บทที่ 65 - การยิงปูพรมและรถบ้านติดอาวุธเลเวล 13

บทที่ 65 - การยิงปูพรมและรถบ้านติดอาวุธเลเวล 13

เจียงอวิ๋นเอ๋อร์กุมหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หลังจากกรอกน้ำแร่จากภูเขาหิมะเข้าปากจนเต็ม เธอก็รีบวิ่งไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ กลั้วปากซ้ายขวา แล้วบ้วนทิ้งออกมา

ทำแบบนี้ติดต่อกันหลายครั้ง จนเริ่มหอบหายใจ

เธอเช็ดคราบน้ำตาที่หางตา ยกฝ่ามือที่สั่นเทาขึ้นปิดปากเล็กๆ ของตัวเอง รอยฉีกขาดเล็กๆ ที่มุมปากยังคงเจ็บแปลบ

แต่ที่น่าผิดหวังคือ กลิ่นแปลกๆ นั้น ยังคงลอยออกมาจากลำคอของเธออย่างเจือจาง

เจียงอวิ๋นเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น ใช้นิ้วกลางที่ยาวที่สุด กดลงไปที่โคนลิ้นลึกๆ โน้มตัวไปที่โถชักโครก พยายามจะอาเจียนสิ่งสกปรกในกระเพาะออกมา

น่าเสียดายที่เพื่อรักษาหุ่น เจียงอวิ๋นเอ๋อร์จึงรักษานิสัยการอดอาหารมาตลอด มื้อเย็นกินแค่แอปเปิลสองลูก ถึงตอนนี้ในท้องจึงว่างเปล่ามานานแล้ว

พยายามอาเจียนอยู่นาน ก็ถ่มออกมาได้แค่น้ำลายเหนียวหนืด

เมื่อเห็นว่าทำยังไงก็ไม่ได้ผล สุดท้ายเธอได้แต่นั่งขดตัวหลบมุม กอดเข่าแน่น น้ำตาไหลพราก ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ

เพราะความเอาแต่ใจในครั้งนี้ คืนนี้คืนเดียว เธอได้สูญเสียครั้งแรกไปมากมาย และถูกบีบให้ต้องเติบโตขึ้น

ผ่านไปเนิ่นนาน เมื่อความรู้สึกเสียใจจางหายไปพร้อมคราบน้ำตา เจียงอวิ๋นเอ๋อร์ยกมือเช็ดรอยน้ำตาบนแก้ม ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนหน้าอ่างล้างหน้า จ้องมองตัวเองที่ดูเหมือนคนเสียสติในกระจก แววตาจากที่เคยสับสน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่

เธอไม่ใช่ผู้หญิงโง่เง่าประเภทที่พอเจออุปสรรคก็ล้มไม่เป็นท่า จะเป็นจะตาย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความมืดมนที่เธอได้เห็นและได้สัมผัส ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าครั้งนี้เท่าไหร่

คนเดินริมน้ำ บ่อยครั้งย่อมต้องเปียกเป็นธรรมดา

เพียงแต่การพลาดตกน้ำครั้งแรก ทำให้เจียงอวิ๋นเอ๋อร์ที่ระมัดระวังตัวมาตลอด รู้สึกไม่สบายใจและเสียใจอย่างหนัก

และบทเรียนราคาแพงลิบลิ่วในครั้งนี้ ก็เพียงพอให้เธอจำผู้ชายคนนั้นไปชั่วชีวิต

มองดูตัวเองในกระจก เจียงอวิ๋นเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดและชาหนึบที่ต่อมทอนซิล กัดฟันกรอด

"คอยดูเถอะ รอให้ฉันทำภารกิจนี้สำเร็จ และตื่นรู้โดยสมบูรณ์เมื่อไหร่ ฉันจะเอาคืนนายเป็นเท่าทวีคูณ..."

