344- ฝ่าทะลุ

1654 - ฝ่าทะลุ

“ดีดีดี! แม้ว่าจะมีราชโองการอมตะคุ้มหัวเจ้าอยู่ แต่ข้าก็จะทุบไขกระดูกของเจ้าออกมากินอย่างแน่นอน!” ดวงตาของฉีเมิ่งหงเป็นสีแดงก่ำโกรธแค้นถึงขีดสุด

เมื่อเห็นเขาแยกเขี้ยวสีขาวออกมาพร้อมกับเลียริมฝีปากก็ทำให้ผู้คนมากมายขนลุกด้วยความหวาดกลัว

“เจ้ารู้หรือไม่ว่านับจากนี้ชื่อของเจ้าจะโด่งดังไปอีกหลายล้านปีจากการเป็นทายาทตระกูลจักรพรรดิคนแรกที่ถูกสังหารโดยคนภายนอก” สือฮ่าวหัวเราะอย่างไม่แยแส

คำพูดของเขาไม่ดังมักนัก แต่ทุกคนรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่เย็นชา ความตั้งใจของทั้งคู่ถูกแสดงออกมาอย่างชัดเจนวันนี้ยากที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ได้

“ผู้ที่มีใบชาอยู่ในมือให้ชงดื่มเดี๋ยวนี้!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวหันเหความสนใจ แม้ว่าจะถูกดึงดูดความสนใจกลับไปแต่ตอนนี้ทุกคนก็ยากที่จะสงบลงได้

เมื่อพวกเขามองออกไปด้านนอกมีภูเขาก็เห็นสิ่งมีชีวิตระดับผู้สูงสุดหลายคนกำลังรวบรวมน้ำแข็งและหิมะบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อเตรียมชงชา

เกล็ดหิมะพวกนี้ไม่ได้ตกลงสู่พื้น พวกมันบินอยู่เหนือท้องฟ้าด้วยประกายอันแวววาวงดงาม

นี่คือหิมะศักดิ์สิทธิ์ซึ่งว่ากันว่ามีพลังลึกลับเป็นแหล่งน้ำที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการชงชาสารพัดเต๋า

หิมะพวกนี้เกิดจากการที่ผู้ไม่ดับสูญคนหนึ่งที่สามารถรู้แจ้งในเต๋าจนก้าวเข้าสู่อาณาจักรราชาอมตะ เดิมทีสถานที่เป็นภูเขาหิมะลูกนึงแต่ด้วยรัศมีพลังของเขาทำให้หิมะพวกนี้กระจายขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่ร่วงหล่นลงมาอีกเลย

หลังจากได้รับแจกหิมะศักดิ์สิทธิ์ผู้คนมากมายก็เริ่มที่จะใช้ไฟเซียนของตัวเองหลอมละลายพวกมัน

หลังจากนั้นไม่นานก็มีกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วยอดเขา แม้แต่ผู้ที่ไม่มีคุณสมบัติในการดื่มชาก็รู้ยังสึกว่าร่างกายของพวกเขาเบาสบายและผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด

สือฮ่าวมองไปที่น้ำชาในถ้วยหยกเผยให้เห็นด้วยความประหลาดใจ

ใบชาที่อยู่ในมือของเขาแปลกประหลาดเล็กน้อย เป็นเพราะว่ามันมีลักษณะเหมือนกับใบชาจริงๆ ไม่ใช่กระบี่วิเศษหม้อหลอมยาหรือสัตว์อสูรเหมือนอย่างที่เขาเห็นในตอนแรก

ตอนนี้เมื่อเตรียมชาเสร็จแล้ว กลิ่นหอมของมันรวมไปถึงพลังเซียนบางอย่างก็ถูกปลดปล่อยออกมา

บนใบชามีละอองหมอกลึกลับบางอย่างหมุนๆอยู่ภายใน! ดวงตาของสือฮ่าวหรี่ลง เขาจิบชาเบาพร้อมกับสัมผัสถึงประสบการณ์แปลกประหลาดที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต

ชาแห่งความรู้แจ้งในเต๋านี้เป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาจริงๆ เพียงจิบเข้าไปคำแรกก็ทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายและเข้าสู่สภาวะสมาธิในทันที

ในทันใดนั้นโลกก็มืดครึ้มพลังแห่งมงคลพุ่งพล่านไปทุกทิศทุกทาง สือฮ่าวลืมทุกสิ่งทุกอย่างและพยายามสัมผัสกับเสียงของเต๋าอันลึกลับที่อยู่ภายในร่างกายของตัวเอง

“พลังงานต้นกําเนิด!”

สือฮ่าวรู้สึกสั่นสะท้านจากภายในเขารู้สึกได้ถึงพลังงานต้นกำเนิดที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในร่างกายของเขา

พลังงานต้นกำเนิดนั้นมีความแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก มันคือต้นกำเนิดพลังเซียนทั้งสามเส้นของเขา เพียงแต่ว่าน้อยครั้งนักที่มันจะปรากฏออกมา

ใบชาแห่งความรู้แจ้งเต๋าใบนี้เต็มไปด้วยความผิดปกติ เป็นไปได้ไหมว่าพลังงานลึกลับของใบชาใบนี้มีความเกี่ยวข้องกับพลังงานต้นกำเนิดของเขา?

