258 - ผู้สูงสุดลงมือ

258 - ผู้สูงสุดลงมือ

ฮ่อง!

สิงโตสีทองคำรามออกมาพร้อมกับเหยียบย่ำบริเวณภูเขาจนส่งเสียงดังกึกก้อง มันพุ่งไปไปข้างหน้าเหมือนสายฟ้าสีทองทำให้แผ่นดินสะเทือนภูเขาสั่นสะท้าน

"ฆ่า!"

ผู้เชี่ยวชาญของตระกูลนกไฟที่ซ่อนอยู่พุ่งทะยานออกไปต่อสู้กับสือฮ่าว

น่าเสียดายที่หลังจากการต่อสู้ไม่กี่กระบวนท่าร่างกายของเขาก็ถูกสายฟ้าฟาดเข้าใส่จนไหม้เกรียมเสียชีวิตทันที

…

“แย่แล้ว!ความแข็งแกร่งของฮวงนั้นน่าเหลือเชื่อมาก เขาสามารถสังหารผู้ฝึกฝนอาณาจักรปลดปล่อยตนเองได้อย่างง่ายดาย! หลายคนต้องตายอย่างอนาถภายใต้เงื้อมมือของเขา!”

ในที่สุดข่าวที่ว่าเขาอยู่ในอาณาจักรแยกตนเองแต่กลับสามารถสังหารผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเองได้อย่างง่ายดายก็แพร่กระจายจนทราบโดยรู้ทั่วกัน

สิ่งนี้ทำให้บุคคลชั้นนำสั่นสะท้านใบหน้าของพวกเขามืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว นี่เป็นแค่เด็กคนหนึ่งแต่ผู้แข็งแกร่งจากฝั่งของพวกเขานับพันกลับไม่สามารถจับตัวเขาได้ ซ้ำยังมีผู้เสียชีวิตมากมายนี่เป็นการซ้ำเติมจริงๆ

ในเวลาเดียวกันมีคนจำนวนไม่น้อยที่มีอาการหนาวสั่นในใจ เขาเป็นเพียงเด็กอายุยี่สิบปี แต่เขาก็มีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้แล้ว พวกเขายากที่จะเชื่อจริงๆ

“ฮวงอายุไม่ถึงสามสิบปีจริงๆหรือ?” ผู้เชี่ยวชาญอีกคนถามออกมา เป็นเพราะว่าเขาไม่สามารถยอมรับได้

“แน่นอนอยู่แล้ว เขาอายุไม่เกินยี่สิบหกหรือเจ็ดบางทีเขาอาจจะอายุน้อยกว่ายี่สิบห้าปีด้วยซ้ำ!” มีคนรายงาน

“นี่มันแปลกเกินไป! เราต้องฆ่าเขาให้ได้ไม่งั้นจะเกิดหายนะครั้งใหญ่ในอนาคตแน่นอน หากเขามีอายุสักหลายพันปีเกรงว่าแม้แต่ผู้ไม่ดับสูญก็อาจจะต้องเสียชีวิตด้วยน้ำมือของเขา!” ผู้นำกองทัพกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

ในเวลานี้มีอีกคนเข้ามารายงานว่ามีผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งของพวกเขาถูกซุ่มโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าและสูญเสียเป็นจำนวนมาก

ฮ่อง!

ในขณะนั้นบนโดมท้องฟ้าด้านบนหนึ่งในสิ่งมีชีวิตสูงสุดก็เคลื่อนไหวจนได้ พลังแห่งความโกลาหลที่เขาปลดปล่อยออกมาถึงกับทำให้สถานที่แห่งนี้สั่นสะเทือน!

“ผู้อาวุโส!” หลายคนสะดุ้ง

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเขาอายุเพียงแค่ยี่สิบปีเท่านั้น แต่ถึงกลับสามารถสังหารผู้ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรปลอดภัยตนเองได้แล้ว?” ใบหน้าของผู้สูงสุดคนนี้ดูจริงจังเขาเดินออกมาพร้อมพลังแห่งความโกลาหล

"ใช่!"

เมื่อเขาได้รับคำตอบที่ชัดเจนร่างของสิ่งมีชีวิตสูงสุดคนนี้ก็หายไปในทิศทางป่าอสูรสวรรค์ราวกับสายฟ้า

ทุกคนตกตะลึงรู้สึกหวั่นไหวอย่างมาก ในที่สุดผู้สูงสุดก็ลงมือจนได้!

เมื่อสิ่งมีชีวิตลงมือด้วยตนเองฮวงก็จะไม่มีโอกาสรอดชีวิตอย่างแน่นอน!

