218 - ป๋าอสูรสวรรค์

ป๋าอสูรสวรรค์

---

“เปิด!” สือฮ่าวตะโกนเสียงดัง

ตลอดทางเขาไม่อยากยอมแพ้จึงพยายามอย่างต่อเนื่องหวังว่าจะเปิดหีบไม้นี้ มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างยิ่งที่เขามีสิ่งนี้อยู่ แต่ไม่รู้วิธีใช้มัน

ความเร็วของเขายังคงที่ไม่ลดลง แม้ในขณะที่เขากำลังค้นคว้าหีบไม้ใบนี้เขาก็ยังคงเดินทางด้วยความรวดเร็วเหมือนสายฟ้าผ่านแนวภูเขาบินตรงไปยังดินแดนอันไกลโพ้น

ภูมิภาคนี้กว้างใหญ่มาก อาณาเขตของพื้นที่เทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์, ดินแดนฝังศพและป่าอสูรสวรรค์ปกคลุมไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและยืดออกไปจนสุดสายตา

สือฮ่าวเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า มีสถานที่อันตรายทุกประเภทในสถานที่ที่เขาผ่านมา แต่โชคดีที่เขาเดินทางไปอย่างราบรื่น

แน่นอนว่าเขามุ่งหน้าไปยังป่าอสูรสวรรค์ซึ่งตอนนี้เขายังไปไม่ถึงที่นั่น เขาวางแผนที่จะตัดผ่านเส้นทางของเทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์

เป็นเพราะดินแดนหลุมฝังศพโบราณนั่นอันตรายเกินไป มีหลุมฝังศพจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ที่นั่นทุกหลุมฝังศพผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังนอนหลับไหลอยู่

ไม่มีทางที่เขาจะเคลื่อนผ่านมันไปได้อย่างปลอดภัย

ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ มีเพียงป่าอสูรสวรรค์เท่านั้นที่สามารถเดินทางผ่านได้

สำหรับเทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์ เขารู้โดยไม่ต้องคิดเลยว่ามีกองทหารอยู่ทุกหนทุกแห่ง กองทัพต่างมิติกำลังเดินทางไปที่นั่นอย่างแน่นอน

ก่อนหน้านั้นสือฮ่าวไม่เคยเห็นว่านี่เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมเลยเพราะสถานที่แห่งนี้น่ากลัวเกินไป มีอสูรสวรรค์ที่ทรงพลังส่งเสียงหวีดหวิวอยู่เหนือภูเขา เขาพบว่ามันจะเป็นอันตรายอย่างยิ่งหากเดินผ่านไปสุ่มสี่สุ่มห้า

อย่างไรก็ตามสือฮ่าวไม่มีทางเลือก ถ้าเขาไม่ไปทางนี้ก็มีอีกสองเส้นทางที่จะนำเขาไปสู่ความตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ไม่รู้ว่าเขาเดินทางมานานเท่าไหร่แล้ว สือฮ่าวเข้าใกล้ป่าอสูรสวรรค์เข้าไปทุกที เขาผ่านพื้นที่ภูเขาอันไร้ขอบเขตหลายแห่งและค่อยๆค้นหาวิธีที่จะเข้าไปอย่างปลอดภัย

ต้องเข้าใจว่าดินแดนที่เทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์ พื้นที่ฝังศพโบราณ และ ป่าอสูรสวรรค์ ที่ล้อมรอบนั้นน่ากลัวมากความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

อย่างไรก็ตามการเดินทางของเขาค่อนข้างราบรื่น ในตอนนี้เขามาถึงป่าอสูรสวรรค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ทำไมไม่มีสิ่งมีชีวิตออกมาทำร้ายข้าตลอดเส้นทางที่ผ่านมา?” สือฮ่าวพูดกับตัวเองรู้สึกเหมือนว่ามีอะไรแปลกๆนิดหน่อย ทุกอย่างราบรื่นเกินไป

ข้างหน้าเป็นป่าเขียวชอุ่มมีต้นไม้ใหญ่และสูงอย่างไม่น่าเชื่อหลายต้นสูงถึงหนึ่งพันจ้าง บางต้นถึงกับสูงใหญ่ทัดเทียมท้องฟ้า

สือฮ่าวถอนหายใจนี่จึงสมควรที่จะเป็นป่าอสูรสวรรค์

เขารู้สึกลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปข้างหน้าเข้าสู่ป่าโบราณแห่งนี้

อาโฮ่ว ...

