บทที่ 24 - ออกจากหอพักและแมลงสันหลังทมิฬเลเวล 12

บทที่ 24 - ออกจากหอพักและแมลงสันหลังทมิฬเลเวล 12

หลินเฟิงมองเด็กสาวมัธยมปลายตรงหน้า เห็นเงาตัวเองสมัยบ้าพลังจูนิเบียว ที่มักจะเพ้อฝันว่าวันหนึ่งจะมีพลังพิเศษกอบกู้โลก...

บางทีอาจจะเป็นความคิดใสซื่อแบบนั้นแหละ ที่หล่อเลี้ยงความกล้าบ้าบิ่นนั้นไว้ได้

น่าเสียดายที่ตอนนี้หลิวเยว่ชียังอ่อนแอเกินไป ที่เขาคืนดาบพันสังหารให้เธอ นอกจากจะให้ช่วยฟันเก็บแต้มดาเมจซ้อนทับเผื่อไว้ใช้แล้ว...

ก็มีความคิดอยากจะปั้นเด็กอยู่หน่อยๆ ยังไงก็ไม่ขาดทุน ดีไม่ดีอนาคตอาจจะมีเซอร์ไพรส์ ได้ลูกน้องราคาถูกมาใช้งาน

เพราะคนปกติคงไม่เอาดาบไปไล่ฟันแมลงหรอก วิธีอัปเกรดแบบเลียเลือดที่คมมีดแบบนั้น คิดแล้วก็เสียวไส้

ดังนั้นหลินเฟิงจึงปฏิเสธไปก่อน

"รอให้เธอปลุกพลังพิเศษได้ก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้เธอรับมือแมลงงานเลเวลสูงหน่อยไม่กี่ตัวยังไม่ไหว จะเอาอะไรมาปกป้องฉัน"

"โทษที ฉันไม่สนใจจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้พวกเธอ"

พูดจบ หลินเฟิงก็กระโดดลงจากหน้าต่าง งอเข่าลงพื้นชั้น 10 อย่างนิ่มนวล

ด้วยค่าความแข็งแกร่ง 35 ของเลเวล 7 กระโดดลงจากดาดฟ้าสูง 3 เมตร สบายมาก

ผู้หญิงที่ตามหลังหลินเฟิงมายิ้มให้

"ฉันชื่อเฉินเหยียนเหยียน ผู้ช่วยส่วนตัวของหลินเฟิง"

"สู้ๆ นะสาวน้อย อยากจะอยู่ข้างกายพี่เฟิง บางทีน้าของเธออาจจะต้องพยายามมากกว่าเธอซะอีก..."

พูดจบ เธอก็กระโดดตามลงไป แต่มีหลินเฟิงคอยรับอยู่ข้างล่าง เลยไม่มีปัญหาอะไร

หลิวเยว่ชียืนอยู่บนดาดฟ้าคนเดียว มองไปรอบๆ สูดหายใจลึกๆ บอกลาสถานที่ที่ความฝันของเธอเป็นจริงเป็นครั้งสุดท้าย

จากนั้นก็จับเชือกผ้า ค่อยๆ โรยตัวลงไป

ภาพในทางเดินตอนนี้ ทำเอาทุกคนตกตะลึง

แม้แต่ฉินหู่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ก็ยังอึ้งกับภาพตรงหน้า เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าที่นี่จะมีอำนาจการยิงระดับหนึ่งหมู่ปืนกลได้ยังไง

ซากศพแมลงงานนับร้อยตัวที่กองพะเนิน ถ้าไม่มีทหารสัก 2 แถวสิบกว่าคนถือปืนช่วยกันยิงประสาน ไม่มีทางกวาดล้างได้ขนาดนี้แน่

แต่ในหอพักนี้ มีแค่หนุ่มน้อยที่ชื่อหลินเฟิงคนเดียวที่มีปืนพก

พอเขาหันไปถามพวกอาจารย์ พวกนั้นก็มองไปที่กลุ่มคนที่เพิ่งลงมาข้างหลัง

หลินเฟิงควงปืนพกสีดำเงาวับในมือ

"อ้อ ปืนผมแรงน่ะ"