สือฮ่าวพยายามผ่อนคลายจิตใจของตัวเองให้สงบมากขึ้น เขารู้สึกได้ว่าประตูบางบานกำลังจะเปิดออกซึ่งประตูเหล่านั้นตรงกับพลังงานต้นกำเนิด

ในทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงสัญญาณของการฝ่าทะลุ!

ร่างของสือฮ่าวเปล่งประกายเหมือนว่าเขาอาบน้ำด้วยรัศมีแห่งสวรรค์มันพร่างพราวดูศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อ

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หลายคนเต็มไปด้วยความอิจฉา พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าผลประโยชน์ที่ฮวงได้รับนั้นมีค่ามากแค่ไหน

เขากำลังจะทะลวงสู่อาณาจักรแยกตนเองระดับปลาย? สือฮ่าวก็เปี่ยมไปด้วยความหวัง แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าความเร็วในการบ่มเพาะของตัวเองพัฒนาได้อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ!

แสงสีทองที่กระจายออกมาภายนอกร่างกายของสือฮ่าว มันทำให้เขาดูศักดิ์สิทธิ์งามสง่าราวกับเซียนพุทธะโบราณ

ในความคิดของสือฮ่าวนั้นเหมือนกับว่าตอนนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวในโลก

ริ้วของลวดลายเต๋าหมุนแผ่ซ่านไปในอากาศกระตุ้นให้หมอกเซียนปรากฏออกมาจากความว่างเปล่าปกคลุมทั่วร่างกายของเขาไว้

ในความงุนงงทุกคนที่ประจักษ์อยู่ในเหตุการณ์พวกเขาต่างรู้สึกว่าบุคคลผู้นี้จะไม่มีวันพ่ายแพ้ให้กับผู้ใดไปตลอดกาล

เขาเป็นเหมือนราชาอมตะผู้สูงส่งในอดีตที่กลับชาติมาเกิด รัศมีที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของเขานั้นทำให้ทุกคนจิตใจสะท้านหวั่นไหว

“แปลกจริงๆ!” หลังจากนั้นไม่นานผู้สูงสุดคนหนึ่งก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่เป็นเพียงผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์อาณาจักรแยกตนเองเท่านั้น แต่กลับสามารถทำให้เขาเกิดภาพหลอนดังกล่าวได้นับเป็นเรื่องที่ยากเกินจะเข้าใจจริงๆ?

ฮวงให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ตอนนี้ร่างกายของเขาปลดปล่อยแสงสีสันต่างๆออกมามากมาย แสงเหล่านี้เป็นสัญญาณของการฝ่าทะลวงอาณาจักรบ่มเพาะอย่างแน่ชัด หลายคนต่างทราบเรื่องนี้ดี

“ตามปกติแล้วมีเพียงการทะลวงขั้นเข้าสู่อาณาจักรของผู้สูงสุดเท่านั้นถึงจะปรากฏเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดอย่างนี้ได้” ผู้สูงสุดคนนึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ถูกต้อง! นี่คือรัศมีพลังจากสวรรค์ซึ่งส่องให้เห็นถึงความสดใสของเส้นทางบ่มเพาะในอนาคต ซึ่งโดยปกติแล้วมันจะปรากฏออกมาก็ต่อเมื่อมีใครบางคนสามารถก้าวเข้าสู่อาณาจักรผู้สูงสุดได้

มิหนำซ้ำแสงพวกนี้ยังแสดงให้เห็นอีกว่าคนผู้นั้นมีโอกาสที่จะทะลวงเข้าสู่อาณาจักรแห่งความเป็นอมตะในอนาคตอีกด้วย!” ผู้สูงสุดคนหนึ่งซึ่งมีหน้าที่ปกป้องต้นชาสารพัดเต๋ากล่าวเสริม

สือฮ่าวยังคงไม่เคลื่อนไหว ภายในร่างกายของเขามีการเคลื่อนตัวของพลังต้นกำเนิด มันเริ่มเคลื่อนผ่านร่างกายของเขาราวกับมังกรผู้ยิ่งใหญ่!

สือฮ่าวรู้สึกว่าหากเขาปล่อยดอกไม้เต๋าอันยิ่งใหญ่ของเขาปรากฏออกมาพร้อมกับดูดซับพลังพวกนี้ ไม่แน่ว่าบางทีดอกไม้เต๋าดอกที่สามของเขาอาจเบ่งบานขึ้นมาก็ได้

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ทำโดยผลีผลามเพราะว่าเขาไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่อยู่ภายในดอกไม้เซียนของเขา

ในเวลานี้ประตูภายในร่างกายของสือฮ่าวเริ่มส่องแสงอย่างต่อเนื่อง ประตูบานใหม่ที่อยู่บริเวณหน้าอกของเขาเกิดรอยแตกพร้อมกับปลดปล่อยแสงสีทองระยิบระยับออกมา

ตอนนี้ขาดเพียงแรงกดดันเล็กน้อยในการที่จะทำให้เขาทะลวงเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเองช่วงปลาย!

