192 สิ่งที่ซือถูต้องการกำลังปรากฏตัว!

192 สิ่งที่ซือถูต้องการกำลังปรากฏตัว!

โฮ่ว!

โครงกระดูกสิงโตทองปลดปล่อยเสียงคำรามออกมา มันน่าโมโหมากเพราะหลังจากคลื่นสีดำระเบิดมันก็มีผลเพียงแค่ทำให้มันขยายตัวออกไปมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

"เจ้ามาจากเผ่าพันธุ์อะไร? หากเจ้าอยากตายก็ไม่จำเป็นต้องลากพวกเราลงไปด้วย!” ราชสีห์ผู้กล้าที่สามารถย้อนคืนสายเลือดบรรพบุรุษรู้สึกโกรธเกรี้ยวอย่างแท้จริงมันคำรามออกมาจากคำพูดเหล่านี้

ปกติแล้วมันเป็นคนที่ใจเย็นอย่างมากและไม่เคยแสดงความหยาบคายออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว หากมันไม่พอใจอะไรมันก็แค่จัดการตรงๆ

ขณะนี้เมื่อตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตมันไม่สามารถทำตัวใจเย็นได้อีกต่อไป

“บรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยบอกเลยหรือว่าของสิ่งนี้ไม่สามารถต่อต้านได้? ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งแข็งแกร่งมากกว่านั้น!” โครงกระดูกมนุษย์นั้นก็พูดออกมาเช่นกัน

นี่เป็นศิษย์ที่ทรงพลังจากตระกูลจักรพรรดิ หลังจากผ่านไปหลายหมื่นปีกลุ่มจักรพรรดิ์ได้ส่งใครบางคนออกจากดินแดนโบราณอีกครั้งเพื่อเข้าสู่ชายแดนรกร้าง

ความแข็งแกร่งของบุคคลผู้นี้ยากที่ใครจะจินตนาการถึง

อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้เขายังไม่เคยแสดงพลังออกมาแม้แต่น้อย

สือฮ่าวถูกต่อว่าจนอับจนคำพูด? เขาเข้าใจเจตนาของพวกเขาดี

สำหรับพลังงานสีดำประเภทนี้ยิ่งถูกโจมตีด้วยพลังรุนแรงมากแค่ไหนมันก็ยิ่งตอบโต้รุนแรงมากขึ้นกว่านับสิบๆเท่า!

ในเวลานี้สือฮ่าวถูกล่อลวง เขาต้องการที่จะใช้พลังโจมตีสูงสุดของตัวเองต่อสู้กับคลื่นพลังสีดำนั้นให้มันกลืนกินผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยมทั้งสามคนนี้ให้หมด

แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ส่ายหัว เพราะตอนนี้ญาณวิเศษของเขาถูกปิดผนึกไว้ไม่สามารถใช้ออกอย่างใจนึก แม้ว่าเขาจะลงมือเต็มกำลังแต่ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้น

มิฉะนั้นตอนนี้ราชสีห์ผู้กล้าคงตายไปแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยอย่างตอนนี้

ในทันใดนั้นความคิดของสือฮ่าวก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพโครงกระดูกยิ่งกว่านั้นยังซ่อนรัศมีของร่างกายที่แท้จริงของเขาเอาไว้ บางทีเขาอาจแสร้งทำว่าเป็นผู้บ่มเพาะฝั่งเดียวกันกับพวกเขาในตอนนี้ และในช่วงเวลาสำคัญก็ลอบโจมตีต่อผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ทั้งสาม

“ข้าขอโทษข้ากังวลนิดหน่อยจนลืมไปแล้ว” สือฮ่าวส่งเสียง

โครงกระดูกมนุษย์นั้นไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไปผู้เชี่ยวชาญของ ตระกูลกู่ยังคงเงียบอยู่ตลอดเวลา

มีเพียงโครงกระดูกสิงโตสีทองเท่านั้นที่ปลดปล่อยเสียงคำรามด้วยความโกรธเพราะกระดูกของมันได้รับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เมื่อรัศมีสีดำกวาดผ่านหางของมันจึงถูกตัดออกไป!