ฉินหู่พยักหน้า ไม่ถามเซ้าซี้ ในทีมของเขาก็มีผู้มีพลังพิเศษหลายคน บางคนพ่นไฟได้ บางคนเร่งความเร็วชั่วพริบตา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเสริมแกร่งร่างกาย

แต่เขาเคยได้ยินมาว่ามีสไนเปอร์บางคน ปลุกพลังพิเศษที่อัดพลังลงไปในกระสุนได้ ทำให้กระสุนธรรมดามีอานุภาพเหมือนระเบิด หรือแรงกว่านั้น

บางทีหลินเฟิงอาจจะเป็นคนโชคดีแบบนั้น

มีเขาอยู่ การหลบหนีต่อจากนี้ก็น่าจะปลอดภัยขึ้น

ฉินหู่กลั้นใจดมกลิ่นเหม็นเน่าจากศพแมลง สั่งให้ทุกคนใช้เศษเปลือกหลังที่หักๆ มาเป็นพลั่วขุดทางเปิดกองศพ

หลินเฟิงก็ไปช่วยด้วย เพราะส่วนใหญ่โดนกระสุนปืนพกระดับเทพเจ้ายิงจนเละ ศพแมลงเกราะแดงพวกนี้เลยแหลกเหลว เอามาใช้ประโยชน์ซ้ำไม่ได้ ขุดเปิดทางเดินขนาดคนลอดได้ง่ายๆ

ฉินหู่ยกปืนเดินนำหน้า เล็งยิงแมลงเกราะแดงที่ปากทางบันได โป้งเดียวจอด หัวระเบิดกระจุย

ทุกคนเดินตามหลัง ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

หลิวเยว่ชีขอความช่วยเหลือจากหลินเฟิงไม่สำเร็จ ก็กลับไปหาหน้าตัวเอง ส่วนหลินเฟิงกับเฉินเหยียนเหยียนรับหน้าที่ปิดท้ายขบวน คอยระวังแมลงเกราะแดงตามมาข้างหลัง

ไม่นาน ทุกคนก็วิ่งลงมา 10 ชั้น จนหอบแฮก

โชคดีที่นอกจากแมลงยักษ์ในทางเดินแล้ว นอกหอพักกลับไม่เห็นเงาของแมลงเกราะแดงเลย

แต่พอฉินหู่เห็นแบบนั้น แทนที่จะดีใจ เขากลับขมวดคิ้วแน่น หันไปเร่งผู้รอดชีวิตทั้ง 11 คน

"เร็วเข้า! อย่ามัวอืดอาด นี่ไม่ใช่เรื่องดีนะ"

"เสียงฮ.มันไล่แมลงงานไปได้ก็จริง แต่มันจะล่อพวกแมลงทหารที่น่ากลัวกว่ามา!"

พอเห็นฉินหู่รีบจ้ำอ้าวไปที่ลานจอดรถ ทุกคนก็เริ่มได้สติ เลิกคิดเรื่องหาอาหาร รีบสับตีนแตกตามทหารไป

จางซวนวิ่งเร็วที่สุด เกาะติดหลังฉินหู่แจ คุยประจบสอพลอไม่กี่คำ ก็พาฉินหู่วิ่งไปที่รถของตัวเอง

หมอนี่ฉลาด รู้ว่าต้องเกาะใคร

หลิวเยว่ชีมองหลิวรั่วเจียวที่พยายามวิ่งตามอย่างทุลักทุเล แล้วถอนหายใจ ยิ่งมั่นใจว่าถ้าขืนตามจางซวนต่อไป จุดจบมีแต่ตายกับตาย

ไอ้หมอนั่นไม่เคยคิดถึงน้าเลย คิดแต่จะเอาตัวรอดคนเดียว

พอขึ้นรถ น้าสาวก็นั่งหอบอยู่เบาะหลัง โบกมือเรียกเธอ

"เยว่ชี เร็วลูก!"

ตอนนั้นจางซวนสตาร์ทรถแล้ว เหยียบคันเร่ง บรื้น พุ่งออกจากลานจอดรถ ตะคอกเร่ง

"ยังไม่รีบขึ้นมาอีก! มัวโอ้เอ้อะไรอยู่!"

