266 - ผู้ทรงคุณธรรม

266 - ผู้ทรงคุณธรรม

“อ๊ะ! เจ้าเคยเจออัศวินแห่งความตายด้วยเหรอ? บ้าไปแล้ว!” คนกลุ่มหนึ่งส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาไม่มีความเข้าใจสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเลยนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขารู้ถึงการดำรงอยู่ของพวกมัน

“เจ้าฆ่าพวกมันได้ดี!” เมื่อพวกเขาได้ยินสือฮ่าวพูดถึงวิธีที่เขาสังหารสิงโตสองสามตัวจากสายเลือดราชสีห์ผู้กล้า ทุกคนต่างปรบมือด้วยความยินดี

เป็นเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมา ราชสีห์ผู้กล้านับเป็นศัตรูที่พวกเขาเกลียดชังมากที่สุด

“มีข่าวลือว่ามีทายาทของราชสีห์ผู้กล้าที่สามารถย้อนรอยสายเลือดบรรพบุรุษและได้ต่อสู้กับเจ้า? สุดท้ายแล้วเจ้าได้ฆ่ามันไปหรือเปล่า?” มีคนถามออกมา

“มันอยู่ที่นี่” สือฮ่าวปล่อยสิงโตทองออกมาและนำเสนอต่อหน้าทุกคน

เมื่อสิงโตสีทองปรากฏตัวมันก็มึนงงเล็กน้อย จากนั้นทุกคนก็จ้องมองมันอย่างโกรธเกรี้ยวพร้อมกับวิจารณ์อย่างรุนแรง

“จงประพฤติตัวในฐานะสัตว์เลี้ยงให้ดี คนพวกนี้คือสหายของข้า” สือฮ่าวตบหัวของมันครั้งหนึ่ง

ทุกคนตกใจและเต็มไปด้วยความอิจฉา หากมีใครขี่สัตว์ร้ายประเภทนี้เข้าสู่สนามรบจะเป็นความองอาจกล้าหาญแค่ไหน?

“เจ้าสังหารผู้เชี่ยวชาญหลายคนแม้กระทั่งต่อสู้กับใครบางคนจากตระกูลจักรพรรดิ?” ผู้คนจำนวนไม่น้อยตกใจ

จินซานที่อยู่ด้านข้างก็หัวเราะเยาะจากนั้นก็พูดกับตัวเองว่า "ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจริงหรือเท็จ? เจ้าอาจจะจับใครสุ่มๆเพื่อมาเป็นเชลยก็ได้!”

หลายคนที่ได้ยินสิ่งนี้ก็เกิดความไม่พอใจแต่ไม่กล้าที่จะปะทะกับเขา

มีผู้อาวุโสจากตระกูลจินมากมายอยู่ที่นี่ พวกเขาจะไม่ยอมให้จินซานได้รับการดูหมิ่น

ยิ่งไปกว่านั้นในเวลานี้ผู้อาวุโสมือดีจากตระกูลจินก็เดินเข้ามาพูดว่า“หีบไม้นี้เจ้านำกลับมาจากข้างนอกหรือ?”

"ถูกต้อง." สือฮ่าวหันกลับมา แม้ว่าเขาจะไม่พอใจตระกูลจิน แต่เขาก็ยังตอบด้วยความเป็นจริง

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี หีบมีใบนี้มีความสำคัญมากเกินไป โปรดส่งมอบมันมาเราจะนำไปให้ผู้อาวุโสสูงสุดร่วมกันศึกษา!” ผู้อาวุโสคนนั้นกล่าวออกมาอย่างเย็นชา

เมื่อผู้อาวุโสของตระกูลจินพูดแบบนี้สถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นเงียบงันทันทีไม่มีผู้ใดส่งเสียงออกมา

คนของตระกูลจินกล้าที่จะเรียกร้องอย่างไร้สาระแบบนี้ แน่นอนว่ามีบางคนที่คิดว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลเพราะหีบไม้ใบนั้นมีความสำคัญมากเกินไป