เป็นเพราะว่าหากเทียบกับสิ่งมีชีวิตระดับผู้สูงสุดแล้ว ผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลดปล่อยตนเองก็เหมือนมดแมลงเท่านั้น ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเด็กหนุ่มในอาณาจักรแยกตนเอง!

แต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะไม่กังวลเลย นี่คือป่าอสูรสวรรค์มีหลายสิ่งที่อธิบายไม่ได้ มีข่าวลือว่าแม้แต่ผู้สูงสุดก็อาจประสบกับหายนะเมื่อเข้ามาที่นี่

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ถึงทำได้เพียงนั่งอยู่บนท้องฟ้าและเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของพวกเขาเท่านั้น

ป่าอสูรสวรรค์แห่งนี้เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นกรงขังของสิ่งมีชีวิต เมื่อผู้สูงสุดเข้ามาพวกเขาอาจสัมผัสกับข้อ

จำกัดบางอย่าง และติดอยู่ข้างในไม่สามารถหลบหนีออกไปได้ชั่วชีวิต

แน่นอนว่าหากพวกเขาระมัดระวังเพียงพอไม่ใช้งานญาณวิเศษของพวกเขา ก็ไม่แน่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

“หวังว่าผู้อาวุโสคงปลอดภัย!” มีคนอธิษฐานออกมาเบาๆ

พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าสาเหตุที่ผู้สูงสุดของพวกเขาต้องลงมือนั้น ก็เป็นเพราะความสามารถอันยอดเยี่ยมของฮวง ตอนนี้ผู้สูงสุดของพวกเขาไม่ลังเลที่จะเสี่ยงชีวิตเข้าไปที่นั่นเพื่อสังหารฮวงให้ได้

“บางทีผู้อาวุโสคงกังวลว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะเป็นราชาอมตะก็เป็นได้!” ใครบางคนพูดพร้อมกับถอนหายใจ

มิฉะนั้นสิ่งต่างๆจะกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

ความแข็งแกร่งของฮวงนั้นน่าประหลาดใจเกินไป เขาเป็นเพียงเด็กอายุยี่สิบ แต่ตอนนี้เขากลับสามารถสังหารผู้ยิ่งใหญ่อาณาจักรปลอดภัยตนเองได้แล้ว

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันหากไม่ใช่บุคคลที่จะขึ้นเป็นราชาอมตะในอนาคตจะมีผู้ใดสามารถทำได้?

“ได้แต่หวังว่าผู้อาวุโสของเราจะเดินทางอย่างราบรื่น!” มีคนอธิษฐาน

“วิญญาณบรรพบุรุษของเราโปรดปกป้องผู้คนในตระกูลของเราด้วยเถิด!” ผู้คนอีกไม่น้อยก็ลอบอธิษฐาน

ในส่วนลึกของป่าอสูรสวรรค์มีโลหิตไหลนองอยู่ทุกแห่งหน

ในขณะที่สือฮ่าวขี่สิงโตทองวิ่งตรงไปข้างหน้าก็มีกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่ศีรษะของเขา เขาถูกซุ่มโจมตี!

ผู้ยิ่งใหญ่ของตระกูลวิญญาณปฐพีเป็นคนลงมือ ผู้คนจากตระกูลนี้มักจะอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีแสงแดด ใบหน้าของพวกเขาซีดขาวราวกับซากศพ

ในขณะเดียวกันเนื่องจากพวกเขาชอบความมืดเป็นอย่างมากอารมณ์ความรู้สึกของพวกเขาก็เย็นชาและมืดมนเช่นกัน

พวกเขาเป็นหนึ่งในมือสังหารที่ยอดเยี่ยมที่สุด ในอดีตเมื่อครั้งสงครามเซียนโบราณบรรพบุรุษของตระกูลนี้ได้ลอบสังหารผู้อมตะไปหลายคน

เส้นผมกระจุกหนึ่งร่วงลงมาจากศีรษะของสือฮ่าว มันถูกตัดออกจากรัศมีของใบมีดที่ถูกสร้างขึ้นจากญาณวิเศษ

สือฮ่าวเอี้ยวตัวหลบหลีกได้ทัน จึงมีเพียงเลือดไหลออกมาเล็กน้อยจากไหล่ของเขา

"ฆ่า!"

สือฮ่าวคำรามเสียงดังเขาจับตัวชายคนนั้นได้ ก่อนจะใช้มือขวาบิดศีรษะชายวัยกลางคนคนนั้นออกมาพร้อมกับขยี้วิญญาณดั้งเดิมของเขา

ปู!

