280 - ต่อรอง
280 - ต่อรอง
1591 - ต่อรอง
หากพวกเขามอบให้สือฮ่าวให้ศัตรูจริงๆจะทำให้ขวัญกำลังใจของกองทัพพวกเขาสูญเสียไป
เด็กหนุ่มผู้นี้เพิ่งสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้กับเมืองจักรพรรดิหากเขาถูกผู้คนในเมืองจักรพรรดิขายทิ้ง แล้วต่อไปในภายหน้าจะมีใครยินยอมสู้ตายกับศัตรู
ผู้คนมากมายไม่อาจยอมรับเรื่องนี้แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับผู้สูงสุดก็ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้นในสายตาของพวกเขาการยกทัพมาครั้งนี้ของศัตรูก็เพื่อหวังหีบไม้ใบนี้ต่างหาก ในเมื่อพวกเขาตั้งใจที่จะไม่มอบมันให้กับศัตรูอยู่แล้วแล้วเหตุไฉนถึงจะต้องมอบตัวฮวงออกไป
อย่างไรก็ตามใครจะคาดคิดว่าคนที่อยู่ในรถศึกสีดำจะกล่าวในสิ่งที่พวกเขาจินตนาการไม่ถึง
“เราคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว หากพวกเจ้ามอบฮวงออกมา เราสามารถมอบช่วงเวลาแห่งความสงบสุขให้กับพวกเจ้าได้บ้าง”
ฮวงสำคัญถึงขนาดนี้เลยหรือ? ถึงขนาดว่าสิ่งมีชีวิตจากต่างมิติให้ความสำคัญกับเขาเทียบเท่ากับหีบไม้ใบนั้น
หลายคนรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ ศัตรูจะยอมให้ความรู้สึกเข้าครอบงำเหตุผลจริงๆหรือไม่น่าจะเป็นไปได้?
“เราจะได้สันติภาพกี่ปี?” หญิงชราข้างจินไท่จุนถาม
"สิบปี. เขาเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งจะมีค่ามากมายเท่าใดกัน? เราเพียงต้องการนำเขามาเซ่นสรวงให้กับผู้ที่ตายไปแล้วเท่านั้น” มีคนตอบกลับมา
“น้อยเกินไป!” หญิงชราข้างๆจินไท่จุนกล่าว จากนั้นนางก็พูดว่า“ห้าร้อยปี!”
“ฮ่าฮ่า…” ด้านล่างกลุ่มคนคำรามด้วยเสียงหัวเราะบางคนแสดงสีหน้าดูถูก “ แค่เจ้าหนูคนหนึ่งพวกเจ้าถึงกับคิดจะแลกกับสันติภาพห้าร้อยปี นี่เป็นเรื่องที่น่าตลกจริงๆ?
ด้านล่างกองทัพใหญ่สีดำเข้มทอดยาวสุดสายตา สิ่งมีชีวิตจำนวนมากยังคงเคร่งเครียดไม่พูดอะไร มีเพียงผู้ที่มีสถานะสูงส่งเท่านั้นที่สามารถหัวเราะได้
ในขณะเดียวกันสิ่งนี้ยังพิสูจน์ให้เห็นถึงความเข้มงวดในการดูแลกองทัพของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
บนกำแพงเมืองผู้คนมากมายต่างรู้สึกยินดีกับการปฏิเสธครั้งนี้
แน่นอนว่ามีบางคนที่เต็มไปด้วยความเสียใจ พวกเขาไม่สามารถแลกกับเส้นตายที่น่าพอใจกับชีวิตของฮวง?
