248 - ก้าวเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเอง

248 - ก้าวเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเอง

“ข้างบนสงบลงแล้วเหรอ” สือฮ่าวพึมพำ สิ่งที่เขากำลังพูดถึงคือมังกรที่แท้จริงตัวนั้น

จิ!

ในขณะเดียวกันก็มีใครบางคนเคลื่อนไหวและพยายามออกไปจากทะเลสาบโดยต้องการยืมโอกาสนี้เพื่อหลบหนี

ภายในทะเลสาบร่างกายของพวกเขากำลังแตกสลายลงไปเรื่อยๆทุกลมหายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการมีชีวิตอยู่ทำไมพวกเขาถึงต้องกระโดดลงมาในทะเลสาบแห่งนี้?

พวกเขาเชื่อว่าผู้ฝึกฝนคนอื่นๆที่อยู่ข้างนอกน่าจะเสียชีวิตทั้งหมดแล้ว ตอนนี้แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชแต่ก็ยังมีชีวิตอยู่

ฮั้ว!

มีคนกระโดดขึ้นมาจากผิวน้ำขยับร่างกายที่เสียหายและต้องการหลบหนีอย่างรวดเร็ว อาการบาดเจ็บของเขาในตอนนี้ร้ายแรงเกินไปอาจจะตายได้ทุกเมื่อ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะจัดการกับฮวง

สือฮ่าวเผยรอยยิ้มที่เย็นชา เมื่อเขาเอ่ยถึงโลกภายก็เป็นเพราะเขาต้องการให้ใครสักคนนำทาง

แน่นอนแม้ว่าทุกคนจะเข้าใจเจตนาของเขา แต่คนเหล่านั้นก็ยังไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเล่นด้วย เป็นเพราะตอนนี้สือฮ่าว

เป็นเหมือนราชาปีศาจ หากพวกเขาไม่รีบใช้โอกาสนี้ไว้จะต้องกลายเป็นเนื้อบนเขียงอย่างแน่นอน

ปู!

ผู้ที่กระโดดออกมาจากผิวน้ำของทะเลสาบไม่ได้ถูกทำลายโดยรัศมีของสัตว์ร้ายโบราณ แต่หัวของเขาถูกกระบี่ของสือฮ่าวฟันแยกออกเป็นสองส่วนวิญญาณดั้งเดิมสูญสลายไปในทันที

"หนี!"

เมื่อคำนี้ถูกตะโกนผู้ยิ่งใหญ่ที่รอดชีวิตก็รู้สึกอับอายมาก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มอายุยี่สิบปีพวกเขาถึงกับต้องหนีเอาชีวิตรอด!

“พวกเจ้าจะหนีไปไหน คิดว่าจะเป็นไปได้เหรอ!” สือฮ่าวตะโกนอยู่ข้างหลังพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาได้เริ่มลงมืออีกครั้ง

ปู!

สือฮ่าวไม่ได้แสดงความเมตตาใดๆ กระบี่ของเขาฟันเข้าไปที่วิญญาณดั้งเดิมของชายชราคนหนึ่ง

จากนั้นรังสีสายฟ้าอีกเส้นหนึ่งก็ถูกปลดปล่อยออกมาโจมตีผู้ฝึกตนที่แขนขาทั้งสี่ข้างขาดหายไปหมด จนร่างกายของเขาเป็นสีดำไหม้เกรียมวิญญาณดั้งเดิมเหือดแห้งและกระจัดกระจายสูญเสียชีวิต

ซิ่ว!

สือฮ่าวพุ่งขึ้นจากทะเลสาบอย่างรวดเร็ว ทุกรูขุมขนในร่างกายของเขาเปล่งประกายด้วยรัศมีแห่งสวรรค์ มันส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์ที่สุกสกาวเบ่งบานที่นี่!

‘ผู่ผู่!’

ทุกคนที่เหลืออยู่ต่างถูกกระบี่ของสือฮ่าวตัดร่างเป็นสองท่อนในทันที!

ในเวลานั้นพวกเขาเสียชีวิตจนหมดสิ้น

ในบรรดาผู้ฝึกฝนหลายสิบคนที่กระโดดลงมาในทะเลสาบท้ายที่สุดก็ไม่มีผู้รอดชีวิตสักคนเดียว

สิ่งนี้รวมถึงผู้อาวุโสในชุดคลุมสีเงินที่มีความแข็งแกร่งอย่างมากเพราะเขามาจากสายเลือดสาขาของตระกูลจักรพรรดิ

ในเวลาเดียวกันสือฮ่าวได้เปิดดวงตาสวรรค์และเห็นฉากที่อยู่อีกด้านหนึ่งของภูเขา มังกรตัวนั้นกลับมานอนหลับอีกครั้งแล้ว

แต่สือฮ่าวก็รู้สึกหวั่นไหวเป็นอย่างมาก เพราะสิ่งที่เขาเห็นอยู่ในตอนนี้คือป่าอสูรสวรรค์ที่ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น?

