เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

356 - พบเจอกันอีกครั้ง

356 - พบเจอกันอีกครั้ง

356 - พบเจอกันอีกครั้ง


1666 - พบเจอกันอีกครั้ง

ทุกคนลงจากภูเขา สิ่งมีชีวิตมากมายต่างแออัดยัดเยียดอยู่ทางลงของบันได

อย่างไรก็ตามที่ด้านข้างของสือฮ่าวมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเข้าใกล้ราวกับว่ามีป้ายเตือนติดอยู่

หลังจากเหตุการณ์นี้ชื่อเสียงอันเลวร้ายของเขาก็แพร่กระจายไปดุจไฟลามทุ่ง

แน่นอนว่าในสายตาของตระกูลราชามากมาย เรื่องนี้ทำให้พวกเขาอับอายเป็นอย่างยิ่ง!

เมื่อทุกคนมาถึงที่ด้านล่างของภูเขาพวกเขายังคงกัดฟันด้วยความโกรธแค้น พวกเขารู้สึกว่าฮวงทำเกินไป เขาแย่งชิงไปชาไปมากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบใบมันทำให้ทุกคนตาแดงด้วยความอิจฉา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีของกลุ่มที่ถูกปล้น ตอนนี้พวกเขาอยากจะกลับไปต่อสู้ให้ตายกันไปข้าง

อย่างไรก็ตามพวกเขาทำได้เพียงอดทนไว้เท่านั้น เพราะหากกลับไปจริงๆก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่

ที่เชิงภูเขาใบหน้าของหญิงชราซีดเซียวริมฝีปากสั่นกระตุก นางปกป้องเด็กๆเหล่านั้นไว้ที่ด้านหลัง เพราะนางกังวลว่าตระกูลราชาพวกนี้จะปฏิบัติต่อเด็กๆเหมือนกับอาหารอีกครั้ง

เป็นเพราะผู้ฝึกฝนที่ลงมาจากภูเขาล้วนปลดปล่อยไอสังหารออกมา สายตาอันเย็นชาของพวกเขาทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

เด็กหญิงน่ารักคนนั้นซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง นางกลัวจนร้องไห้ออกมา ดวงตากลมโตของนางตอนนี้บวมแดงไปแล้ว

ส่วนเด็กคนอื่นๆก็หวาดกลัวจนลืมที่จะร้องไห้ พวกเขายืนอยู่เฉยๆด้วยความมึนงง?

“พวกเจ้าทุกคนอยากตายรึปล่าว?”

ในเวลานี้เสียงที่ฟังดูเย็นชาดังลงมาจากด้านบน ผู้คนมากมายที่ได้ยินเสียงนี้ต่างก็รีบแตกฮือกันหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

หญิงชราตกใจ สิ่งมีชีวิตจากตระกูลราชาถูกไล่ล่าจริงหรือ? นางเงยหน้าขึ้นอย่างมึนงงทันที นั่นคือชายหนุ่มที่มีนามว่าฮวง

เขาเดินลงมาจากยอดเขาอย่างสง่างามไม่ได้รับอันตรายใดๆ

พวกเขาทั้งหมดเป็นมนุษย์ แต่ความแข็งแกร่งของเขากลับไม่เหมือนมนุษย์แม้แต่น้อย

เพียงได้ยินเสียงตะโกนของเขาทุกคนก็รีบลนลานหลบหนีด้วยความหวาดกลัว นางมีอายุมากเกือบร้อยปีแล้ว แต่กลับไม่เคยพบเรื่องแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

“พี่ใหญ่ท่านมาช่วยพวกเราใช่ไหม?” เด็กหญิงตัวน้อยอายุสี่หรือห้าขวบกล่าวพร้อมกับน้ำตาด้วยสีหน้าอ่อนแรง นางเงยหน้าขึ้นใบหน้าเล็กๆเต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนา

หลังจากหลายปีผ่านไปเมื่อเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนี้เติบโตขึ้นกลายเป็น 'บุปผาแห่งสวรรค์' นางจะรำลึกเหตุการณ์ในวันนี้ด้วยความกตัญญูอยู่เสมอ

เป็นเพราะวันนั้นชายหนุ่มคนนี้ กลับทำลายท้องฟ้าอันมืดมนของนาง ทำให้นางสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยเส้นทางที่แตกต่างไปจากเดิม

สือฮ่าวนั่งยองๆลูบหัวเด็กๆ แล้วอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาปลอบนางเบาๆ บอกพวกเขาว่าไม่ต้องกลัว!