…………

นอกอู่ซ่อมรถอันเงียบสงัดยามดึก รถบ้านหุ้มเกราะภายใต้ผ้าใบกันฝน ถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงจางๆ

ส่วนหลินเฟิงยืนอยู่ในห้องนอนของรถบ้าน จ้องเขม็งไปที่ปืนพกสีดำขลับแวววาวในมือ คุณภาพของมันเหนือกว่าปืนทั่วไปมากนัก แม้แต่หลินเฟิงที่มีค่าความทนทานสูงถึง 119 แต้มในเลเวล 16 ก็ยังรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่ถ่วงมือ

ด้วยสมรรถภาพร่างกายที่มากกว่าคนปกติถึงสิบสองเท่า หลินเฟิงสามารถยกแผ่นน้ำหนักเหล็กกว่าหนึ่งตันได้สบายๆ

แต่ปืนในมือตอนนี้ กลับอัดแน่นไปด้วยความหนาแน่นของพลังงานที่เข้มข้น หลินเฟิงเริ่มสงสัยว่า น้ำหนักที่เหลือเชื่อของมัน อาจจะรวมเอากระสุนสี่พันนัดในแม็กกาซีนมิติเข้าไปด้วย

ถ้าเป็นแบบนั้น ก็พอจะฟังขึ้นอยู่

และในวินาทีที่ปืนใหญ่อัตโนมัติเลเวล 16 อัปเกรดเสร็จสมบูรณ์ หลินเฟิงกวาดสายตาดูข้อมูลใหม่ของปืนใหญ่ระเบิดเลเวล 17 อย่างรวดเร็ว จากนั้นล็อกเป้าสายตาไปที่คำถามตัวเลือกที่เด่นหราขึ้นมาท้ายสุด

มีเวลาเลือกแค่ห้าวินาที ไม่อย่างนั้นระบบจะสุ่มเลือกให้อัตโนมัติ

ระหว่าง เวลากระสุน กับ การยิงปูพรม

นั่นคือสองตัวเลือกที่เหลืออยู่ หลังจากที่หลินเฟิงเลือกดวงตายมทูตไปก่อนหน้านี้

และครั้งนี้ หลังจากได้ผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ หลินเฟิงพิจารณาสถานการณ์ปัจจุบันอย่างใจเย็น แล้วเลือกข้อหลังอย่างเด็ดขาด

หลังจากยืนยันคุณสมบัติพิเศษใหม่แล้ว ข้อมูลรายละเอียดก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวปืนในสายตา

【การยิงปูพรม: ภายในระยะยิงหวังผล ทำการโจมตีแบบไม่เลือกเป้าหมายในพื้นที่หนึ่งร้อยตารางเมตร ยิ่งชาร์จพลังนาน พลังทำลายต่อหน่วยยิ่งสูง ดาเมจพื้นฐานต่อตารางเมตร 20 แต้ม การชาร์จทุกหนึ่งวินาทีเพิ่มดาเมจ 10 แต้ม สูงสุด 150】

เมื่อเห็นคำอธิบายด้านหลัง แววตาของหลินเฟิงก็ไหววูบ

ขนาดตัวเฉลี่ยของแมลงสันหลังทมิฬกว้างสองเมตรครึ่ง ยาวสามเมตรกว่า ส่วนพวกเลเวล 13 ขึ้นไป จะกว้างสามเมตรกว่า ยาวห้าเมตร

และแมลงสันหลังทมิฬเลเวล 16 ขึ้นไป ซึ่งเป็นขั้นที่หนึ่งช่วงปลาย ที่มีจำนวนน้อยมาก หลินเฟิงเคยเจอตัวหนึ่ง กว้างถึงสี่เมตร ยาวหกเมตร

เทียบเท่ารถบรรทุกขนาดเล็กคันหนึ่ง

แต่ขนาดตัวของแมลงสันหลังทมิฬนั้นค่อนข้างกลวง ส่วนใหญ่เป็นขาเรียวยาวแหลมคมสองคู่ และกรามยักษ์คู่หน้า ที่ทำให้ดูตัวใหญ่ เหมือนแมงมุมขายาว ลำตัวจริงๆ ไม่ได้ใหญ่โตนัก

หลินเฟิงคำนวณคร่าวๆ เวลาพวกมันรวมฝูงไล่ล่า แต่ละตัวน่าจะกินพื้นที่ประมาณ 10 ตารางเมตร และการยิงปูพรมในตอนนี้ ครอบคลุมพื้นที่ได้แค่หนึ่งร้อยตารางเมตร

ดังนั้นอย่างมากก็โจมตีโดนแค่สิบตัว

ดาเมจต่อตารางเมตรก็ยังไม่ค่อยพอ ดาเมจพื้นฐานยี่สิบแต้ม แม้รวมดาเมจทั้งหมดจะสูงถึง 2000 แต้ม แต่ต้องมีดาเมจต่อตารางเมตรอย่างน้อย 50 แต้มขึ้นไป ถึงจะทำลายขาที่แข็งแกร่งของแมลงสันหลังทมิฬได้