เพื่อประโยชน์ของสาธารณชนสือฮ่าวจำเป็นต้องส่งมอบมันให้กับผู้อาวุโสของตระกูลต่างๆเพื่อค้นคว้า

อย่างไรก็ตามพวกเขาส่วนใหญ่รู้สึกได้ว่าผู้อาวุโสของตระกูลจินทำสิ่งนี้โดยมีจุดประสงค์ตั้งใจที่จะกดขี่ฮวง

เป็นเพราะความวุ่นวายที่สือฮ่าวสร้างขึ้นนั้นมากเกินไปทำให้ฝ่ายศัตรูนำกองทัพที่ยิ่งใหญ่เพื่อล้อมสังหารเขาในป่าอสูรสวรรค์จนถึงขนาดที่ส่งผลให้เกิดการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุด

ในขณะเดียวกัน 'ผู้กระทำความผิด' ก็กลับมาอย่างปลอดภัยดังนั้นตอนนี้ความสนใจทั้งหมดจึงจับจ้องไปที่สือฮ่าว ก่อนหน้านี้เกือบร้อยละเก้าสิบของผู้คนเชื่อว่าสือฮ่าวจะต้องตายอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามตอนนี้มันเป็นเรื่องที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ลืมเรื่องอื่นไปเลยเพียงแค่ความแข็งแกร่งของสือฮ่าวเพียงอย่างเดียวก็สร้างชื่อเสียงให้กับเมืองจักรพรรดิยิ่งใหญ่มากพอแล้ว นับประสาอะไรกับการที่เขานำหีบไม้กลับคืนมาได้สำเร็จ!

แม้แต่ผู้ไม่ดับสูญของอีกฝ่ายก็ยังไม่สามารถทำเรื่องนี้ได้ การที่เขานำมันกลับมาที่เมืองจักรพรรดินับเป็นความชอบอันยิ่งใหญ่สุดที่ใครจะลบล้างได้

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสือฮ่าวจะต้องได้รับรางวัล เขาเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดยั้งในชายแดนรกร้างสร้างชื่อเสียงเลื่องลือเป็นที่ชื่นชมของทุกเผ่าพันธุ์

คนของตระกูลจินที่ออกมาในเวลานี้เห็นได้ชัดว่าต้องการกดเขาไว้ไม่ให้มีชื่อเสียงดีงามไปกว่าจินซาน

เพื่อให้ชัดเจนยิ่งขึ้นพวกเขาต้องการที่จะแย่งชิงหีบไม้ใบนั้นเพื่อลดชื่อเสียงของเขา สิ่งนี้นำมาซึ่งความไม่พอใจของคนหลายคน เช่นมดเขาสวรรค์ เฉาอวี่เซิ่งและฉางกงเอี๋ยนใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปในทันที

ชิงยี่กล่าวว่า“สือฮ่าวนำหีบไม้ที่สำคัญเช่นนี้กลับมาได้สำเร็จไม่ว่าพวกท่านจะทำอะไรก็ต้องคำนึงถึงความชอบของเขา พวกท่านทำเช่นนี้ไม่กลัวผู้คนจะติฉินนินทาหรือ?”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความสงบแต่น้ำหนักของพวกมันไม่ใช่สิ่งที่จะรับมือได้ง่าย ใบหน้าของผู้อาวุโสตระกูลจินเปลี่ยนไปทันที

"พูดได้ดี! ฮวงเสี่ยงชีวิตเข่นฆ่าไปทางซ้ายทางขวานอกชายแดนรกร้างนำสมบัติล้ำค่ากลับมา แต่พวกเจ้ายังกล้ามาพูดไร้สาระที่นี่?” เฉาอวี่เซิ่งตะคอกอย่างดุเดือด

