บทที่ 128: หอกวิญญาณฝังเงา

บทที่ 128: หอกวิญญาณฝังเงา

ไป๋จิงถิงรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้วที่เห็นอีกฝ่ายข่มขู่ตนด้วยการลงไม้ลงมือกับเซียวอวี้

ครั้นพอได้ยินคำซักไซ้ไล่เลียงของอีกฝ่าย ไฟโทสะในใจก็ยิ่งลุกโชน

"ผู้อาวุโสเซียว ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

"ท่านกำลังจะบอกว่าทักษะการปรุงยาของข้าไม่ถึงขั้นงั้นรึ?"

"ยาเม็ดทั้งสองถูกหลอมขึ้นมาพร้อมกัน หมาป่ามารกินเม็ดแรกเข้าไปก็ตายอย่างน่าอนาถคาที่ ท่านก็เห็นกับตา!"

"ชัดเจนว่าเป็นคนของท่านเองที่ทำงานพลาด ทำให้อีกฝ่ายรอดไปได้ แต่ตอนนี้กลับมาโทษข้าเนี่ยนะ!"

"นับแต่นี้ไป อย่ามาวุ่นวายกับข้าอีก!"

กล่าวจบ ไป๋จิงถิงก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างหัวเสีย

...

ณ เรือนพักผาชิวเต้า

หลังจากส่งเย่ฮั่นกลับไปแล้ว หลี่เอ้อร์หานก็นอนเอนกายอย่างสบายอารมณ์อยู่บนตั่งไม้ พลางนับจำนวนหินวิญญาณในห้วงมิติประทับเทพ

เขาเริ่มวางแผนที่จะใช้หินวิญญาณระดับกลางในการบำเพ็ญเพียรโดยตรงเสียที

ด้วยทรัพย์สินที่มีในตอนนี้ หากใช้หินวิญญาณระดับต่ำวันละ 40 ก้อน และเสริมด้วยหินวิญญาณระดับกลางอีก 1 ก้อน น่าจะช่วยเพิ่มความเร็วในการกลั่นลมปราณได้อีกราว 50%

จากเดิมที่ต้องใช้เวลา 6-7 ปีจึงจะบรรลุขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่ 5 ตอนนี้อาจย่นระยะเวลาเหลือเพียง 4 ปีโดยประมาณ

ต้องรู้ก่อนว่า เงื่อนไขการบำเพ็ญเพียรระดับนี้ มีเพียงผู้อาวุโสศิษย์สายในของสำนักเด็ดดาราเท่านั้นที่จะทำได้

ในบรรดาผู้อาวุโสศิษย์สายนอก ก็มีเพียงนักปรุงยาอย่างฮั่นเหอเหนียนเท่านั้นที่พอจะจ่ายไหว

เขาเองก็ไม่ได้อยากจะทำตัวฟุ้งเฟ้อเช่นนี้ แต่ความกระตือรือร้นของคนเหล่านี้ที่ขยันส่งของกำนัลมาให้ มันช่างมากมายเหลือล้นจริงๆ

จะปฏิเสธน้ำใจก็กระไรอยู่!

ส่วนเรื่องยาพิษที่อีกฝ่ายให้กินนั้น สำหรับผู้ครอบครองตราประทับจักรพรรดิอมตะอย่างเขาแล้ว มันไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่เริ่มศึกษาการปรุงยา เขาก็ค้นพบว่าพิษที่หลุดรอดเข้าสู่ร่างกายเป็นครั้งคราว ล้วนถูกตราประทับจักรพรรดิอมตะชำระล้างจนหมดสิ้น