204 - สมบัติพื้นที่ฝังศพโบราณ

204 สมบัติพื้นที่ฝังศพโบราณ

สือฮ่าวค้นพบด้วยความตกใจว่าดินแห่งชีวิตนี้มีค่ามากกว่าที่เขาคิด มีเพียงหยิบมือเดียวก็สามารถแลกเป็นก้อนเลือดแห้งนี้ได้!

“เรารวยแล้ว! อย่าคิดว่าเลือดนี้ดูเหมือนมันขาดจิตวิญญาณมันมีประโยชน์อย่างมหัศจรรย์ ผู้ขายรายนี้ไม่เคยออกไปบนพื้นดิน หากเขาทราบถึงประโยชน์ของมันเขาจะไม่มีทางแลกเปลี่ยนกับเจ้าอย่างแน่นอน!” ยาเซียนกล่าว.

ตามความเห็นของมันเลือดสีดำนี้มีค่ามากกว่าดินแห่งชีวิตเพียงหยิบมือนี้อย่างแน่นอนมันเป็นสมบัติของพื้นที่ฝังศพที่หายากมากๆ!

ในสายตาของยาเซียนแม้แต่อัศวินแห่งความตายทองคำก็ยังไม่ค้นพบคุณค่าของเลือดสีดำนี้อย่างแท้จริง

สือฮ่าวถือได้ว่ามีจังหวะที่โชคดีมากๆ

ไม่ไกลนักเมื่อเหล่าอัศวินแห่งความตายเห็นสือฮ่าวนำดินแห่งชีวิตออกมาพวกเขาสองสามคนก็แสดงท่าทางแปลกๆ

บรรดาผู้ที่ยังคงสงสัยอยู่เล็กน้อยทุกคนก็โล่งใจ

คนนอกจะมีแบบนี้ได้ยังไง? มีเพียงราชาพื้นที่ฝังศพเท่านั้นที่สามารถครอบครองได้!

ในสายตาของพวกเขาสือฮ่าวเป็นอัศวินแห่งความตายทองคำที่มาจากตระกูลราชาพื้นที่ฝังศพ

สถานะและภูมิหลังของเขาสูงมากเทียบได้กับซานซางและเสิ่นหมิง

ด้วยการแสดงออกของพวกเขา สือฮ่าวรู้ว่าความสงสัยสุดท้ายของอัศวินแห่งความตายถูกขจัดออกไป

“หินก้อนนี้ไม่เลว หากเจ้ากำลังเข้าสู่หลุมศพโบราณมันจะมีประโยชน์อย่างมาก” ยาเซียนชี้ไปที่มันและแนะนำสือฮ่าว

บนพรมมีก้อนหินธรรมดาที่ปกคลุมด้วฝุ่นผงมันเป็นสีแทนดูไม่พิเศษเท่าไหร่

มีเพียงลายเส้นมากมาย หากมองอย่างถี่ถ้วนที่พื้นผิวของมันดูเหมือนจะมีใบหน้าของสิ่งมีชีวิตบางอย่างอยู่ถึงห้าคน

“คุณค่าของมันอยู่ที่ไหน” สือฮ่าวไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเป็นพิเศษเกี่ยวกับเรื่องนี้

ก้อนเลือดนั้นอย่างน้อยก็มีประวัติบางอย่างซึ่งสงสัยว่าอาจจะมาจากผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้

แต่นอกเหนือจากใบหน้าวิญญาณที่มุ่งร้ายแล้วหินก้อนนี้มีอะไรอีกบ้าง?

สือฮ่าวหยิบมันขึ้นมา เขาตรวจสอบอย่างรอบคอบโดยไม่สังเกตเห็นอะไรเป็นพิเศษเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ คนที่ไม่ได้มาจากพื้นที่ฝังศพคงไม่เข้าใจ นี่คือหินฝังศพที่มีพลังแปลกประหลาดอัศวินแห่งความตายทุกคนสามารถจดจำได้

หินฝังศพที่มีวิญญาณร้ายห้าใบหน้าไม่ได้เลวร้าย แต่ยังห่างไกลจากการเป็นสมบัติพื้นที่ฝังศพ” ยาเซียนกล่าว

“แล้วทำไมเจ้ายังต้องการให้ข้าแลกมันอีกล่ะ? เจ้าคิดว่าข้ามี ดินแห่งชีวิตมากมายอยู่บนตัวจริงๆเหรอ?” สือฮ่าวไม่พอใจ

ในความเป็นจริงเขามีดินแห่งชีวิตอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยที่สุดการสูญเสียมันไปไม่กี่กำมือจะไม่สร้างความแตกต่างมากนัก

“นี่เป็นเพียงหินฝังห้าหน้าในสายตาของคนอื่น แต่จริงๆแล้วมันมีเก้าหน้า ถือได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าล้ำค่าอย่างแน่นอน!” ยาเซียนกล่าวเตือน

สือฮ่าวรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย หินฝังศพที่มีวิญญาณที่มุ่งร้ายเขาไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อย่างไร?

