308 - ยั่วยุ

1619 - ยั่วยุ

“ฮวงเจ้าคนเลวทรามเจ้าสังหารปู่ของข้า ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะถูกกรรมสนองเมื่อไหร่! ตอนนี้เจ้าตกมาอยู่ในมือของพวกเราเจ้าอย่าคิดว่าจะรอดไปได้เลย!” หญิงสาวผู้หนึ่งกรีดร้องออกมาด้วยความอาฆาต

เปง!

สิ่งสกปรกทุกอย่างถูกโยนไปในทิศทางของสือฮ่าว

มีคนไม่น้อยที่โยนไข่นกไปที่ใบหน้าของเขา

คราวนี้ผู้สูงสุดที่เป็นคนดูแลเรื่องนี้เห็นว่าฮวงไม่ได้รับอันตรายถึงชีวิตเขาจึงปล่อยให้ทุกคนระบายอารมณ์ออกมาจนพอใจ

ในระหว่างขั้นตอนนี้ใบหน้าของสือฮ่าวยังคงเย็นชาเขามองไปยังทุกคนด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

“ทุกคนเห็นไหม? นักโทษคนนี้ยังคงดูถูกเรา! เขาถูกจับเป็นเชลยแล้ว แต่เขาก็ยังดูหมิ่นพวกเรา!” หลายคนที่เห็นการแสดงออกของฮวงพวกเขาทนไม่ได้จริงๆ

“ผู้อาวุโสโปรดอย่าปกป้องเขาอีกต่อไป! ตอนนี้ประชาชนเต็มไปด้วยความโกรธแค้นแม้ว่าเราจะไม่สามารถสังหารเขาทันที แต่เราก็ต้องปล่อยให้พวกเขาลงมือหนักกว่านี้บ้าง!” มีคนแนะนำ.

“พวกเจ้าก็แค่กลุ่มคนขี้ขลาด หากข้าไม่ถูกจับอยู่แบบนี้พวกเจ้ามีหรือจะกล้ามาร้องตะโกนอยู่ต่อหน้าข้า? ตอนที่เกิดสงครามในชายแดนพวกเจ้าอยู่ที่ไหน? ผู้คนที่ตายด้วยมือข้ามีใครบ้างที่อ่อนแออย่างพวกเจ้า? เจ้าพวกเศษสวะ!”

นี่เป็นครั้งแรกที่สือฮ่าวพูดหลังจากมาถึงอาณาจักรนี้

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังปลุกระดมความแค้นของทุกคน

“ฮวงเจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้! หากลูกหลานของบรรพบุรุษอันหลานซือถูมาที่นี่เจ้ายังจะกล้าทำตัวหยิ่งผยองอย่างนี้อีกหรือ?” มีคนตำหนิออกมา

สือฮ่าวหัวเราะอย่างใจเย็นและพูดว่า“ ถ้าพวกเจ้ามีความมั่นใจก็ไปเชิญพวกมันมา หากพวกมันมาคนหนึ่งข้าก็จะฆ่าคนหนึ่งหากพวกมันมาสองข้าก็จะฆ่าทั้งสอง

สำหรับพวกเจ้าทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ข้าอนุญาตให้เข้ามาพร้อมกัน จะได้สังหารทิ้งทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลา!”

นี่เป็นการแหย่รังแตนอย่างแท้จริง

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ไม่มากก็น้อยล้วนเป็นศัตรูกับเขา การที่ได้ยินคำพูดนี้พวกเขาจึงรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

“ผู้อาวุโสสูงสุดโปรดอนุญาตให้เราสังหารเขา!”

“กลุ่มเศษสวะ” สือฮ่าวกล่าวออกมาอย่างเย็นชา

เด็กหนุ่มบางคนเต็มไปด้วยความโกรธแค้นเขากระแทกกำปั้นเข้าใส่ร่างของสือฮ่าวที่ห้อยอยู่บนกำแพง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ผู้สูงสุดที่ทำการปกป้องสือฮ่าวไม่อนุญาตให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หากพวกเขาทำให้สือฮ่าวอับอายด้วยวิธีปกติเขาก็จะมีความสุขมากที่ได้เห็น

แต่เขาก็กลัวว่ามีบางคนที่อาจจะไม่สามารถอดกลั้นและสังหารฮวงไปจริงๆ

“ผู้อาวุโสทำไมท่านถึงปกป้องเขา? ในสถานการณ์แบบนี้เราควรทำให้เขาตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชที่สุด!” ชายหนุ่มคนนั้นตะโกนออกมาอย่างโกรธแค้น