ตอนนี้ต้องชาร์จอย่างน้อยสามวินาที ถึงจะทำให้แมลงสันหลังทมิฬสิบตัวบาดเจ็บสาหัสจนหมดสภาพการต่อสู้

เมื่อเทียบกับดวงตายมทูตที่ล็อกหัวเป้าหมายได้วินาทีละหนึ่งตัว อาจจะดูด้อยกว่าหน่อย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพแมลงสันหลังทมิฬที่กำลังชาร์จเข้ามา การยิงปูพรมยังคงมีประโยชน์ ขอแค่คาดการณ์ตำแหน่งที่ฝูงแมลงจะมาถึงล่วงหน้า ก็จะระเบิดพื้นที่วงกว้างได้ในพริบตา สกัดกั้นการรุกคืบของฝูงแมลง

เทียบเท่ากับปืนกระบอกเดียว มีอานุภาพเท่ากับกองร้อยปืนใหญ่

โดยเฉพาะตอนนี้เพิ่งได้มาใหม่ หลังจากการอัปเกรดในอนาคต ขอบเขตของการยิงปูพรม และดาเมจพื้นฐาน น่าจะได้รับการยกระดับอย่างมหาศาล

เมื่อถึงเวลายุทธการเมืองอู๋ระเบิดขึ้น ไม่ว่าจะป้องกันเมืองในป้อมปราการ หรือออกไปรบนอกเมือง หรือแม้แต่ตอนหนีจากการไล่ล่าของพวกแมลง...

การยิงปูพรมย่อมใช้งานได้ดีกว่าดวงตายมทูต

ดังนั้นหลินเฟิงถึงตัดสินใจเลือกการยิงปูพรมภายในห้าวินาที เพราะสิ่งที่จำเป็นสำหรับฐานทัพหน้าด่านที่จุดพักรถในภายหลัง คือการยกระดับอำนาจการยิง ส่วนเวลากระสุนที่เน้นเสริมแกร่งการต่อสู้ระยะประชิด กลับมีประโยชน์ไม่มากนัก

มีป้อมปราการและรถบ้านคอยคุ้มกัน ช่วงนี้ยังไม่ต้องปะทะระยะประชิดมากนัก

เมื่อหลินเฟิงเลือกคุณสมบัติพิเศษใหม่เรียบร้อย ปืนใหญ่ระเบิดเลเวล 17 ก็อัปเกรดเสร็จสมบูรณ์อย่างเป็นทางการ

รายการข้อมูลใหม่ปรากฏขึ้น

【ปืนใหญ่ระเบิด เลเวล 17/19 คุณภาพสีแดง】

【แต้มอัปเกรด 0/10 ดาเมจ 150 ระยะยิงหวังผล 6 กิโลเมตร กระสุนคงเหลือ 4000/4000】

【คุณสมบัติพิเศษ: ฟื้นฟูกระสุน 1/วินาที แม็กกาซีนมิติกระสุนสำรอง 4000 นัด ดวงตายมทูต 0/50 การยิงปูพรมดาเมจ 20+10/วินาที】

【คำวิจารณ์: นี่คือปืนขั้นสุดยอดที่มีอานุภาพเทียบเท่าปืนใหญ่อัตตาจรขนาดหนึ่งร้อยมิลลิเมตร กระสุนที่ยิงออกไปผ่านการเสริมพลังหลายครั้ง เมื่อกระทบเป้าหมายจะสร้างความเสียหายในรัศมีห้าเมตร สังหารเป้าหมายเพื่อรับแต้มอัปเกรด】

หลินเฟิงอ่านข้อมูลอย่างละเอียด สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น

ก่อนหน้านี้มัวแต่พิจารณาเลือกคุณสมบัติพิเศษ จนมองข้ามการเปลี่ยนแปลงค่าสถานะพื้นฐานของปืนใหญ่ระเบิดเลเวล 17 เทียบกับปืนใหญ่อัตโนมัติเลเวล 16...