จากนั้นด้วยเสียงตะโกนเบาๆ เขาทำให้ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ที่อยู่รอบๆต่างหวาดกลัวไม่มีใครกล้าที่จะจ้องมองมาในทิศทางนี้

สือฮ่าวรออยู่ที่เชิงเขา เมื่อโม่เซียนเดินลงมาเขาก็อุ้มเด็กหญิง พร้อมกับทักทายนางเล็กน้อย

“ด้วยความที่เราทั้งคู่เป็นมนุษย์ ข้าเชื่อว่าจิตใจของเจ้าจะต้องมีความงดงามเป็นอย่างยิ่ง โปรดช่วยเหลือเด็กเหล่านี้ข้าจะสำนึกบุญคุณไปตลอดกาล” สือฮ่าวกล่าว

นี่คือพี่สาวของโม่เต๋า เขารู้จักน้องชายของนางเป็นอย่างดี โม่เต๋าเป็นคนที่มีจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ เขาเชื่อว่าโม่เซียนก็คงไม่แตกต่างกัน

“เจ้าเชื่อใจข้ามากขนาดนี้เลยเหรอ”โม่เซียนยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าที่งดงามของนางบอบบางอย่างไม่น่าเชื่อ สมกับที่ได้รับฉายาว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของโลกใบนี้

"ข้าเชื่อ" สือฮ่าวพยักหน้า

ในความเป็นจริงสาเหตุหลักเป็นเพราะเขาไม่มีทางที่จะพาเด็กเหล่านี้ออกไปด้วยตัวเอง เขาเป็นเชลยจากต่างมิติ การนำเด็กเหล่านี้ไปด้วยมีแต่จะเป็นอันตรายต่อพวกเขา

“ตกลง” โม่เซียนพยักหน้า นางอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนั้นขึ้นมาแล้วพูดว่า“ข้าก็หวังว่าน้องชายของข้าจะสบายดีเหมือนกัน”

นางกล่าวเพียงเท่านั้นพร้อมกับอุ้มเด็กหญิงเดินนำหญิงชราและเด็กๆออกไป

"รอก่อน!" สือฮ่าวตะโกน

ด้วยการโบกมือของเขา ภาชนะหยกที่มีใบชาเซียนสิบก็ถูกส่งมอบให้กับนาง

ดวงตาของราชาหนุ่มสาวหลายคนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ฮวงปล้นใบชาจากพวกเขาไปมากมายด้วยความโหดเหี้ยม แต่เขากลับใช้พวกมันในการมัดใจอิสตรี

หลายคนแสดงความเสียใจออกมา แต่หลายคนกลับเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

ถึงพวกเขาจะไม่พอใจแต่ในความเป็นจริงแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุโม่เซียน

แม้ว่านางจะเป็นมนุษย์ แต่นางก็ถือเป็นบุคคลสำคัญของตระกูลจักรพรรดิ สถานะของนางไม่ได้ต่ำกว่าผู้สืบทอดโดยตรงของตระกูลจักรพรรดิเลย

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนใจกว้าง?” โม่เซียนกล่าวอย่างใจเย็น นางไม่ได้ปฏิเสธแต่รับพวกมันไว้ทั้งหมด

“ขอถามหน่อยเถอะ ในโลกแห่งนี้มีสถานที่ใดที่เหมาะสมที่สุดใช้ในการบำเพ็ญเต๋า” สือฮ่าวถาม เขาได้รับใบชามามากมายดังนั้นเขาจึงต้องการใช้มันโดยเร็วที่สุด

“ มีสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ชื่อทะเลน้ำตกเจ้าสามารถไปที่นั่นได้

อย่างไรก็ตามอย่าอยากรู้อยากเห็นมากเกินไปมิฉะนั้นเจ้าอาจจะเอาชีวิตของตัวเองไปทิ้ง” โม่เซียนตักเตือนอย่างจริงจัง

เมื่อสือฮ่าวได้ยินดังนั้นเขาก็เริ่มเดินไปในทิศทางที่นางบอกทันที

“พี่ใหญ่ท่านต้องสัญญาว่าพวกเราจะพบกันอีกครั้ง!” ด้านหลังเด็กหญิงคนนั้นยังตะโกนตามหลังมา

“ลาก่อน!” สือฮ่าวไม่ได้รับปากเขาเพียงโบกมือให้นางจากระยะไกล

ทะเลน้ำตก

อาณาเขตของมันกว้างขวางไร้ที่สิ้นสุด สีของน้ำไม่ได้สดใสโปร่งแสงแต่กลับเป็นสีเทา!

