรมาจารย์ที่โหมกระหน่ำมา ต่างก็พากันหน้าเสีย

พวกเขาถึงกับสัมผัสได้ถึงโทสะอันมหาศาลที่พรั่งพรูออกมา

และนี่คืออานุภาพที่ปรมาจารย์อู๋กังพยายามสะกดข่มไว้บ้างแล้ว

เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนบรรดามหาปรมาจารย์บนสวรรค์ชั้นสูง

มิเช่นนั้น สำนักเหิงกังทั้งแห่งคงถูกห่อหุ้มด้วยเจตจำนงปรมาจารย์อันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปนานแล้ว

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้

หลายคนพากันยิ้มเยาะด้วยความสะใจ และเริ่มตัดสินโทษประหารให้ฮั่วหลิงเฟยในใจไปเรียบร้อยแล้ว

"ต่อให้เจ้าจะมีปรมาจารย์คอยหนุนหลัง ข้าก็จะฆ่าเจ้าทิ้งเสียตรงนี้ เพื่อระบายโทสะในใจของข้า!"

อู๋กังดวงตาแดงก่ำไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น

ในฐานะปรมาจารย์กลับถูกหยามหน้าถึงเพียงนี้

หากเป็นปรมาจารย์ระดับเดียวกันก็ว่าไปอย่าง

ถือว่าฝีมือด้อยกว่า

แต่นี่เป็นเพียงแค่นักรบหยวนกังสายวรยุทธ์ดั้งเดิม ซ้ำยังไม่มีปรมาจารย์คอยคุ้มกะลาหัว กล้าดีอย่างไรมาลบหลู่เขาขนาดนี้

ต่อให้เขาจะสังหารฮั่วหลิงเฟยทิ้งเสียตรงนี้ ก็ย่อมไม่มีปัญหาใดๆ

ยิ่งเขาเป็นถึงผู้อาวุโสหน่วยคุมกฎด้วยแล้ว

บนท้องฟ้า ปราณเหิงกังอันน่าหวาดเสียวระเบิดออกกะทันหัน มหาสุริยันอันน่าเกรงขามพลันปรากฏขึ้นแขวนเด่นอยู่กลางเวหา

เจตจำนงเหิงกังเข้าบดขยี้

ปราณเหิงกังนับไม่ถ้วนระเบิดออกรอบตัว แรงกดดันที่ยากจะจินตนาการโถมเข้าใส่ฮั่วหลิงเฟยทันที ร่างกายของเขาส่งเสียงลั่นกึกก้องออกมาเป็นระลอก

เหนือศีรษะพลันปรากฏกงล้อเหิงกังขนาดมหึมา กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่อลังการแผ่ซ่านออกมาจากภายในนั้น

ทุกคนที่ตกอยู่ในรัศมีของพลังต่างพากันหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

นี่คือหนึ่งในสุดยอดวิชาของสำนักเหิงกัง กงล้อเหิงกัง ซึ่งควบแน่นมาจากปราณเหิงกัง

ผู้ที่ติดอยู่ในวิชานี้จะถูกกดทับอยู่ตลอดเวลา อานุภาพทัดเทียมกับเจตจำนงพุทธะโบราณของวัดเสี่ยวเหลยอินเลยทีเดียว!

ทุกคนเห็นดังนั้นต่างก็อุทานด้วยความทึ่ง

นี่คือวิชาที่มีเพียงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่จะสำแดงออกมาได้

นานทีปีหนถึงจะได้เห็นปรมาจารย์ลงมือจริงๆ วันนี้ช่างเปิดหูเปิดตาเสียเหลือเกิน

"แกรก แกรก—"

เสียงเอ็นและกระดูกลั่นดังไปทั่วร่าง ฮั่วหลิงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองไปยังกงล้อเหนือศีรษะพลางสัมผัสถึงแรงกดดันที่ถาโถมลงมา

ในร่างปกติ ร่างกายของเขาเริ่มจะรับภาระไม่ไหว

จากนั้นเพียงพริบตา ร่างกายเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายอันน่าหวาดเสียวระเบิดออกมาอีกครั้ง

ในร่างสภาวะที่สอง แรงกดดันทั่วร่างพลันมลายหายไปสิ้น ร่างกายที่ทรงพลังสามารถต้านทานแรงกดทับที่พรั่งพรูลงมาจากกงล้อนั้นได้อย่างมั่นคง

"แฮ่ก—"

ร่างที่สูงกว่าสามเมตรขยับขยายอย่างช้าๆ ฮั่วหลิงเฟยชูห้านิ้วขึ้นมาปรากฏควันสีดำอันน่าหวาดเสียววนเวียนอยู่รอบนิ้ว เขาจ้องมองกงล้อที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัวด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะซัดฝ่ามือออกไปเต็มแรง!

"ปัง!"

กงล้ออันยิ่งใหญ่อลังการบนท้องฟ้าถูกการโจมตีเพียงครั้งเดียวบดขยี้จนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ปราณเหิงกังนับไม่ถ้วนสลายตัวไปรอบทิศทาง

อู๋กังเบื้องหน้าถึงกับรูม่านตาหดเกร็งวูบ

เบื้องหน้าของเขาพลันถูกเงาทมิฬขนาดมหึมาเข้าปกคลุมไว้ทันที

ร่างของฮั่วหลิงเฟยมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็มิอาจทราบได้ ร่างอันน่าเกรงขามนั้นกดทับลงมาอย่างรุนแรง

แววตาเย็นชาของเขาก้มมองอู๋กังเบื้องล่าง "ฆ่าข้า?"