เรื่องนี้เป็นปัญหาเล็กน้อยเนื่องจากว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งทะลวงเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเองช่วงกลาง ดังนั้นหากจะทะลวงเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเองช่วงปลายจำเป็นต้องใช้แรงกดดันที่มากกว่านี้อยู่นิดหน่อย

หากมีใครได้ทราบถึงเส้นทางการปกครองสือฮ่าวพวกเขาจะต้องพูดไม่ออกแน่นอน เป็นเพราะมันขัดกับเหตุผลปกติเป็นอย่างมาก เขาใช้เวลาเพียงไม่นานเท่านั้นในการทะลวงอาณาจักรบ่มเพาะในแต่ละขั้น

นอกเหนือจากอัจฉริยะระดับแปรปรวนสวรรค์ของตระกูลจักรพรรดิซึ่งสามารถใช้ทรัพยากรอันมากมายมหาศาลในการย่นระยะเวลา การที่ผู้บ่มเพาะธรรมดาจะทะลวงมาถึงขั้นนี้ได้ต้องใช้เวลานับหมื่นปี

ตอนนี้ความเร็วในการฝึกฝนของเขาเกินกว่าเหตุผลปกติไปมากแล้ว แม้แต่ในยุคโบราณก็ไม่มีใครที่จะสามารถฝึกฝนด้วยความเร็วมากมายถึงขนาดนี้!

หากเขาสามารถก้าวเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเองช่วงปลายในวันนี้ได้ชื่อของเขาจะต้องถูกจดจำไปอีกนานแสนนาน เพราะแม้แต่จักรพรรดิผู้ไม่ดับสูญในตอนที่ยังเป็นเด็กก็ยังไม่มีพรสวรรค์สูงส่งถึงขนาดนี้

ในตอนนี้แม้แต่ใบหน้าของผู้สืบทอดตระกูลจักรพรรดิก็ยังเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เนื่องจากพวกเขามีอายุมากกว่าฮวงหลายปี แต่ระดับความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะสูงกว่าเรื่องนี้สร้างความกดดันให้พวกเขาเป็นอย่างมาก

สือฮ่าวถอนหายใจเบาๆก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา ชาเพียงถ้วยเดียวย่อมส่งผลกระทบไม่มากนัก ในตอนนี้เขาจึงเริ่มสอดส่ายสายตามองหาใบชาจากคนอื่น

เมื่อเห็นลักษณะท่าทางของฮวงหลายคนก็รีบหลบสายตาของเขาพร้อมกับดื่มชาของตัวเองอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นพวกเขาก็จมอยู่ในสมาธิไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป

สือฮ่าวหยิบใบไม้นั้นออกจากถ้วยก่อนจะวางไว้ที่มือของตัวเอง ลักษณะของมันแห้งเหี่ยวขาดความมันวาวสูญเสียจิตวิญญาณไปหมดแล้ว

สือฮ่าวเหลือบมองไปยังแท่นบูชาซึ่งมีภาชนะหยกสองพันกว่าชิ้นวางอยู่ พวกมันทั้งหมดเป็นเหมือนกับคลังสมบัติขนาดใหญ่ หากเขาสามารถความมันมาไว้ทั้งหมดด้วยตัวเองไม่ทราบว่าระดับการบ่มเพาะของเขาจะไปสิ้นสุดที่อาณาจักรไหน

สือฮ่าวคิดกับตัวเอง ใบไม้เหล่านี้ล้วนมีรูปแบบเฉพาะของตัวเอง อย่างไรก็ตามพวกมันทำให้เขารู้สึกถึงคุ้นเคยเล็กน้อย

เมื่อเขาแย่งชิงหีบไม้ใบนั้น ก็มียาเซียนต้นนึงตัดหน้าเขาคว้าหีบไม้นั้นไปก่อน

ยาเซียนต้นนั้นนั้นเดิมเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ แต่ลำต้นของมันถูกราชาพื้นที่ฝังศพโบราณนำไปทำโลงศพของตัวเอง มันจึงหนีออกมาด้วยความโกรธ

“มันคล้ายกัน!”

สือฮ่าวรู้สึกเหมือนว่าต้นยาเซียนต้นนั้นมีความคล้ายคลึงกับต้นชาสารพัดเต๋ามากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าต้นไม้ต้นนั้นจะมีเพียงกิ่งก้านที่เหลืออยู่ก็ตาม แต่ใบที่พวกมันสร้างขึ้นล้วนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าใบไม้ที่เปล่งประกายของกิ่งก้านที่อ่อนโยนนั้นมีสิ่งของแปลกประหลาดมากมายไม่ว่าจะเป็นเจดีย์เล็กๆ ดาบกระบี่ หรือแม้แต่ระฆังทองเหลือง

น่าเสียดายที่เขาทิ้งใบไม้ใบนั้นไว้ที่เมืองจักรพรรดิไม่ได้นำมาที่นี่ด้วย ไม่เช่นนั้นเขาคงสามารถเปรียบเทียบพวกมันเพื่อความแน่ใจ