ในขณะเดียวกันมันไม่ได้อยู่บนพื้นดิน แต่กลับลอยอยู่บนท้องฟ้ายาวออกไปสุดลูกหูลูกตา!

สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดคือทะเลน้ำตกไม่ได้ตกลงมาที่พื้น แต่ไหลจากพื้นขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนแม่น้ำใหญ่ที่ไร้ขอบเขตถูกแขวนลอยอยู่บนจักรวาลซึ่งเต็มไปด้วยดวงดาว

ที่นี่พิเศษแน่นอน!

ตอนที่สือฮ่าวมาถึงที่นี่กลับมีสิ่งมีชีวิตอยู่ก่อนแล้ว แต่พวกพวกเขาไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างแต่กำลังมุ่งมั่นใช้สมาธิไปกับการตกปลา

เอ็น?

เขาเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยและจำคนๆนี้ได้ทันที

หญิงสาวคนหนึ่งที่มีเส้นผมสีแดงเพลิงสวมชุดเกราะสีแดงงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นี่คือหญิงสาวที่มีเสน่ห์และงดงามมากที่สุดตั้งแต่ที่สือฮ่าวเคยพบเห็นมาในชีวิต

นอกจากนี้ยังมีชายคนหนึ่งที่มีผมยาวสีทองแวววาวราวกับเทพพระอาทิตย์ซึ่งมีลักษณะที่ศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์

ชายและหญิงพวกนี้เคยพบกันกับสือฮ่าวในส่วนลึกของพื้นที่ฝังศพโบราณ!

ชายคนนั้นชื่อซานซางเด็กหญิงชื่อเสิ่นหมิง ความบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของพวกเขาเป็นเหมือนกับสิ่งมีชีวิตระดับเทพเจ้า!

อย่างไรก็ตามสือฮ่าวรู้ดีว่าพวกเขาเป็นอัศวินแห่งความตายทองคำที่ทรงพลังที่สุด!

ในเวลานี้ทั้งสองคนลืมตาขึ้นมา เมื่อพวกเขาเห็นสือฮ่าวพวกเขาก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใส

“โลกใบนี้ช่างเล็กจริงๆ” ซานซางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” สือฮ่าวถาม

“ตกปลา” ซานซางกล่าว

สือฮ่าวจ้องมองอย่างว่างเปล่า

“ในตอนนี้ความมืดเข้าครอบงำดินแดนของพวกเรา เลือดปกคลุมหลุมศพโบราณที่ไม่มีที่สิ้นสุดเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายเป็นอย่างมาก” เสิ่งหมิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้ากำลังตกปลาชนิดหนึ่งที่กลับชาติมาเกิดสามครั้ง มันจะทำให้พวกเราสามารถกลับมาเกิดใหม่ได้อีกสามครั้งเช่นกัน” ซานซางกล่าวเหมือนกับละเมอ

สือฮ่าวไม่ได้พูดอะไรแต่จ้องมองไปที่การกระทำของพวกเขาแทน

แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าสิ่งที่สองคนนี้พูดนั้นดูไร้สาระและไม่สมจริง แต่เขาก็ไม่ได้โต้กลับ ในเวลาเดียวกันเขารู้ว่าสองคนนี้มีความพิเศษและโดดเด่นไม่เหมือนใคร

อย่างน้อยที่สุดพวกเขาก็เป็นอัศวินแห่งความตาย!

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นอัศวินแห่งความตาทองคำที่มีต้นกำเนิดลึกลับมากที่สุด!

สถานะประเภทนี้ยังยิ่งใหญ่กว่าทายาทของตระกูลจักรพรรดิในโลกใบนี้เสียอีก

นี่คือสองบุคคลอันตรายอย่างแน่นอน!

จบบทที่ 356 - พบเจอกันอีกครั้ง

คัดลอกลิงก์แล้ว