ความเขียวขจีไม่ทราบว่าหายไปที่ใดเหลือเพียงดินแตกระแหงพร้อมกับหินหนืดที่พุ่งออกมาเป็นระยะระยะ!

สือฮ่าวรีบลงไปในทะเลสาบอย่างรวดเร็วเพราะเขารู้สึกว่าถ้าเขาอยู่ที่นี่นานกว่านี้อีกสักหน่อยร่างกายของเขาจะต้องกลายเป็นพลังงานแก่นแท้เข้าไปเลี้ยงดูมังกรตัวนั้นอย่างแน่นอน

“อะไร?”

ทันใดนั้นน้ำในทะเลสาบก็เอ่อล้นขึ้นมา สือฮ่าวตกใจมากเขาถูกดูดขึ้นมาบนผิวของทะเลสาบอีกครั้ง

“นี่คือ…”

สัตว์ร้ายโบราณตัวนี้กำลังปลดปล่อยพลังเพื่อดูดกลืนแก่นแท้ของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีโดยรอบ

ภายใต้การจ้องมองที่ตกตะลึงของสือฮ่าว หินหนืดสีแดงเหล่านั้นได้ถูกดูดลงไปในรอยแตกบนพื้นดิน

จากนั้นทุกพื้นที่ก็มีต้นไม้โผล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็วกลับมาเขียวชะอุ่มเหมือนเคย กลายเป็นป่าอสูรสวรรค์ที่ไม่แตกต่างจากเดิมแม้แต่น้อย

ฉากประเภทนี้สะเทือนใจเกินไป ทุกสิ่งทุกอย่างถูกทำลายลงไปแล้วชัดๆแต่ตอนนี้พวกมันฟื้นขึ้นมาใหม่

สือฮ่าวรู้สึกหวั่นไหวเป็นอย่างมาก ในตอนนี้แม้กระทั่งร่างกายของเขาก็ยังได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยคลื่นแห่งพลังชีวิต ทำให้เขาได้รับประโยชน์มหาศาลอย่างที่ไม่อาจจินตนาการถึง

ป่าอสูรสวรรค์ที่ถูกทำลายจนเกือบหมดสิ้นตอนนี้มันฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งทุกอย่างอุดมไปด้วยความเขียวขจีอีกครั้งด้วยพลังชีวิตที่ไม่มีสิ้นสุด!

“วงจรแห่งชีวิตและความตาย…”สือฮ่าวยังตกตะลึงไม่หาย ร่างกายของเขาเปล่งประกายสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉับพลันร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลง เขาเข้าสู่อาณาจักรแยกตนเองโดยไม่รู้ตัว

เดิมทีสือฮ่าวกำลังรอเวลาเหมาะสมที่จะก้าวเข้าสู่อาณาจักรนี้เพราะเขาสามารถเข้าถึงมันได้ตลอดเวลา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาได้รับการโจมตีจากสิบแปดฝ่ามืออรหันต์ขั้นพลังของเขาจึงสมบูรณ์พร้อมมานานแล้ว หากเขาต้องการเขาสามารถเข้าถึงอาณาจักรแยกตนเองได้ทันที

เหตุผลที่เขาลังเลก่อนหน้านี้ก็เพราะการถูกไล่ล่าอย่างหนัก เขากังวลว่าอาจจะถูกรบกวนและทำลายโอกาสอันดีไป

ตอนนี้สือฮ่าวยังคงอยู่ในอาการเหม่อลอย กงล้อวัฏจักรแห่งชีวิตและความตายหมุนวนอยู่ภายในใจของเขา

ในตอนแรกสือฮ่าวเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็รู้แจ้งและเข้าสู่สภาวะบรรลุเต๋า!

สิงโตสีทองในทะเลสาบจ้องมองไปที่สือฮ่าว ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความชั่วร้ายตั้งใจที่จะลงมือขัดขวางเขา แต่อย่างไรก็ตามท้ายที่สุดมันก็ไม่กล้า

เป็นเพราะมีเงาที่ยิ่งใหญ่ทอดตัวอยู่เหนือจิตใจของมัน

นับตั้งแต่พบสือฮ่าวไม่มีครั้งใดที่มันจะรู้สึกว่าได้เปรียบ ทุกครั้งมันจะต้องได้รับความทรมานอย่างแสนสาหัส

มันกลัวจริงๆว่าสือฮ่าวจะตื่นขึ้นมาในตอนที่มันกำลังจะลงมือ ถ้าอย่างนั้นมันคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

นั่นคือเหตุผลที่มันไม่ได้ลงมือโดยประมาท!