ในที่สุดผู้เชี่ยวชาญของตระกูลวิญญาณปฐพีก็ถูกสังหารลงที่นี่

"รีบหนี!" ในระยะไกลผู้ฝึกฝนหลายคนแตกฮือกันไปคนละทาง ไม่เพียงแต่ไม่ได้เสริมกำลังเท่านั้น แต่คนจำนวนหลายสิบคนที่อยู่ที่นี่ต่างวิ่งหนีเอาตัวรอด

ผู้แข็งแกร่งอาณาจักรแยกตนเองหลายคนอดที่จะสาปแช่งออกมาไม่ได้

เป็นเพราะเมื่อไม่นานมานี้ราชาหนุ่มคนหนึ่งได้กล่าวเอาไว้ว่า เขาจะนำหีบไม้ใบนั้นกลับมาพร้อมกับจะสังหารฮวงไปด้วย แต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนที่วิ่งนำหน้าคนอื่น!

ราชาหนุ่มผู้นี้นับว่าขี้ขลาดจริงๆ อีกด้านหนึ่งอายุน้อยกว่าตัวเองมาก โดยที่ยังไม่ได้ต่อสู้กันแม้แต่น้อยเขากลับวิ่งหนีหน้าตั้ง นี่เป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างมาก

“เจ้าคิดว่าจะหนีรอดหรือ” สือฮ่าวไล่ตามชายหนุ่มคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว

ยิ่งไปกว่านั้นในเวลานี้เขาได้ปิดผนึกสิงโตโดยเก็บไว้ในอุปกรณ์มิติส่วนตัว

เป็นเพราะเมื่อไล่ตามศัตรูแม้ว่าสิงโตทองจะมีความเร็วไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่สามารถเทียบกับเขาได้

ปู!

ท้ายที่สุดเมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นรู้ตัวว่าไม่สามารถหลบหนีไปได้เขาก็หันหน้ากลับมาเสี่ยงชีวิตก่อนจะถูกสังหารอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าก่อนตายของเขาเต็มไปด้วยความคับแค้นแล้วไม่เต็มใจ

"แย่แล้ว!"

ในเวลานี้สือฮ่าวรู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างคล้ายกับถูกสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์จ้องมองอยู่

สือฮ่าวไม่รอช้าเมื่อหันหลังได้เขาก็รีบวิ่งไปในทิศทางของต้นไม้เหี่ยวเฉานั้นทันที

นี่เป็นสัญชาตญาณประเภทหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างที่กำลังมุ่งหน้ามาหาเขา หากไม่สามารถหลบเลี่ยงได้เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

นี่คือความแตกต่างระหว่างบุคคลธรรมดาและอัจฉริยะแห่งสรวงสวรรค์ สือฮ่าวพัฒนาสัมผัสพิเศษจนสามารถรู้ถึงอันตรายล่วงหน้า

สือฮ่าวไม่รอช้าเขารู้ดีว่าศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดกำลังปรากฏตัวออกมา

ในตอนแรกแผนการของเขาคือการสังหารศัตรูเพิ่มเติมเรื่อยๆ จากนั้นกลับไปซ่อนตัวในสระแห่งการเกิดใหม่หรือต้นไม้โบราณ แต่เขาไม่เคยคิดว่าศัตรูที่แข็งแกร่งจะมาถึงได้ไวขนาดนี้

โชคดีที่สือฮ่าวยังคงระมัดระวังตัวอย่างมากจึงไม่ได้ออกจากอาณาเขตของต้นไม้โบราณมากนัก

เมื่อเขากลับมาถึงใต้ต้นไม้โบราณเขาก็นั่งลงพร้อมกับหันหน้ามองไปรอบๆด้วยความระมัดระวัง

ครั้งนี้มันอันตรายเกินไปจริงๆ เขารู้สึกราวกับว่ามีอสูรร้ายดึกดำบรรพ์กำลังจับจ้องเขาอยู่ แม้ว่าศัตรูคนนี้จะยังไม่ปรากฏตัวแต่พลังแห่งความโกลาหลที่อยู่รอบๆบริเวณก็ปั่นป่วนขึ้นมาแล้ว

นี่เป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดใจอย่างยิ่ง สือฮ่าวไม่กล้าขยับตัวไปไหนเขาคาดว่าศัตรูครั้งนี้คงเป็นระดับผู้สูงสุดอย่างแน่นอน