เสียงคำรามดังขึ้นเขย่าต้นไม้โบราณทั้งหมดจนสั่นไหวไปมาใบไม้ร่วงหล่นราวกับสายฝนแม้แต่สวรรค์และปฐพีก็ยังสั่นสะเทือน

สัตว์ร้ายโบราณนี้น่ากลัวแค่ไหน? มันสามารถปลดปล่อยพลังที่ไม่มีใครเทียบได้แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้!

สือฮ่าวบินขึ้นไปบนฟ้าและมองไปในระยะไกล ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเปิดดวงตาสวรรค์จนเห็นฉากที่น่าตกใจ

มีสัตว์ร้ายโบราณที่มีขนาดใหญ่อย่างไม่น่าเชื่อ หอกสงครามขนาดยักษ์ที่ขึ้นสนิมถูกเสียบเข้าไปในกะโหลกศีรษะจนทะลุผ่านมาอีกด้านหนึ่ง

หอกสงครามนั้นมีพลังเซียนแผ่ออกมาจางๆ !

“นี่คือ…” สือฮ่าวหวั่นไหวอย่างไม่น่าเชื่อ

สัตว์ร้ายโบราณตัวนี้ทรงพลังเพียงใด?

เขานึกถึงตำนานโบราณ ว่ากันว่าป่าอสูรสวรรค์มีสัตว์ร้ายโบราณตัวหนึ่งที่ไม่มีสติเพราะในยุคสุดท้ายของเซียนโบราณกะโหลกของมันถูกแทงด้วยหอกสงครามด้ามหนึ่ง อย่างไรก็ตามมันไม่ได้ตายแต่อาศัยอยู่ในป่าโบราณแห่งนี้

วันนี้เขาพบตัวมันแล้ว?

แม้ว่าสือฮ่าวจะรู้สึกลังเล แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ยังรีบเข้าไปในป่าแห่งนี้ เป็นเพราะการมีสัตว์ร้ายโบราณตัวนี้จึงมีโอกาสหยุดกองทัพยิ่งใหญ่จากต่างมิติได้

ป่าอสูรสวรรค์นั้นกว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา มีต้นไม้ยักษ์อยู่ทั่วไป ทุกๆต้นที่มีอายุมากกว่าหมื่นปีมีขนาดใหญ่และหนาอย่างไม่น่าเชื่อ

ตามเหตุผลปกติต้นไม้โบราณชนิดนี้น่าจะมีสติปัญญามานานแล้วเช่นเดียวกับต้นไม้ที่อยู่ในพื้นที่ฝังศพโบราณและเทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์

แต่ไม่ว่าพืชเหล่านี้จะอยู่มานานแค่ไหนก็ยังยากสำหรับพวกมันที่จะพัฒนาสติปัญญา ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าจะมีต้นไม้โบราณที่ทรงพลังอยู่บ้าง แต่เจตจำนงของพวกมันก็ยังไม่ชัดเจนราวกับว่าพวกมันขาดวิญญาณ!

นี่เป็นปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง ภูมิภาคนี้ดูเหมือนจะจำกัดสติปัญญาของสิ่งมีชีวิต

ฮัวลา!

ในเวลานี้เถาวัลย์ยาวสีเขียวเข้มเคลื่อนตัวมาทางสือฮ่าวเหมือนงูหลามตัวใหญ่

เถาวัลย์บนภูเขานี้หนามากและกว้างพอๆกับบ้านหลังหนึ่ง ถ้าไม่ดูอย่างละเอียดมันจะดูเหมือนมังกรจริงๆ

สีเขียวเข้มของมันให้ความรู้สึกหนักแน่นและแข็งแกร่ง ด้วยเสียง ‘เปิง’ มันแทงทะลุร่างของสือฮ่าวโดยตรง

เขาหลบหนีอย่างรวดเร็ว เถาวัลย์บนภูเขานั้นถอยออกไปอีกครั้งและพันรอบยอดเขาอย่างสงบนิ่ง

“เถาวัลย์มังกรวารีมสายพันธุ์ที่ทรงพลัง ตราบใดที่มันถึงความหนาขนาดเท่าต้นแขนมันสามารถเปิดใช้งานตราประทับที่สืบทอดกันมาของบรรพบุรุษและเริ่มบ่มเพาะ แต่จิตสำนึกของเถาวัลย์นี้ก็พร่ามัวเช่นกัน” สือฮ่าวตกใจไม่น้อย เดิมทีนี่เป็นเถาวัลย์ศักดิ์สิทธิ์ แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของป่าอสูรสวรรค์ทำให้มันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำเท่านั้น!