นี่เป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง ราชสีห์ผู้กล้าที่ย้อนคืนสายเลือดบรรพบุรุษหากมันเติบโตขึ้นมาสามารถต่อสู้กับผู้เชี่ยวชาญขั้นเซียนได้ เแต่ตอนนี้มันเสียหางไปแล้ว?

แสงสีทองเย็นเยียบสองเส้นพุ่งออกมาจากดวงตาของมัน มันไม่ได้พูดอะไรอีกแต่มุ่งมั่นกับการวิ่งอย่างสุดกำลังแทน

ในเวลานี้มีริ้วของแสงสีทองพุ่งออกมา มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่โผล่มาจากป่าและวิ่งหนีอยู่ มันไม่สามารถซ่อนร่างที่แท้จริงของมันได้อีกต่อไป

สือฮ่าวเห็นทันทีว่านั่นคือยาเซียนนั่นเอง มันกำลังหนีมาด้วยเพราะตอนแรกมันไม่ได้คิดว่าจะอันตรายถึงขนาดนี้

สือฮ่าวสาปแช่ง ต้นไม้โบราณเจ้าเล่ห์ต้นนี้จงใจพาเขามาที่นี่โดยต้องการกำจัดเขาสิ่งนี้ทำให้เขาโกรธมาก เมื่อเขาเห็นมันอีกครั้งเขาก็รีบตรงไปโดยไม่พูดจา

อ๋าว!

ต้นไม้โบราณนั้นร้องออกมาจริงๆ กิ่งก้านของมันสั่นไหวและพยายามวิ่งให้เร็วขึ้น

มันไม่สามารถเคลื่อนที่ผ่านประตูมิติและไม่สามารถบินไปบนท้องฟ้าได้ ทำได้แค่วิ่งไปบนพื้นดินร่างกายของมันจึงถูกเผยออกมาอย่างสมบูรณ์

สำหรับต้นไม้เซียนนี่เป็นอันตรายอย่างไม่น่าเชื่อ!

อย่างไรก็ตามความเร็วของมันก็ไม่ใช่น้อยๆ แม้ว่ามันจะไม่สามารถเคลื่อนผ่านประตูมิติได้ แต่เมื่อขาของมันขยับวิ่งก็รวดเร็วและดูลื่นไหลเป็นอย่างมาก

ที่ด้านหลังเมื่อจักรพรรดิหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ ผู้สืบทอดตระกูลกู่ และราชสีห์ผู้กล้ามองเห็นสิ่งนี้ดวงตาของพวกเขาก็เผยให้เห็นความจิตใจหวั่นไหวอย่างไม่น่าเชื่อ

พวกเขาได้พบกับต้นไม้เซียนโดยไม่คาดคิด! คุณค่านั้นมากเกินไปแม้แต่ดวงตาของผู้ไม่ดับสูญก็อาจจะเป็นสีแดงด้วยความโลภได้

ผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามเปลี่ยนทิศทางของพวกเขาและไล่ตามไปโดยตรง!

“เจ้าคิดว่าจะไปไหน!” สือฮ่าวไล่ตามยาเซียนอย่างไม่ลดละ นี่เป็นโอกาสที่หายากเพราะต้นไม้ชราไม่สามารถซ่อนตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกต่อไป

รากของต้นไม้โบราณเป็นเหมือนหนวดปลาหมึกมันปักลงบนพื้นอย่างรวดเร็วมาก ความเร็วประเภทนี้ทำให้ผู้เชี่ยวชาญรุ่นเยาว์ทั้งสี่ตกตะลึง

เป็นเพราะมันก็วิ่งหนีสุดชีวิตเช่นกัน ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อยมันจะถูกจับได้อย่างแน่นอนและคงไม่มีจุดจบที่ดี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มันเคยยั่วยุสือฮ่าวมาก่อน โดยรู้ว่าเมื่อโดนจับได้แล้วจะต้องได้รับผลที่ตามมาอย่างแน่นอน

