บทที่ 94: กลายเป็นนักปรุงยา

บทที่ 94: กลายเป็นนักปรุงยา

เฮือก...

เจ้าทึ่มรองสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอดเฮือกใหญ่ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกวางตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

ดังนั้นเขาจึงลองเอ่ยหยั่งเชิงดู "ข้าอยากได้ผลึกอสูรชิ้นนั้นมาฝึกวิชาร่างจำแลง"

กรรรร!

ทันทีที่สิ้นเสียงคำราม หมาป่าร่างยักษ์ก็ตวัดกรงเล็บเลื่อนแก่นผลึกมาตรงหน้าเจ้าทึ่มรอง

เวลานั้นเอง เขาถึงได้เชื่อสนิทใจว่าตนกลายเป็นเจ้านายของสถานที่แห่งนี้แล้วจริงๆ

ทว่าในจังหวะที่ตั้งใจจะเริ่มฝึกฝนวิชาร่างจำแลง ความคิดหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัว ส่งผลให้เขาสะดุ้งโหยงด้วยความตื่นตระหนก

"แย่แล้ว!"

"ข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว? หวังว่าคงไม่ได้พลาดเวลาปรุงยาช่วงเช้าของนายท่านหรอกนะ?"

"หกชั่วโมง!" สัตว์อสูรหมาป่าสวรรค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