เขาหยิบมันขึ้นมาในมือหมุนไปมาในมือ แต่ก็ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรที่ผิดปกติกับมัน

“สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นสมบัติหายาก?” เขาสงสัยจริงๆยาเซียนนี้จะตั้งใจช่วยให้เขาหาสมบัติได้จริงหรือ?

“ข้ากลัวว่าเมื่อเจ้าเข้าสู่หลุมฝังศพโบราณแต่เจ้าไม่มีสิ่งของวิเศษมากพออาจทำให้เจ้าต้องเสียชีวิตไป ตอนนี้เจ้าได้รับสมบัติสองชิ้นดังนั้นจึงน่าจะเพียงพอสำหรับทุกฝ่ายที่จะรู้สึกถึงความกลัวไม่กล้าลงมือต่อเจ้า” ยาเซียนกล่าว

“อู๋, พี่ฮวง, ให้ข้าดูหินในมือของเจ้าได้หรือไม่?” ในเวลานี้ เสิ่นหมิงเดินเข้ามา

ดวงตากลมโตของนางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผมยาวสีแดงเพลิงเต้นรำไปในอากาศมีเสน่ห์และน่าหลงใหลอย่างถึงที่สุด

“เร็วเข้าให้ดินแห่งชีวิตแก่ผู้ขายแล้วรับไป ยาเซียนที่อยู่กับนางสามารถมองเห็นเบื้องลึกได้เราต้องรีบแล้ว!” ยาเซียนเร่งเร้า

สือฮ่าวเห็นด้วย แน่นอนว่ายาเซียนสีม่วงที่อยู่ด้านข้างของ เสิ่นหมิงมีความศักดิ์สิทธิ์ไม่น้อยมันต้องมีความรู้เกี่ยวกับสิ่งของประเภทนี้ไม่ได้ไปกว่ายาเซียนของเขา

สือฮ่าวยิ้มให้ผู้ขายเล็กน้อยของก่อนจะใช้ดินแห่งชีวิตแลกเปลี่ยนได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็ส่งให้เสิ่นหมิงตรวจสอบ

ดวงตาที่งดงามของเสิ่นหมิงหรี่ลงแสงที่สุกสกาวถูกยับยั้ง

ในตอนท้ายนางถอนหายใจและพูดว่า“ดูเหมือนว่าพี่ฮวงจะโชคดีจริงๆ ถึงกับสามารถคว้าหินฝังศพเก้าวิญญาณในตำนานมาได้! ข้าประมาทไปจริงๆถึงไม่ได้สังเกตมันตั้งแต่แรก”

นางยอมรับจริงๆว่าพลาดสมบัติหายากแบบนั้นทำให้สือฮ่าวตกใจ สิ่งที่ยาเซียนพูดนั้นเป็นความจริง

"อะไร? หินฝังศพเก้าหน้าปรากฏขึ้น?” คนอื่นๆ ก็ตกตะลึงเช่นกันแม้กระทั่งอัศวินแห่งความตายเหล่านั้นก็ยังขยับตัว พวกเขาทั้งหมดรีบเคลื่อนไหวเข้ามามุงดู

สือฮ่าวมีรอยยิ้มบนใบหน้า ลักษณะของเขายังมีความนิ่งสงบไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

แต่จิตใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความงงๆเขาไม่เข้าใจหินก้อนนี้เลย มันมีการใช้งานแบบไหนกันแน่?

เขาเริ่มคิดกับตัวเอง อย่างเลวร้ายที่สุดเขาจะป้อนมันให้กับศิลาสวรรค์!