อ่าว ...

เสียงเสือคำรามดังก้องป่าพื้นที่ภูเขาสั่นสะเทือนเหมือนจะพังลง เสือดำมีขนาดสูงเท่ายอดเขาเต็มไปด้วยรัศมีที่น่ากลัวปรากฏออกมา มันวิ่งผ่านผืนป่าด้วยความเร็วเมื่อกรงเล็บทั้งสี่ของมันตกลงบนพื้นแผ่นดินใหญ่ก็พังทลายต้นไม้โบราณหลายต้นก็หักโค่นลง

สามารถเห็นได้พื้นที่ในบริเวณนี้ค่อนข้างจะแห้งแล้งเป็นเพราะว่าการสัญจรของมัน

โชคดีที่ป่าอสูรสวรรค์นั้นกว้างใหญ่มิฉะนั้นป่าภูเขาธรรมดาจะทนต่อการดำรงอยู่ของมันได้อย่างไร?

สือฮ่าวสั่นไปถึงภายใน นี่เป็นอสูรร้ายจากสวรรค์แน่นอน มันใหญ่โตแข็งแกร่งทรงพลังถึงจุดสูงสุดของอาณาจักรปลดปล่อยตนเอง!

สิ่งที่เรียกว่าอสูรสวรรค์ตามปกติหมายถึงสัตว์โบราณขนาดยักษ์ที่อาศัยอยู่มานานหลายล้านปี ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความแข็งแกร่งในขอบเขตปลดปล่อยตนเองบางตัวถึงกับเข้าสู่อาณาจักรแห่งความเป็นสูงสุดได้!

ด้วยเหตุนี้พวกมันถึงถูกเรียกว่าอสูรสวรรค์?

ดวงตาของเสือโคร่งดำเป็นสีแดงก่ำมีกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายเช่นเดียวกับความรู้สึกโบราณดึกดำบรรพ์ มันอยู่มาหลายปีเกินไป

สือฮ่าวหลบซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว ลบกลิ่นอายของตัวเองให้เหมือนกับต้นไม้แห้งๆที่ตายแล้วพวกนั้น เขาถอนหายใจรำพึงถึงความโชคร้ายของตนเอง เขาได้พบกับอสูรสวรรค์เมื่อเขาเข้ามาในป่าแห่งนี้ตั้งแต่แรกเลย

อย่างไรก็ตามเขาก็อยากรู้เหมือนกัน สภาพของเสือดำตัวนี้ดูไม่ค่อยดีนักแม้ว่าดวงตาของมันจะเป็นสีแดงเลือดหมู แต่มันก็ดูไร้ความเฉลียวฉลาดและเฉื่อยชาเล็กน้อย

“โฮ่ว…” ในระยะไกลเสียงคำรามของสัตว์ร้ายอีกตัวดังขึ้นราวกับถูกปล่อยออกมาจากการถูกยั่วยุและราวกับว่ามันกำลังท้าทายคู่ต่อสู้

เทือกเขาทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนเพราะคลื่นเสียงเหล่านี้

รัศมีสีเลือดในดวงตาของเสือดำสว่างขึ้น มันเงยหน้าขึ้นคำรามตอบสนอง จากนั้นมันก็กลายเป็นสายฟ้าสีดำผ่าสันเขาจนพังทลายพร้อมกับกระโจนไปยังทิศทางที่เสียงคำรามเร้าใจดังขึ้น

“ตามที่คาดไว้ไม่ว่าจะเป็นป่าอสูรสวรรค์หรือเทือกเขายาศักดิ์สิทธิ์ความฉลาดของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ก็สับสนไปหมด มิฉะนั้นพวกมันอาจสังเกตเห็นข้าแล้ว” สือฮ่าวระบายลมหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อเขาเลือกที่จะมาป่าอสูรสวรรค์เขาได้เตรียมใจมานานแล้ว โดยรู้ว่ามันจะเป็นอันตรายอย่างไม่น่าเชื่อเพราะมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากเกินไปอาศัยอยู่ที่นี่

เขาไม่มีทางเลือกอื่น สิ่งมีชีวิตต่างมิติตัดเส้นทางอื่นๆไปหมด เขาจึงมาเสี่ยงกับสถานที่แห่งนี้ได้

โชคดีที่มีบางอย่างผิดปกติกับสติปัญญาของอสูรสวรรค์เหล่านี้ประสาทสัมผัสของพวกมันไม่ได้เฉียบคมเหมือนกับปกติ!