282 - บทสรุป
282 - บทสรุป
1593 - บทสรุป
“เจ้าผ่อนคลายเถอะสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นจะต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน!” ดวงตาของจินไท่จุนลึกล้ำและกล่าวออกมาอย่างใจเย็น
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปตอนนี้เลย” สือฮ่าวพยักหน้า
ในเวลานี้คนของตระกูลตู้ได้ตะโกนเพื่อแสดงให้เห็นว่าสือฮ่าวเต็มไปด้วยคุณธรรม พวกเขาปรารถนาความสันติสุขอยู่แล้ว
มีคนจากตระกูลปี่เซียะก็ไม่น้อยหน้ารีบออกมากล่าวยกย่องสือฮ่าวทันที
เมื่อสือฮ่าวตัดสินใจอย่างนี้จะเห็นได้ว่ามีผู้คนไม่น้อยที่รู้สึกโล่งใจ
สือฮ่าวยังคงเงียบสงบ รอยยิ้มของคนพวกนี้จอมปลอมเกินไปทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้
ตัวอย่างเช่นคนของตระกูลจินตระกูลหวังและผู้ติดตามของพวกเขา ซึ่งทุกคนต้องการให้เขาตายไปอยู่แล้ว
สือฮ่าวพูดกับตัวเองเบาๆ “ในที่สุดข้าก็เข้าใจว่าเหตุไฉนผู้คนจากดินแดนปิดผนึกของเก้าสวรรค์ถึงไม่เคยออกมา ถ้าข้าไม่ตายจากการเดินทางไปกับพวกเขาเมื่อกลับมาถึงที่นี่ข้าจะมีความรู้สึกอย่างไรกันนะ?”
“เจ้าพยายามพูดอะไรกันแน่” ผู้คนจากตระกูลจินกล่าวออกมา
“ข้าคิดว่าถ้าข้าไม่ตาย เมื่อกลับมาถึงเมืองจักรพรรดิข้าจะมีความรู้สึกอย่างไรต่อดินแดนแห่งนี้” สือฮ่าวค่อนข้างโดดเดี่ยวดวงตาของเขาทอประกายลึกล้ำ
“ทำให้ข้านึกถึงเรื่องราวของเจ็ดราชาแห่งดินแดนรกร้าง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างแท้จริง”
เขาถอนหายใจเบาๆแล้วพูดว่า “หากข้าสามารถกลับมาได้ ก็คงทำได้เพียงสร้างดินแดนปิดผนึกของตัวเองขึ้นและให้การปกป้องกับสหายของข้าเท่านั้น!”
ด้วยการแสดงออกที่โดดเดี่ยวและคำพูดที่สงบของสือฮ่าวทุกคนรู้สึกถึงคลื่นแห่งความเศร้า ชายหนุ่มที่มีคุณูปการอันมากมายมหาศาลกลับถูกบีบบังคับถึงขนาดนี้
มีผู้ยิ่งใหญ่มากมายไม่สามารถยอมรับได้พวกเขาต้องการปกป้องสือฮ่าวอย่างถึงที่สุด
อย่างไรก็ตามจินไท่จุนมองพวกเขาอย่างเย็นชา กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตระดับผู้สูงสุดนั้นไม่มีใครเทียบได้ ราวกับมังกรยักษ์มองลงไปที่มด ความแตกต่างนั้นยิ่งใหญ่เกินจะบรรยาย!
“ฮวงเจตนาของเจ้าคืออะไรกันแน่? โปรดให้คำอธิบายกับเรา!” ไม่ไกลผู้ติดตามของตระกูลจินถามเช่นนี้
นี่คือผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเองระดับสูงสุด ตอนนี้เขานั่งอยู่บนหลังของงูเก้าหัวขนาดยักษ์มองไปในทิศทางนี้
ในความเป็นจริงนี่คือสิ่งที่หลายๆคนในตระกูลจินอยากได้ยินเพราะพวกเขารู้สึกว่าคำพูดของฮวงนั้นเสียดหูทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดอย่างมาก
“เจ้ามีเจตนาอะไร? สร้างพื้นที่หวงห้ามของตัวเอง? แม้ว่าเจ้าจะมีความสามารถที่จะกลับมา แต่เจ้าก็จะไม่เข้าร่วมการต่อสู้ในอนาคตใช่หรือไม่?” มีคนถามเสียงดัง
“เจ้ารู้สึกเกลียดชังผู้คนจากเมืองจักรพรรดิหรือเปล่า” มีคนพูดออกมาตรงๆ
บรรดาผู้ที่ติดตามตระกูลจินและตระกูลหวังต่างหวาดกลัว หากว่าสือฮ่าวยอมรับข้อเสนอของตระกูลจักรพรรดิ เมื่อเขากลับมาเป็นไปได้ว่าจะหันมีดมาทางพวกเขา?