“เราให้ได้ไม่กี่ปีเท่านั้น”
ผู้สูงสุดของตระกูลจักรพรรดิภายในรถศึกสีดำกล่าวออกมา
“ห้าร้อยปี” จินไท่จุนกล่าว
“เจ้ามีเจตนาอะไร? เจ้าคิดจะส่งสือฮ่าวออกไปจริงๆ? ทำไมเจ้าถึงไม่ส่งจินซานทายาทของเจ้าออกไปแทน? เจ้ายิ่งแก่ยิ่งไร้ยางอาย!” กระต่ายหยกจันทราระเบิดความโกรธออกมา
“ผู้อาวุโสท่านทำแบบนี้ไม่ได้” ชิงยี่ก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ใครเป็นคนมอบอำนาจให้เจ้าสั่งการที่นี่” เฉาอวี่เซิ่งร่ำร้อง
เป็นเพราะพวกเขาเล็งเห็นว่าหากสถานการณ์ดำเนินเช่นนี้ต่อไปย่อมมีการแลกเปลี่ยนเกิดขึ้นจริงๆ
มีบางอย่างอยู่เบื้องหลังสิ่งนี้! นั่นคือสาเหตุที่การแสดงออกของ เฉาอวี่เวิ่งเปลี่ยนไปครั้งแล้วครั้งเล่า เขานึกย้อนไปถึงคำพูดเหล่านั้นที่อาจารย์ของเขาเคยกล่าวออกมา
“พวกเจ้าทุกคนกล้ากล่าวดูหมิ่นข้าหรือ” จินไท่จุนกล่าวอย่างเย็นชา
ทันใดนั้นมีผู้สูงสุดคนหนึ่งเดินมาขวางทางของจินไท่จุนเพื่อไม่ให้ทำร้ายคนรุ่นหลังเหล่านี้
จินไท่จุนไม่ได้ดึงดันที่จะลงมืออีกต่อไป แต่พูดอย่างใจเย็นว่า “ถ้าเป็นลูกหลานของข้าเช่นจินซานหากชีวิตเขาสามารถแลกกับความสงบสุขของเมืองจักรพรรดิ์ได้ห้าร้อยปี แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงสิบปีข้าก็ไม่ลังเลเลย!”
“จินไท่จุนพูดได้ดี!”
“จินไท่จุนเป็นคนเสียสละเพื่อเมืองจักรพรรดิ ช่างเป็นการกระทำที่น่าชื่นชมจริงๆ!”
...
มีหลายคนพยายามยกย่องนาง
สิ่งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้เนื่องจากมีคนในเมืองจักรพรรดิ์มากเกินไปความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจึงค่อนข้างซับซ้อน
มีคนมากมายที่ติดตามตระกูลจินและตระกูลหวัง และก็มีคนไม่น้อยที่ต้องการสันติภาพให้เกิดภายในเมืองแห่งนี้
“จินซานมานี่ ถ้าศัตรูต่างมิติต้องการตัวเจ้าเพื่อแลกกับสันติสุขของเมืองจักรพรรดิ์เจ้าจะยอมหรือไม่?!” จินไท่จุนถาม
“หากพวกเขาเสนอมาเช่นนั้นข้าจะยอมเดินทางไปด้วยตนเองแม้จะแลกมาด้วยเวลาเพียงสิบปีก็ตาม!” จินซานกล่าว
ผู้คนมากมายแสดงสีหน้าแปลกๆเมื่อเห็นพวกเขาแสดงละครออกมา แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยมองไปที่สือฮ่าว
“มารดาเจ้าเถอะ! จินซานสามารถเปรียบเทียบกับสือฮ่าวได้หรือ? แม้จะมีจินซานถึงร้อยคนก็ไม่สามารถแลกเปลี่ยนกับสือฮ่าวได้ พวกเจ้าพูดเหมือนทั้งสองคนอยู่ในระดับเดียวกัน!” เฉาอวี่เซิ่งเย้ยหยันออกมา
คำพูดเหล่านี้ไม่เพียงแต่ทำให้จินซานรู้สึกอับอายแม้แต่บุคคลระดับสูงของตระกูลจินก็พลอยรู้สึกอัปยศไปด้วย ใบหน้าของจินไท่จุนมืดคล้ำลงทันที
“พูดได้ดี!” มดเขาสวรรค์ตะโกนออกมาพร้อมกับปรบมือ
ฮ่อง!