หลายคนที่ไม่พอใจต่อความอยุติธรรมเริ่มส่งเสียงออกมา

ที่นี่ไม่ได้มีเพียงแค่เด็กๆเท่านั้น แม้แต่ผู้อาวุโสจากบางตระกูลก็มาชมเหตุการณ์ด้วย

เมื่อเห็นสิ่งนี้พวกเขาหลายคนก็แสดงท่าทางแปลกๆ

แน่นอนว่ามีบางคนที่เป็นลูกศิษย์ของของตระกูลจินรวมถึงผู้ติดตามของตระกูลที่มีความใกล้ชิดกับพวกเขา

“ผู้อาวุโสจินไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่เป็นเจ้าที่อ่อนไหวและคิดมากเกินไป” มีคนกล่าวประนีประนอมขึ้น

"แค่ก!" หญิงชราคนหนึ่งกระแอมออกมา“เจ้าควรส่งหีบไม้มา เราจะขอให้ผู้อาวุโสทำการค้นคว้า”

บรรดาผู้ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลจินพูดขึ้นทีละคน แม้ว่าพวกเขาจะยอมรับว่าสือฮ่าวมีความชอบมากมาย แต่พวกเขาก็ยังคงเรียกร้องหีบไม้และกดดันให้เขาส่งมอบมันออกมา

ทัศนคติของพวกเขาเหมือนกันอย่างชัดเจนซึ่งตรงกับน้ำเสียงของผู้อาวุโสตระกูลจินที่พูดออกมาก่อนหน้านี้ โดยต้องการที่จะกดความดีความชอบของสือฮ่าวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

ฉางกงเอี๋ยนพูดขึ้นอย่างจริงจัง“ถ้าทุกคนที่นี่เป็นเหมือนพวกเจ้าใครจะยอมเสี่ยงชีวิต? ฮวงกลับมาพร้อมกับความสำเร็จอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าทุกคนกลับปฏิบัติกับเขาเหมือนคนบาป ใครเป็นผู้มอบอำนาจให้พวกเจ้าทำเรื่องเช่นนี้”

“บังอาจ! เราไม่ได้มีเจตนาเห็นแก่ตัว เพียงแค่สิ่งต่างๆกำลังเร่งรีบจำเป็นต้องเชิญผู้เชี่ยวชาญหลายคนมาศึกษาความลับของหีบไม้นี้ด้วยกัน”

ผู้อาวุโสตระกูลจินกล่าวอีกครั้ง

ชื่อของเขาคือจินยี่ผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งมาถึงขอบเขตปลดปล่อยตนเองมาระยะหนึ่งแล้ว

ในระดับนี้เขาสามารถใช้ท่าทีของผู้อาวุโสข่มเหงเด็กเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย อย่างน้อยที่สุดเขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยมในเมืองจักรพรรดิ์ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องมีคนไว้หน้าเขา

“เจ้ายังมีหน้ามาบอกว่าไม่มีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัว อย่าปิดทองใส่หน้าตัวเองหน่อยเลย? พวกเจ้าก็แค่อิจฉาความสำเร็จของฮวงเท่านั้น? พวกเจ้าไม่มีปัญญาเอาชนะเขาทำได้แค่ใช้วิธีการที่ไร้ยางอาย!” กระต่ายหยกจันทรานั้นปากไวใจตรงเสมอ

แม้ว่านางจะดูอ่อนโยนและบริสุทธิ์มาก แต่ทุกครั้งที่กล่าววาจาล้วนสามารถทำให้ผู้คนคลั่งใจตายได้

“ข้ายอมรับว่าฮวงสร้างความชอบไว้มาก” จินยีปลดปล่อยเสียงกร้าวจากนั้นเขาก็มองไปที่กลุ่มผู้ฝึกตนหนุ่มสาวอย่างเย็นชาและพูดว่า“อย่างไรก็ตามปัญหาที่เขาก่อขึ้นนั้นไม่เล็กเลย!”