หลายคนสั่นสะท้านจากภายในเพราะพรสวรรค์ของฮวงเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาของพวกเขาเอง
แค่ในขณะนี้ก็มีเพียงผู้สูงสุดเท่านั้นที่สามารถจัดการเขาได้
ไม่ช้าก็เร็วเขาก็จะขึ้นสู่อาณาจักรปลดปล่อยตนเอง เมื่อถึงเวลานั้นแม้แต่ผู้สูงสุดของตระกูลอย่างเช่นจินไท่จุนก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
“พวกเจ้าถึงกลับกล้าตำหนิสือฮ่าว?” ชิงยี่กล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจ
“ฮะฮะ!” สือฮ่าวหัวเราะเบ ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “ถ้าข้าเป็นคนเห็นแก่ตัวข้าย่อมไม่มาที่ชายแดนรกร้างแห่งนี้ ยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะเสียสละตัวเองเพื่อพวกเจ้า”
“แล้ว…ที่เจ้าพูดเมื่อสักครู่หมายความว่าอย่างไร” คนของตระกูลตู้ถามออกมา
“พวกเราได้ยินอย่างชัดเจน” ตระกูลปี่เซียะก็มีผู้เชี่ยวชาญที่พูดออกมาด้วยเช่นกัน
“หากข้าไปกับพวกเขาแล้ว ถ้าข้าไม่ตายเจ้าคิดว่าพวกเขาจะนอนหลับได้หรือ? พวกเขาจะต้องฝังตราประทับทาสให้กับตัวข้าหรือไม่ก็คำสาบานเลือดอะไรสักอย่าง ในอนาคตข้าย่อมไม่สามารถช่วยเหลือเก้าสวรรค์อีกต่อไปแล้ว” สือฮ่าวอย่างเยือก
ทุกคนเริ่มมึนงงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ในเวลาเดียวกันพวกเขารู้สึกอับอายอย่างยิ่ง สิ่งนี้ทำให้พวกเขาดูเหมือนใช้จิตใจอันคับแคบไปประเมินวิญญูชน
“เจ้าไปไม่ได้!” ในเวลานี้หมดเขาสวรรค์และคนอื่นๆต่างพยายามจับตัวสือฮ่าวไว้
เป็นเพราะว่าเมื่อเขาจากไปแล้วทุกคนก็สามารถรู้ได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ?
ความกังวลที่มีต่อชีวิตของสือฮ่าวทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก แม้ว่าผู้สูงสุดที่อยู่ในรถศึกสีดำจะให้คำรับรองแต่จะสามารถเชื่อถือได้แค่ไหน?
สือฮ่าวสังหารศัตรูในชายแดนรกร้างมากเกินไป แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเองก็มีมากกว่าสามร้อยคนเข้าไปแล้ว?
อาจกล่าวได้ว่าเขากลายเป็นศัตรูของทุกเผ่าพันธุ์ในดินแดนแห่งนั้น ด้วยสถานการณ์อันเลวร้ายเช่นนี้เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
บางทีเขาอาจจะถูกสังหารอย่างไร้ความปราณีตั้งแต่วันนี้เลยด้วยซ้ำ
“พวกเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี!” สือฮ่าวตบไหล่ฉางกงเอี๋ยน กระต่ายหยกจันทราและคนอื่นๆ เขามีเพียงคำพูดเหล่านี้เท่านั้นที่จะกล่าวกับสหาย
เมื่อเขาจากไปมันจะเป็นเวลาหลายปี บางทีนี่อาจเป็นการพรากจากกันด้วยความตายและจะไม่ได้เจอกันอีกเลย
ไม่มีใครเต็มใจที่จะเห็นฉากนี้แม้แต่สือยี่ที่เคยเป็นทั้งศัตรูและพี่น้องของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมามองน้องชายแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าทำแบบนี้มันคุ้มค่าแล้วหรือ”
สือฮ่าวไม่ตอบคำถามนี้ แต่พูดกับเขาแทน “เนื่องจากเราทั้งคู่มาจากตระกูลหินผา เจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้นและดูแลสายเลือดคนบาปให้ดีที่สุด”
“ผู้สืบสายเลือดของคนบาปคืออะไร?นี่เป็นแค่การใส่ร้ายเท่านั้น!” เฉาอวี่เซิ่งคำรามออกมา
ชิงยี่จ้องเข้าไปในดวงตาของสือฮ่าวพร้อมกับกอดเขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะร้องไห้ออกมา “ดูแล…ดูแลตัวเองด้วย!”