ดวงตาของจินไท่จุนหมุนวนไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์สีทองพร้อมกับปลดปล่อยออกมาหมายจะสั่งสอนเฉาอวี่เวิ่ง
ผู้สูงสุดคนหนึ่งรีบขัดขวางพร้อมกับกล่าวว่า “นี่เป็นศิษย์เพียงคนเดียวของนักพรตผู้นั้น” เขาไม่ได้เอ่ยชื่อออกมาแต่ใบหน้าของผู้สูงสุดทุกคนเปลี่ยนไปในทันที
คำว่านักพรตคนนั้นมีอำนาจข่มขู่ที่รุนแรงมากจินไท่จุนได้แต่ชักมือกลับอย่างไม่เต็มใจ
สือฮ่าวไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่ต้นจนจบเพียงแค่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองจ้องไปที่ขอบฟ้าเพียงลำพังร่างของเขาโดดเดี่ยวเล็กน้อย
ทันใดนั้นที่ด้านล่างของเมืองจักรพรรดิ์ก็มีเสียงดังออกมาจากรถศึกสีดำ
“ตกลงห้าร้อยปีข้าเห็นด้วย”
ผู้คนบนกำแพงเมืองเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาตกลงจริงหรือ? เพียงแค่เด็กคนหนึ่งพวกเขาถึงกลับให้ความสำคัญถึงขนาดนี้?”
“ ที่ข้ายอมรับข้อตกลงนี้ก็เพราะข้ายกย่องเด็กผู้นี้อย่างแท้จริง เขาสังหารผู้คนจากฝั่งของข้าไปมากมายนับไม่ถ้วน
ในจำนวนนี้มีพรุ่งนี้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเองเกือบสามร้อยคน? ถึงแม้เขาจะเป็นศัตรู แต่ก็เป็นศัตรูที่คู่ควรแก่การยกย่อง”
ผู้สูงสุดของตระกูลจักรพรรดิกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันสั่นสะท้านจิตใจของผู้คนในเมืองจักรพรรดิจนใบหน้าเปลี่ยนไป
“ เด็กน้อยเจ้าอย่าหวาดกลัวไปเลย จักรพรรดิของพวกเราชื่นชมในตัวของเจ้าอย่างยิ่ง
หากเจ้ายอมสวามิภักดิ์ด้วยความจริงใจองค์จักรพรรดิ์ได้ตรัสไว้ว่าจะส่งเสริมให้เจ้าเป็นราชาอมตะภายในเวลาหนึ่งพันปี”
ภายในรถศึกสีดำนั้นผู้สูงสุดตระกูลจักรพรรดิกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เป็นความจริงหรือ?” มีบางคนบนกำแพงเมืองที่อดไม่ได้ที่จะถามออกไป
“ เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์มากที่สุดเท่าที่เราเคยพบมา ความสำเร็จของเขายิ่งใหญ่มากกว่าทายาทของตระกูลจักรพรรดิเสียอีก
องค์จักรพรรดิของเราได้กล่าวไว้ว่าถ้าเขายอมสวามิภักดิ์ด้วยจริงใจ เราจะอนุญาตให้เขาก่อตั้งตระกูลราชาขึ้นในพื้นที่อันกว้างใหญ่ไพศาล
เพียงคนคนเดียวก็สามารถก่อตั้งตระกูลราชาซึ่งไม่จำเป็นต้องแสดงความเคารพต่อตระกูลจักรพรรดิ!” ผู้สูงสุดจากตระกูลจักรพรรดิกล่าวออกมาจากรถศึก
ทุกคนรู้สึกหวั่นไหว ไม่ทราบว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริงหรือไม่หรือเป็นเพียงแค่การสร้างความร้าวฉานให้เกิดในเมืองจักรพรรดิเท่านั้น?
ทุกคนมองไปที่สือฮ่าวทันทีรอให้เขาแสดงความคิดเห็น ว่าเขาจะตัดสินใจแบบไหน?