"ก็ได้?" ผู้สูงสุดคนนั้นล้วงมือเข้าไปในช่องว่างมิติขนาดเล็กพร้อมกับดึงของสิ่งหนึ่งขึ้นมา จากนั้นฟาดเข้าใส่หน้าอกของสือฮ่าวอย่างรุนแรงจนสือฮ่าวกระอักเลือดออกมา

ของวิเศษชิ้นนั้นเป็นอาวุธเซียนครึ่งก้าว หากผู้ที่อยู่ในอาณาจักรแยกตนเองคนอื่นๆถูกโจมตีเข้าไป จะไม่มีโอกาสรอดอย่างแน่นอน

“ตอนนี้ข้าอนุญาตให้ใครก็ได้ที่คิดว่าตัวเองมีความแข็งแกร่งมากพอสามารถถ้าทายเขาได้โดยตรง” ผู้สูงสุดคนนั้นกล่าว

เลือดยังคงไหลออกมาจากมุมปากของสือฮ่าวไม่หยุด เขามองทุกคนด้วยความดูถูกและพูดพร้อมกับถอนหายใจว่า“เมื่อพยัคฆ์ลงสู่ที่ราบแม้แต่สุนัขก็ยังกล้ามารังแก!”

"เจ้าพูดอะไร?!" มีคนมากมายที่ไม่สามารถทนกับคำพูดเหล่านี้ได้

ตั้งแต่อดีตเป็นต้นมาฝั่งของพวกเขาก็ชื่นชอบในการทำสงครามอยู่เสมอ สิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือความแข็งแกร่งในการต่อสู้ การถูกผู้อื่นดูถูกทำให้พวกเขายอมรับไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีของฮวงที่เป็นศัตรูตัวฉกาจในสายตาของพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมาจากเมืองจักรพรรดิ์ ดังนั้นคำพูดนี้ของเขาจึงทำให้ทุกคนไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ข้าบอกแล้วว่าพวกเจ้าก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว หากร่างกายของข้าไม่มีโซ่ตรวนและถูกปิดผนึกไว้ จะมีพวกเจ้ากี่คนที่กล้ามาเผชิญหน้ากับข้า” สือฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป

นี่เป็นเหมือนกับการแหย่รังแตนอีกครั้ง เด็กหนุ่มจำนวนมากทนไม่ไหวพวกเขาตะโกนออกมาว่าต้องการต่อสู้กับฮวง

“ต่อสู้เป็นตาย? หยุดเพ้อฝันเถอะสหาย หากไม่มีสุนัขเฒ่าตัวนี้คอยปกป้องพวกเจ้าอยู่ข้าจะสังหารพวกเจ้าให้หมดทุกคน” สือฮ่าวเยาะเย้ย

"หุบปาก!" ผู้สูงสุดคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น

เขาไม่เคยคิดว่าฮวงจะใจกล้าหน้าด้านถึงขนาดนี้ แม้ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเขาก็ยังกล้าท้าทายทุกคน

แต่ในอีกมุมมองหนึ่งคำพูดของเขาก็เป็นความจริง เพราะหากว่าเขาไม่อยู่ที่นี่ แล้วปล่อยให้ฮวงต่อสู้กับทุกคนภายในเมืองแห่งนี้คาดว่าคงไม่มีใครมีชีวิตรอดไปเห็นดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน

"อะไร? พวกเจ้ากลัวแล้ว? ข้าได้ยินมาว่าพวกเจ้าชอบต่อสู้ชอบทำสงคราม? ที่แท้ก็ไม่ใช่เรื่องจริง!” สือฮ่าวถามอย่างใจเย็น

จากนั้นเขาก็ขึ้นเสียงพูดว่า“ข้าเข้าใจดีว่าพวกเจ้าไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นี้ได้ การที่จะหาคนที่มีระดับบ่มเพาะเดียวกันมาจัดการข้านั้นเป็นไปไม่ได้เลย”

“เจ้าหยิ่งผยองเกินไปแล้ว!” สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ฮวงซึ่งถูกแขวนอยู่บนกำแพงในสภาพน่าสังเวช

“ข้าจะต่อสู้กับเจ้าเอง!” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีเลือดร้อน เขาตะโกนโดยไม่สนใจผลที่ตามมาทั้งหมด

สถานการณ์ตอนนี้กลายเป็นเรื่องยุ่งยากมาก ผู้สูงสุดคนนั้นรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน

เดิมทีพวกเขาต้องการให้เผ่าต่างๆระบายความโกรธแค้นไปที่ฮวง แต่เขาไม่คิดว่าท้ายที่สุดผู้คนจากตระกูลต่างๆกลับเพิ่มความโกรธแค้นขึ้นไปอีก