ตอนนี้พอดูคำวิจารณ์ของระบบ แล้วกลับไปดูเนื้อหาข้างบน หลินเฟิงถึงเพิ่งค้นพบว่า ดาเมจพื้นฐานของปืนใหญ่ระเบิดเลเวล 17 เพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดดถึง 30 แต้ม

ไปถึง 150 แต้มที่น่าสยดสยอง

ระยะยิงเพิ่มขึ้น 50% กระสุนสำรองเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งพัน

แม้แต่เป้าหมายที่ล็อกได้ด้วยดวงตายมทูต ก็เพิ่มจาก 30 ตัว เป็น 50 ตัวในรวดเดียว

มิน่าล่ะตอนถือปืนในมือถึงรู้สึกหนักอึ้ง ที่แท้ค่าสถานะพื้นฐานเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้

หนึ่งนัดดาเมจ 150 บวกกระสุนสำรองสี่พันนัด ประสานกับการขับรถบ้านยิงแล้วหนี หลินเฟิงกล้าท้าดวลกับแมลงสันหลังทมิฬนับพันตัวได้เลย

เขาลูบคลำปืนใหม่ในมืออย่างรักใคร่ จนกระทั่งเฉินเหยียนเหยียนที่รออยู่นาน ทนไม่ไหวลุกขึ้นมาสวมกอดจากด้านหลัง แนบชิดแผ่นหลังเขา แล้วยื่นมือมาจับปืนของเขาไว้

หลินเฟิงถึงยอมวางปืนใหญ่ระเบิดเลเวล 17 ไว้ที่หัวเตียงอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะถูกเฉินเหยียนเหยียนดึงตัวลงไปบนเตียง

…………

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหลินเฟิงตื่นขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นเมื่อลืมตา คือการแจ้งเตือนการผสานอัปเกรดและดัดแปลงรถบ้านหุ้มเกราะที่เสร็จสมบูรณ์

【รถบ้านติดอาวุธ เลเวล 13/19 คุณภาพสีแดง】

【แต้มอัปเกรด 0/10 ดาเมจ 60 พลังป้องกัน 80 ความเร็วเฉลี่ย 120 ระยะทางวิ่งต่อครั้ง 500 กม.】

【คุณสมบัติพิเศษ: เกราะชีวภาพ (พลังป้องกัน +40) หัวรถเจาะเกราะ (ดาเมจ +40)】

【คุณสมบัติพิเศษใหม่: อำนาจการยิงไร้ขีดจำกัด (ปืนพกระดับเทพเจ้าของคัดลอกสิบกระบอก เปลี่ยนเป็นปืนกลหนักสิบกระบอก ดาเมจเฉลี่ย 40) ปืนใหญ่อัตตาจร (ปืนใหญ่อัตโนมัติเลเวล 14 สามกระบอก ดาเมจ 100 กระสุนรวม 6000 นัด ฟื้นฟูกระสุน 1/ชั่วโมง)】

【คำวิจารณ์: หลังจากการผสานดัดแปลงเชิงลึก นอกจากสมรรถนะเครื่องยนต์แล้ว พลังป้องกันและพลังทำลายล้างของรถบ้านคันนี้ เหนือกว่ารถรบทหารราบทั่วไปมาก ขับขี่ในสนามรบ รับแต้มอัปเกรดตามระยะทางหรือจำนวนการสังหาร】

การอัปเกรดครั้งนี้ ค่าสถานะพื้นฐานของรถบ้านเพิ่มขึ้นไม่มาก ดาเมจเพิ่มแค่สิบแต้ม ข้อมูลอื่นแทบไม่มีอะไรเปลี่ยน

โดยเฉพาะความเร็วและระยะทาง คาดว่าเป็นเพราะติดตั้งอาวุธมากเกินไป ทำให้น้ำหนักรถเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว สมรรถนะหลังอัปเกรดเลยไม่ค่อยพุ่ง

กรามยักษ์แมลงสันหลังทมิฬสิบคู่ ทำให้ดาเมจของหัวรถเจาะเกราะเพิ่มขึ้นสิบแต้ม เมื่อรวมกับดาเมจพื้นฐาน สามารถสร้างความเสียหายจากการพุ่งชนได้ถึงหนึ่งร้อยแต้ม

หลินเฟิงคาดว่าส่วนหนึ่งถูกนำไปซ่อมแซมความเสียหายจากการฟาร์มแต้มก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่เพิ่มแค่นี้แน่

ยังดีที่สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ได้รับผลตอบแทนตามหวัง

คุณสมบัติพิเศษใหม่สองอย่าง อำนาจการยิงไร้ขีดจำกัดที่เป็นปืนกลหนักสิบกระบอก สืบทอดข้อมูลจากปืนพกระดับเทพเจ้ามาอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้รถบ้านติดอาวุธถึงฟัน ส่วนปืนใหญ่อัตตาจรที่ช่วยเสริมดาเมจ ก็ช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนอาวุธหนักได้เป็นอย่างดี