ร่างกายของมันส่องประกายหมอกเซียนห้าสียังคงถูกปลดปล่อยออกมาเป็นระยะ สีสันต่างๆบนใบของมันปลดปล่อยรัศมีอันสวยงามออกมา

ความเร็วของสือฮ่าวเพิ่มขึ้นกว่าตอนที่เขาวิ่งเพื่อหนีเอาชีวิตเพราะเขาถูกต้นไม้เก่าแก่นี้ปลุกปั่นไม่น้อย

มันเป็นเพราะเจ้าต้นไม้บัดซบนี่คิดว่าความเร็วของมันเร็วกว่าคนอื่นๆมาก

เมื่อมันหนีไปได้ระยะหนึ่งมันก็ขยับตัวยั่วยุสือฮ่าวอยู่ตลอดเวลา

จิ!

สือฮ่าวเป็นเหมือนลูกศรที่ถูกยิงออกมาจากคันธนูระดับเทพเจ้าพุ่งเข้าใส่ต้นไม้เซียนด้วยประกายสายฟ้า

“อัยยะ!”

ยาเซียนกรีดร้องยิ่งวิ่งเร็วขึ้น

ฮ่อง!

สือฮ่าวกระแทกหมัดของเขาจากด้านหลัง จากท่าทางดูเหมือนว่าเขาต้องการทุบต้นไม้ชรานี้ให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

ซุป!

ทันใดนั้นต้นไม้เซียนก็สั่นไหวด้วยความอ่อนโยน ใบไม้เซียนใบหนึ่งร่วงลงมายิงไปในทิศทางของสือฮ่าว

“อ๊ะ?”

สือฮ่าวตกใจ นี่เป็นการโจมตีหรือไม่? ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นเพราะมันไม่มีพลังมากนัก

เขาเอื้อมมือไปคว้าใบไม้นั่นทันทีและรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่พลุ่งพล่าน มันทรงพลังเกินไปมีรัศมีแห่งชีวิตของเซียนที่เป็นอมตะอยู่เต็มไปหมดนับเป็นของวิเศษล้ำค่าชิ้นหนึ่ง

ในทันใดนั้นต้นไม้ชราได้เคลื่อนตัวผ่านโลกที่เลวร้ายเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพื้นที่ฝังศพ

กริ๊ก!

มันหายสาบสูญลงไปใต้พื้นดินทันที

“แค่ช่วงเวลาแห่งความว้าวุ่นใจและความเมตตากรุณาข้าลงเอยด้วยการปล่อยให้เจ้าหนีไปอีกครั้ง” สือฮ่าวรู้สึกเสียใจ เขากลับเข้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์

ในความเป็นจริงเขารู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่สามารถจับต้นไม้เซียนต้นนี้ได้ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขายังวิ่งอยู่ข้างหลังมันอีกด้วยและไม่ทราบว่ามันหายไปไหนแล้ว

สือฮ่าวไม่หยุดวิ่งไปข้างหน้า

อย่างไรก็ตามเมื่อผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์พวกเขาทั้งหมดก็หยุดและหันไปมองไปยังคลื่นสีดำ

“พวกเขาไม่ตายเหรอ” สือฮ่าวตกใจ

เกิดสิ่งอัศจรรย์ขึ้น เมื่อคลื่นสีดำพุ่งมาถึงที่นี่ดูเหมือนว่าจะพบกับอุปสรรคที่มองไม่เห็นไม่สามารถเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้

เห็นได้ชัดว่าผู้เชี่ยวชาญที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนรู้ดีว่าจะเป็นเช่นนี้

“ได้ผลจริง…! สิ่งนั้นปรากฏแล้ว!” ในเวลานี้เด็กหนุ่มจากตระกูล กู่ที่เงียบที่สุดกำลังพูดอยู่และตื่นเต้นมาก

สือฮ่าวก็หยุดดูจากระยะไกล

ในส่วนลึกของทะเลสีดำกำลังส่องแสงแพรวพราวพร่างพรายศักดิ์สิทธิ์และอ่อนโยนอย่างหาที่เปรียบมิได้

ซือถู, อันหลาน สิ่งที่ทั้งสองต้องการกำลังปรากฏตัว!