“ผู้อาวุโสไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ได้หรือ?” นักรบผู้ยิ่งใหญ่ที่นั่งอยู่บนสัตว์อสูรกลืนสวรรค์เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ความรู้สึกของพวกเขาที่มีต่อตระกูลจินเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“สหายเต๋าจินถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปมันจะไม่จบลงด้วยดี” ผู้สูงสุดอีกคนยังไม่ยินยอม
“ข้าขอกล่าวเพียงคำพูดเดียวว่าชีวิตของสือฮ่าวแลกกับความสงบสุขห้าร้อยปีพร้อมกับกำลังเสริมที่กำลังจะมาถึง พวกเจ้าคิดว่านี่คือความเหมาะสมหรือไม่?” นี่คือคำตอบของนาง
“แน่ใจนะว่าไม่ผิดพลาด?” สือฮ่าวถาม
"ข้าขอสาบาน!" จินไทจุนตอบ โดยปกติแล้วด้วยสถานะของนาง นางย่อมไม่ลดตัวลงมาสนทนากับเด็กรุ่นหลังคนหนึ่ง อย่างไรก็ตามวันนี้มันแตกต่างออกไป
“งั้นก็ดีข้าจะไปแล้ว!” สือฮ่าวพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นข้าจะออกจากเมืองจักรพรรดิและไปตามอาจารย์มาเดี๋ยวนี้!” เฉาอวี่เซิ่งกรีดร้องออกมา
“เราตกลงที่จะมอบฮวงให้แก่พวกเจ้า!” ในเวลานี้จินไท่จุนส่งเสียงออกมาเพื่อสื่อสารกับคนที่อยู่ในรถศึกสีดำ
ในที่สุดก็ตกลงก็บรรลุเสียที
“ฮ่าฮ่า…ดี!” เสียงตอบกลับดังขึ้นจากด้านล่าง
บนกำแพงเมืองการแสดงออกของผู้คนจำนวนมากเต็มไปด้วยความคับแค้นและอับอาย พวกเขาจะไม่มีทางลืมวันแห่งความอัปยศนี้ไปตลอดชีวิต
สำหรับตระกูลจินและผู้ที่สนับสนุนพวกเขาต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“เราไม่ใช่คนเลือดเย็นเช่นกัน ให้เวลากับฮวงบ้างปล่อยให้เขาจัดการปัญหาของตัวเองก่อนที่เขาจะจากไป” เสียงดังมาจากด้านล่างของเมือง
“เจ้าต้องการเวลานี้ไหม” คนที่อยู่ข้างๆจินไท่จุนถามขึ้นโดยมองไปที่สือฮ่าว
"แน่นอน!" สือฮ่าวตอบอย่างเย็นชา
“เพื่อนตัวน้อยเจ้ามีความปรารถนาอะไรเป็นครั้งสุดท้าย? เราจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อตอบสนองเจ้า” ผู้สูงสุดคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความละอายใจ
อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้ หากพวกเขาทำการต่อสู้อย่างถึงที่สุดเมืองจักรพรรดิอาจล่มสลายไป
“ในอนาคตข้าจะลบล้างความอัปยศวันนี้ด้วยเลือดแม่จะต้องถูกสังหารในชายแดนรกร้างครั้งก็ตาม” ผู้สูงสุดคนนั้นสาบานออกมา
“ข้าต้องการปลดเปลื้องตะกูลหินผาให้หลุดพ้นจากการเป็นตระกูลคนบาป” สือฮ่าวกล่าว
“ข้าให้สัญญากับเจ้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบาปที่บรรพบุรุษของ ตระกูลหินผาจะถูกลบหายไป!” ผู้สูงสุดคนนั้นให้สัญญา
“สิ่งนี้…ขัดต่อกฤษฎีกาในอดีต” คนจากตระกูลตู้กล่าวออกมาเบาๆ
"หุบปาก!" ผู้สูงสุดคนนั้นตะโกนใส่หน้าผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลตู้จนเขาเกือบจะล้มลง
“ข้าสัญญาว่าจะปลดปล่อยพวกเขาออกจากบาปของบรรพบุรุษ” ปรมาจารย์ของแห่งรถศึกห้าวิญญาณกล่าวอย่างหนักแน่น
จินไท่จุนไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้นางก็พยักหน้าเช่นกัน
“ไม่จำเป็นที่พวกท่านต้องลำบากใจ ด้วยผลงานการรบของข้าในชายแดนรกร้างมันเกินพอแล้วที่จะปลดปล่อยพวกเขา” สือฮ่าวกล่าวอย่างเรียบเฉย
คำพูดเหล่านี้ทำให้ทุกคนเต็มไปด้วยความละอายใจและความรู้สึกซับซ้อน
แม้กระทั่งตอนนี้ฮวงยังคงปฏิเสธความช่วยเหลือของพวกเขาโดยใช้คุณความดีของตนเองในการปลดปล่อยผู้คนของตระกูลหินผา