เป็นเพราะฮวงไม่สนใจความเป็นและความตายอยู่แล้วเขาจึงกล่าวออกมาโดยไม่มีความหวาดกลัว

สือฮ่าวหัวเราะอย่างเย็นชาและกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า“ข้าเดาว่าพวกเจ้าหลายคนที่นี่คงมาจากตระกูลราชา

การที่จะให้พวกเจ้าต่อสู้กับข้าตัวต่อตัวนั้นนับว่าทารุณพวกเจ้ามากจนเกินไปข้าจึงขอแนะนำให้พวกเจ้าเข้ามาพร้อมกันทั้งหมด

ส่วนผู้ที่มาจากตระกูลจักรพรรดิข้าไม่ต้องการต่อสู้กับเขาตัวต่อตัว ข้าอยากให้พวกเขาเจ็ดแปดคนร่วมมือกันจะดีกว่าไม่เช่นนั้นพวกเขาจะไม่มีโอกาสรอดชีวิต”

น้ำเสียงของเขาสงบมาก แต่มันกระตุ้นให้เกิดความสับสนวุ่นวายอย่างต่อเนื่อง

ต๋อง!

ผู้สูงสุดคนนั้นทนไม่ไหวจึงใช้อาวุธวิเศษฟาดเข้าใส่ร่างกายของสือฮ่าวอีกครั้งจนเขากระอักเลือดออกมา เขาต้องการให้สือฮ่าวเลิกเลยวาจากระตุ้นฝูงชนสักที

“การกระทำของเจ้าเป็นการพิสูจน์คำพูดของข้ามิใช่หรือ” สือฮ่าวหัวเราะเสียงดัง

“ขังเขาไว้ในคุกน้ำดำห้ามปล่อยเขาออกมาอีก!” ผู้สูงสุดคนนั้นตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น

สิ่งมีชีวิตหลายเผ่าพันธุ์ที่อยู่ที่นี่ต่างรับเรื่องนี้ไม่ได้ พวกเขาต้องการให้นำตัวฮวงออกมาประหารทันที

เรื่องราวของเหตุการณ์ในวันนี้กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว? ในเวลาอันสั้นข่าวก็ถูกส่งออกไปทั่วทั้งสิบสองหัวเมืองใหญ่อย่างรวดเร็ว

ไม่เพียงแต่ใน12 หัวเมืองเท่านั้นที่ได้รับข่าว แม้แต่ดินแดนเร้นลับและพื้นที่ต้องห้ามต่างๆก็ทราบข่าวโดยทั่วกัน

ผู้แข็งแกร่งรุ่นเยาว์มากมายต่างเต็มไปด้วยความโกรธแค้นพวกเขาเดินทางมาที่นี่อย่างรวดเร็ว

เมื่อเหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นแม้แต่คำสั่งของผู้อาวุโสในตระกูลเด็กๆเหล่านั้นยังไม่เชื่อฟัง มีคนมากมายที่มุ่งมั่นมายังเมืองใหญ่ที่เป็นที่ตั้งของคุกน้ำดำ

“ทุกคนได้ยินหรือยัง? ฮวงกลายเป็นนักโทษแล้ว แต่เขาก็ยังกล้าท้าทายผู้คนให้เข้ามาต่อสู้กับเขา มารดามันเถอะข้าไม่ยอมรับเรื่องนี้ได้อีกต่อไป! มันจะไม่มีใครจริงๆเลยในรุ่นเราที่สามารถต่อสู้กับเขาได้!”

ผู้คนจำนวนมากแห่กันมายังเมืองคุกกน้ำดำอย่างรีบร้อน

พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าฮวงตั้งใจยั่วยุพวกเขา แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า แทบจะไม่มีผู้ใดในรุ่นเดียวกันจากอาณาจักรแห่งนี้ที่สามารถต่อสู้กับเขาตัวต่อตัว

“ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สามารถต่อสู้กับเขาได้? พวกตระกูลจักรพรรดิทำอะไรอยู่? เพียงแค่ออกมาคนสองคนก็สามารถจัดการกับเขาได้แล้ว!” มีคนมากมายคำรามออกมา

อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นไม่นานก็มีข่าวแพร่กระจายไปทั่วเมืองน้ำดำว่าแม้จะอยู่ในคุกสวรรค์ แต่ฮวงก็ยังท้าทายทุกคนไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นเก่าหรือคนรุ่นใหม่

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังประกาศว่าจะต่อสู้กับทุกคนที่มีระดับขั้นบ่มเพาะสูงกว่าเขาไม่เกินหนึ่งขั้น