“ไปกันเถอะเราควรมุ่งหน้าไปที่หลุมฝังศพโบราณได้แล้ว” ซานซางเดินเข้ามา

“ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องจากไป” เสิ่นหมิงพยักหน้า

“ที่นี่ไม่มีสมบัติอื่นๆอีกหรือ”สือฮ่าวแอบถามยาเซียน

“กระดานโลงศพเน่านั่นก็ไม่เลวเช่นกัน” ยาเซียนตอบกลับ

“ถ้าอย่างนั้น…ก็ลืมมันซะ” สือฮ่าวกล่าว

มีกลุ่มคนมากมายที่ยังค้าขายกันต่อไปพวกเขาไม่สนใจที่จะเข้าไปในหลุมศพโบราณ

หลายคนมาเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าเท่านั้น

แน่นอนว่าสิ่งที่เรียกว่าหลุมศพโบราณอยู่ไม่ไกลมากนักอาจกล่าวได้ว่าอยู่ใกล้มากๆ

ห่างออกไปไม่ถึงห้าร้อยลี้ ในเชิงเปรียบเทียบสำหรับผู้ฝึกฝนระดับนี้ถือได้ว่าอยู่ใกล้มากแล้ว

มีอุโมงค์อยู่ใต้สถานที่แห่งนี้ซึ่งตรงไปที่นั่น หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เข้าใกล้มันแล้ว

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ใต้ดิน แต่โลกข้างหน้าก็กว้างขวางมาก นอกเหนือจากเหวดำแล้วบริเวณแห่งนี้ยังเต็มไปด้วยพลังแห่งความโกลาหล

ข้างหน้าเป็นเหวสีดำขนาดใหญ่ มันยิ่งใหญ่อย่างน่าเหลือเชื่อหากอยู่ในโลกภายนอกต้องมีขนาดไม่ต่ำกว่าสวรรค์อเวจีอย่างแน่นอน

สือฮ่าวรู้สึกเหมือนวิญญาณของเขากำลังจะออกจากร่างและเข้าสู่ห้วงอเวจีสีดำ

“มันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว! เมื่อสิ่งประดิษฐ์ที่ฝังศพและสิ่งอื่นๆถูกพ่นออกมามันจะยิ่งน่ากลัวกว่านี้อีก!” ซานซางเตือน

ทุกคนหยุดไม่เข้าใกล้อีกต่อไปและเฝ้าอยู่ข้างนอกอย่างระมัดระวังแทน

“เจ้าจะเข้าไปในหลุมศพโบราณแห่งนี้ได้อย่างไร” สือฮ่าวแอบถามยาเซียน

ต้องเข้าใจว่ายาเซียนนั้นขาดความแข็งแกร่งในการต่อสู้แล้วมันจะเข้าสู่ห้วงอเวจีที่น่าสะพรึงกลัวได้อย่างไร?

จากความรู้สึกเพียงอย่างเดียวเขารู้ว่าดินแดนโบราณแห่งนี้มีอดีตที่ยิ่งใหญ่ โลกด้านล่างจะน่ากลัวอย่างที่ไม่อาจจินตนาการถึง

“ต้นไม้เซียนมีวัฏจักรชีวิตอันยาวนาน ลืมมันไปเถอะแม้ว่าข้าจะพูดถึงเรื่องนี้เจ้าก็ไม่สามารถเข้าใจได้!” มันกำลังดูถูกเขาจริงๆ

สือฮ่าวพูดไม่ออก เขาถูกต้นไม้ต้นนี้ดูถูกครั้งแล้วครั้งเล่าในวันนี้เขากัดฟันพูดว่า“ข้าไม่แน่ใจว่าจะอบหรือจะย่างเจ้าในอนาคต!”

“เจ้า ถึงกับคิดจะกินข้า” ยาเซียนสั่นสะท้าน

“ถูกต้อง ข้าคิดว่าเจ้าควรส่งหีบไม้เน่าๆนั้นมาไว้ก่อน เจ้าจะต้องมุ่งหน้าเข้าสู่หลุมฝังศพโบราณแห่งนี้ในไม่ช้า ดังนั้นมันจะเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างมากหากเจ้าทำสูญหายไป” ในขณะที่พูดสือฮ่าวเอาหีบไม้เก่าๆมาไว้ที่มือของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติและเด็ดขาด

ยาเซียนนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจและไม่เต็มใจเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามมันไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะต้านทาน

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขาสองคนร่วมมือกันดังนั้นถ้ามันแสดงออกมากเกินไปคงไม่ใช่เรื่องที่ดี

“หีบใบนี้เป็นสิ่งที่เจ้าไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้หากปราศจากข้า! มันจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่ออยู่ในมือข้าเท่านั้น!” มันกล่าวในลักษณะที่ไม่เต็มใจ

“ถ้าอย่างนั้นเมื่อเจ้ากลับมาพวกเราจะค้นคว้าไปด้วยกัน!”สือฮ่าวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด หีบนี้เป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในที่สุดเขาก็ได้รับมันแล้ว