ดาเมจสูงถึงหนึ่งร้อย สามารถฉีกกระชากกองทัพแมลงสันหลังทมิฬ กวาดล้างพวกมันอย่างบ้าคลั่ง

น่าเสียดายที่กระสุนไม่ค่อยพอ เวลาสู้ต้องประหยัดหน่อย ใช้ปืนกลหนักเป็นหลัก ปืนใหญ่อัตโนมัติเป็นรอง รถบ้านติดอาวุธก็ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

หลังจากดูข้อมูลค่าสถานะที่เปลี่ยนแปลงแล้ว หลินเฟิงรีบใส่เสื้อผ้า เดินออกจากรถบ้าน

เห็นรถภายใต้ผ้าใบกันฝน สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุด คือบนตัวรถหุ้มเกราะทั้งหน้าหลังซ้ายขวา มีกรามยักษ์แมลงสันหลังทมิฬขนาดเล็กเพิ่มขึ้นมาหลายอัน...

และภายในปากกรามรูปคีม ปากกระบอกปืนสีดำสนิทกว้างสองนิ้ว กำลังแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา

หลังจากการดัดแปลง รถบ้านถึงกับใช้โครงสร้างกรามยักษ์ของแมลง มาเป็นเกราะป้องกันปากกระบอกปืนกล ไอเดียดีจริงๆ

หลินเฟิงเดินวนดูรอบหนึ่ง กลับมาที่เดิม การจัดวางปืนกลหนักสิบกระบอกสมดุลมาก

ภายในปากกรามยักษ์ขนาดใหญ่สามคู่หน้ารถ มีซ่อนไว้อย่างละหนึ่งกระบอก ส่วนบนหลังคารถทั้งสองฝั่ง สี่มุมมีติดตั้งไว้อย่างละหนึ่งกระบอก สามารถสร้างการยิงปูพรมได้สามร้อยหกสิบองศาไร้มุมอับ พร้อมยิงประสานกัน ดาเมจยิ่งทับซ้อนรุนแรงขึ้น

อีกสามกระบอกสุดท้ายติดตั้งที่ท้ายรถ ไว้สำหรับสกัดกั้นศัตรูที่ไล่ตามมา

นอกจากปืนกลหนักสิบกระบอกนี้แล้ว ปืนใหญ่อัตโนมัติขนาดสามสิบมิลลิเมตรที่มีดาเมจสูงลิ่ว ก็ติดตั้งอยู่บนหอสังเกตการณ์

แม้ปากกระบอกปืนจะหันไปทิศทางเดียวกัน แต่ตอนนี้หอสังเกตการณ์ทั้งชุดติดตั้งฐานหมุนอัตโนมัติ สามารถหันไปทิศทางใดก็ได้เพื่อสาดกระสุน

ดังนั้นปืนใหญ่อัตโนมัติขอแค่ปรับมุมเงยการยิง ประสานกับปืนกลหนัก ก็ทำภารกิจป้องกันภัยทางอากาศได้แล้ว

หลินเฟิงพอใจกับการดัดแปลงอัปเกรดครั้งนี้มาก มีเจ้ายักษ์ใหญ่ดาเมจสยองโลกแบบนี้ วิ่งอยู่ชายขอบเขตแดนแมลง ถึงจะรู้สึกปลอดภัย

ตอนนี้ทุกอย่างพร้อม ขาดแค่ความชำนาญในการใช้รถบ้านติดอาวุธเลเวล 13 ของเฉินเหยียนเหยียน

โดยเฉพาะการสั่งการประสานงานปืนทั้งสิบสามกระบอกในระหว่างการต่อสู้ ถือเป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับเธอ

เมื่อหลินเฟิงกลับเข้ามาในห้องนอนรถบ้าน เห็นผู้หญิงที่หลับสนิทบนเตียง ค่อยๆ ตื่นขึ้น

เฉินเหยียนเหยียนที่ตายังปรือ กอดเอวหนาของหลินเฟิงไว้แน่น เงยหน้าเอาคางเกยหน้าท้องเขา พึมพำระบายความในใจ

"หลินเฟิง ฉันจะบอกอะไรให้ ฉันฝันแปลกมาก แปลกมากๆ เลย..."

[จบแล้ว]