กลิ่นอายที่ร้อนระอุราวกับลาวาพุ่งเข้าใส่ อู๋กังที่สัมผัสได้ถึงพลังอันน่าหวาดเสียวนี้ก็เสียอาการไปอย่างสิ้นเชิง "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"เจ้าเป็นใครกันแน่?!"

"แค่วรยุทธ์ดั้งเดิม จะไปทำลายสุดยอดวิชาของข้าได้ยังไง?!"

เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น

กลิ่นอายระดับนี้ไม่มีทางเป็นเพียงระดับหยวนกังแน่ ปรมาจารย์สายวรยุทธ์ดั้งเดิมก็ไม่มีทางมีสง่าราศีขนาดนี้ อานุภาพมันรุนแรงยิ่งกว่าตัวเขาเสียอีก!

นี่มันวรยุทธ์ดั้งเดิมภาษาอะไรกัน?!

เขาตระหนกจนตัวสั่น ถึงขั้นถูกบารมีของฮั่วหลิงเฟยข่มจนเสียสมาธิไปชั่วขณะ

มือใหญ่ที่น่าหวาดเสียวตบลงมา ห้านิ้วที่งอเป็นกรงเล็บฉีกทะลวงปราณคุ้มกันของอู๋กังจนขาดสะบั้น ก่อนจะจิกลึกเข้าไปในเนื้อหนังของเขา

จากนั้นฮั่วหลิงเฟยก็มีสีหน้าเรียบเฉย เขาลงมือหักแขนขาของอีกฝ่ายทิ้งอย่างเลือดเย็น โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

เขาสั่งสอนปรมาจารย์ด้วยการหักแขนขาเขาทั้งเป็น แล้วหิ้วคออีกฝ่ายขึ้นมาเหมือนกำลังหิ้วสุนัขตายตัวหนึ่ง

"ก็งั้นๆ เอง" เขาประเมินออกมาสั้นๆ

ฮั่วหลิงเฟยไม่มีสีหน้ายินดีแม้แต่น้อย

มันเป็นการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว พลังของเขาในยามนี้เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน มันก้าวหน้าขึ้นมามหาศาลจริงๆ

อย่าว่าแต่ไอ้นี่เลย

ต่อให้เป็นหลวงจีนรูปนั้นมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาในตอนนี้ ก็คงถูกเขาบดขยี้ไม่ต่างกัน

ยิ่งเขายังไม่ได้ใช้สภาวะพยัคฆ์ขาวสังหาร และยังไม่ได้งัดเอาจิตสังหารที่เก็บสะสมไว้มาใช้เลยด้วยซ้ำ หากเขาเอาจริงขึ้นมา เขาเชื่อว่าปรมาจารย์ในสำนักเหิงกังทั้งหมดยกเว้นพวกระดับท็อปเพียงไม่กี่คน

คงไม่มีใครต้านทานเขาได้แน่นอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้สัมผัสถึงระดับพลังของปรมาจารย์ที่นี่ด้วยตัวเองแล้ว

เขาทำได้เพียงให้คำนิยามสั้นๆ ว่า

"ธรรมดา"

เขาทิ้งร่างอู๋กังลงกับพื้น

รอบตัวเขายามนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดสิ้น

"น่าสนใจดีนี่"

น้ำเสียงราบเรียบสายหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของฮั่วหลิงเฟย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ก่อนจะหันกลับไปมองยังทิศทางต้นเสียงทันที

ภาพที่เห็นคือ

ใบหน้าอันเหี่ยวย่นของชายชราคนหนึ่งปรากฏสู่สายตา ทั้งเส้นผม คิ้ว และเครา ล้วนยาวสยาย เขาไขว้มือไว้เบื้องหลังพลางจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

และเบื้องหลังของเขา

มีปรมาจารย์หลายท่านยืนจ้องมองมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ดูเหมือนพวกเขาจะเดินทางมาถึงที่นี่ตามเสียงกัมปนาทตั้งนานแล้ว แต่เมื่อเห็นชายชราผู้นี้ยังไม่แสดงท่าทีใดๆ ทุกคนจึงได้แต่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเท่านั้น

เหล่าศิษย์ที่เห็นร่างของชายชราผู้นี้ ต่างก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปตามๆ กัน

ในสมองของทุกคนปรากฏเพียงชื่อเดียวเท่านั้น

มหาปรมาจารย์หลิวหยวน?!

"เอ็นและกระดูกไม่เลวเลย พรสวรรค์ก็ยอดเยี่ยม ไม่นึกเลยว่าจะสามารถใช้ร่างกายวรยุทธ์ดั้งเดิมทัดเทียมกับปรมาจารย์ได้..." เขากวาดสายตามองฮั่วหลิงเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางเดาะลิ้น แววตาฉายแววตื่นเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง

พริบตาเดียวคล้ายมีสายลมพัดผ่าน

ร่างกายของเขามาปรากฏอยู่ตรงหน้าฮั่วหลิงเฟยอย่างกะทันหัน

"ต่อยข้าสิ!"

หลิวหยวนเอ่ยปากออกมาอย่างกะทันหัน

...........................

(จบบท)