“เขาไม่ได้กำลังหลอกลวง แต่กำลังรู้แจ้งจริงๆ! ไม่ได้แล้วข้าต้องหยุดมันเดียวนี้และส่งเขาไปลงนรกทันที!” สิงโตสีทองกัดฟันและตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

อย่างไรก็ตามร่างกายของมันแทบจะพิการไปแล้วตอนนี้ มันหวาดกลัวจริงๆว่าหากสังหารสือฮ่าวไม่ได้จะนำความเดือดร้อนมาหาตนเองแทน

“ข้าจะรอช่วงเวลาวิกฤตที่สุดของเขาแล้วค่อยลงมือ!” สิงโตทองคิดคำนวณอย่างร้ายกาจและเตรียมที่จะโจมตีสือฮ่าวอย่างสุดกำลัง

ตอนนี้สือฮ่าวกำลังอยู่ระหว่างความเป็นและความตาย เดินไปมาระหว่างความเสื่อมโทรมและความรุ่งโรจน์สัมผัสได้ถึงวิถีแห่งเต๋าในระดับที่ลึกซึ้งโดยยึดเอาแก่นแท้ของมัน

ฮ่อง!

ร่างกายของเขาเปล่งประกายสดใสด้วยแสงแห่งพุทธะ วงแหวนศักดิ์สิทธิ์ประสานเข้ากับเนื้อหนังของเขา ในที่สุดการใช้ร่างกายเป็นเมล็ดพันธุ์ก็ออกดอกออกผล

รูปลักษณ์ของสือฮ่าวนั้นงดงามปานเทพสงคราม วงแหวนศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้นรอบกายของเขาทีละวงราวกับว่าราชาอมตะพุทธะกำลังหวนคืนสู่โลกมรรตัย

เกียง!

ดวงตาของสือฮ่าวปล่อยแสงสุกใสจ้องมองไปข้างหน้าอย่างสงบนิ่ง!

“ทำไมมันเร็วขนาดนี้” สิงโตทองตกใจ ตอนนี้มันทุ่มเทการโจมตีทั้งหมดในชีวิตเพื่อทำลายวิญญาณดั้งเดิมของสือฮ่าว

มันตัดสินใจว่าจะพาสือฮ่าวตายไปกับมันด้วย

"คงไม่ใช่ว่าตื่นขึ้นมาแล้วหรอกนะ!" สิงโตทองรู้สึกว่าอัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้น มันเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ กลัวว่าจะพลาดโอกาสที่ดีที่สุดนี้ไป

ตอนนี้สือฮ่าวอยู่ในสภาพที่ยอดเยี่ยมอย่างถึงที่สุด เขาไม่แสดงออกและไม่แยแสในขณะที่เขาเฝ้าดูทุกอย่างอย่างใจเย็น

วิญญาณดั้งเดิมของเขาอยู่ในกะโหลกศีรษะ แต่ก็สามารถรับรู้ทุกสิ่งรอบตัวได้อย่างชัดเจน

ราวกับว่าเขาเป็นโลกใบนี้! นี่เป็นความรู้สึกแปลกๆ เขาสงบไม่แยแสไม่สนแม้กระทั่งความเป็นความตายของตัวเอง!

เขารู้ว่าสิงโตสีทองต้องการทำร้ายเขา แต่เขาไม่ได้โกรธไม่รู้สึกรู้สาอะไรเพียงแค่เฝ้าดูมันอย่างเย็นชาเท่านั้น

ฮ่อง!

ทันใดนั้นจากส่วนลึกในร่างกายของเขาก็เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว อารมณ์แห่งความเฉยเมยนั้นถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น

“ถูกแล้วมันก็เป็นแบบนี้จริงๆ!” สือฮ่าวได้รับการรู้แจ้งอย่างแท้จริง

ในช่วงเวลานั้นเขาเกือบจะหลอมรวมกับเต๋าอันยิ่งใหญ่ของโลกและกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน ตัวตนที่แท้จริงของเขาเกือบถูกทำลายลงไป

นี่เป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก หากสิ่งต่างๆยังคงดำเนินต่อไปอย่างแท้จริง สือฮ่าวอาจสลายตัวเป็นเต๋าและทิ้งความรู้สึกของตัวเองกลับสู่สวรรค์และโลกจากนั้นก็นอบน้อมให้กับเต๋าอันยิ่งใหญ่

สิ่งนี้ขัดต่อเส้นทางในการใช้ร่างกายเป็นเมล็ดพันธุ์อย่างสิ้นเชิง!