“ปัญหาอะไรที่เขาก่อ ช่วยเล่าให้เราเปิดหูเปิดตาหน่อย!” กระต่ายหยกจันทราสวนกลับทันที

ไม่มีใครคาดคิดว่าคำพูดของเด็กหญิงคนนี้จะดุร้ายถึงขั้นกล้าที่จะปะทะกับผู้ยิ่งใหญ่ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดของนางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

สือฮ่าวไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่เฝ้าดูสิ่งที่ตระกูลจินต้องการทำ สำหรับคนพวกนี้ไม่ได้มีค่าในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อยเพียงยกมือขึ้นก็สามารถขยี้พวกมันจนแหลกเป็นผุยผงได้อย่างง่ายดาย

“ผู้อาวุโสพูดแบบนี้ขาดความยุติธรรมไปหน่อย สือฮ่าวมีความผิดแบบไหนช่วยเล่าให้เราฟังด้วย” ชิงยี่ยังคงสงบนิ่งและถามออกมา

“เจ้าทุกคนคงรู้ดีว่าสำหรับการช่วยเหลือเขาแล้ว ผู้อาวุโสเมิ่งเทียนเจิ้งต้องแลกกับอาการบาดเจ็บสาหัส เพื่อประโยชน์ของผู้ฝึกฝนตัวเล็กๆอาณาจักรแห่งความว่างเปล่าเขาเกือบจะเสียสละชีวิตตัวเอง?” จินยี่กล่าวด้วยเสียงอันดัง

หลายคนที่ได้ฟังคำนี้ต่างรู้สึกไม่พอใจ เรื่องของผู้อาวุโสใหญ่พวกเจ้าที่เป็นศัตรูกันจะมามีความห่วงใยได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้เพียงเพื่อกล่าวโทษฮวงเท่านั้น

มดเขาสวรรค์ตำหนิขึ้นมาทันที“ตระกูลจินของเจ้าเป็นหนึ่งในมหาอำนาจของตระกูลจักรพรรดิมิใช่หรือ พวกเจ้าเคยส่งคนออกไปช่วยเหลือฮวงตั้งแต่เมื่อไหร่? อย่ามาแสดงความชอบธรรมที่นี่พวกขี้ขลาดยังเจ้าไม่คู่ควร!”

“ผู้อาวุโสเมิ่งมีความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์กับฮวงเขาออกไปจากเมืองเพื่อช่วยเหลือฮวงกลับมาได้สำเร็จ และฮวงสามารถนำหีบไม้กลับมาอย่างปลอดภัย! เดิมทีนี่เป็นสถานการณ์ที่น่ายินดีอย่างยิ่งแต่เจ้ากลับพูดจาไร้สาระอยู่ที่นี่ไม่ทราบว่ามีเจตนาใด” เฉาอวี่เซิ่งตอกกลับ

“ตาของเจ้ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” กระต่ายหยกจันทราตำหนิออกมาโดยตรง

“ อีกฝ่ายส่งกองทัพขนาดใหญ่ทั้งหมดออกมาเพื่อตามล่าหีบใบนี้ แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับผู้สูงสุดหลายคนก็ถูกส่งออกมา สิ่งนี้เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าเรื่องนี้สำคัญแค่ไหน

ในขณะเดียวกัน เมืองจักรพรรดิ์ของเราควรจะไปต่อสู้กับกับศัตรูเพื่อชิงของวิเศษชิ้นนี้ แต่ในท้ายที่สุดด้วยกลัวว่าจะเกิดความสูญเสียมากเกินไปผู้อาวุโสเมิ่งจึงลงมือเพียงลำพัง

แต่เดิมนี่เป็นเรื่องราวที่น่ายินดีแต่เมื่อออกจากปากของเจ้าทำไมกลายเป็นคนละเรื่องไปได้? จินไท่จุนจากตระกูลจินของเจ้าไม่กล้าออกจากเมืองเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ถึงกับกล้ามาชุบมือเปิบอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร?!”