หลิวเยว่ชีอยากจะไปขึ้นรถของหลินเฟิง แต่พอเห็นน้านั่งอยู่หลังรถคันนั้น ก็จำใจถอนหายใจ วิ่งไปขึ้นรถใหม่ของจางซวน

คนครบ จางซวนก็เหยียบคันเร่งมิด พุ่งออกจากมหาวิทยาลัยไห่เฉิง ตามทางที่ฉินหู่ชี้ ไปทางนอกเมืองทันที

ไม่สนใจอาจารย์คนอื่นที่เพิ่งสตาร์ทรถตามมาข้างหลังเลย

หลินเฟิงกับเฉินเหยียนเหยียนกลับมาที่รถแลนด์โรเวอร์ โชคดีที่เสียหายแค่แร็คหลังคา ช่วงล่างกับเครื่องยนต์ยังปกติ เฉินเหยียนเหยียนสตาร์ทรถขับตามไปติดๆ

ตลอดทาง ไม่เจอแมลงเกราะแดงเลยสักตัว

แต่ขับไปได้ไม่ไกล จู่ๆ ตรงสี่แยกก็มีรถหลายคันพุ่งออกมา หนึ่งในนั้นคือรถโรงเรียนสีเหลืองสด ที่อัดแน่นไปด้วยผู้รอดชีวิต

พวกเขาสวนทางกับกลุ่มหลินเฟิง เบรกเอี๊ยดกลางทาง ดีที่คนขับรถโรงเรียนไหวพริบดี รีบหักพวงมาลัย ไม่งั้นคงชนประสานงากับรถของจางซวนที่เบรกไม่อยู่

พอจอดรถ คนฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนถามอย่างร้อนรน

"พวกคุณมาจากทางนั้นเหรอ?!"

"แล้วเฮลิคอปเตอร์ลำเมื่อกี้ล่ะ?"

"หน่วยกู้ภัยมาแล้วใช่ไหม?"

คำถามรัวๆ ดังมาจากบนรถโรงเรียน

ที่แท้ก็เป็นผู้รอดชีวิตที่ถูกเฮลิคอปเตอร์ล่อมา

จางซวนโผล่หัวออกไปอย่างหงุดหงิด

"ไปแล้ว! ไปหมดแล้ว!"

"ตอนนี้ตามพวกเรามา! รถเรามีทหารสหพันธ์คอยนำทาง จะพาไปสมทบกับกองทัพใหญ่!"

"รีบหลีกทาง! ให้เรานำ!"

พูดจบก็บีบแตรไล่รัวๆ

คนขับรถโรงเรียนเห็นฉินหู่ถือปืนนั่งอยู่ข้างคนขับ ก็รู้งาน รีบเข้าเกียร์ถอยหลัง หลีกทางให้รถขบวนหน้า

แต่เพราะเสียเวลาไปนิดเดียวนี่แหละ บนถนนที่เพิ่งผ่านมา ก็ปรากฏร่างของแมลงยักษ์สีดำหลายตัว สูงตั้ง 3 เมตรกว่า ตัวใหญ่เท่ารถบรรทุกเล็ก ความเร็วปานพายุ

ข้างหลังพวกมันมีคลื่นสีแดงยั้วเยี้ยตามมาเป็นพรวน พอมองดีๆ ก็จะเห็นว่าเป็นฝูงแมลงเกราะแดงที่หายไปก่อนหน้านี้นั่นเอง

แมลงยักษ์สีดำ 3 ตัว นำทัพฝูงแมลงเกราะแดง...

พุ่งตรงดิ่งมาทางขบวนรถ!

หลินเฟิงมองกระจกหลัง เห็นสถานการณ์ข้างหลังเป็นคนแรก รีบโผล่หัวออกไปนอกหน้าต่าง ใช้สกิลตาเหยี่ยว ล็อกเป้าแมลงยักษ์สีดำที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง

นี่น่าจะเป็นแมลงทหารที่ติงเฉิงไห่พูดถึง!

แต่มันไม่ได้มีแค่สีดำ ยังมีลายสีเหลืองพาดอยู่เหมือนผึ้ง แต่หน้าตาไม่ได้น่ารักปุ๊กปิ๊กเลย เขี้ยวแหลมคม หนามทั้วตัว ดูดุร้ายอำมหิตสุดๆ

ขาแหลมคม 4 ข้างขยับรัวเร็ว ที่ข้างกรามยักษ์ทรงคีม ยังมีเหล็กในยาวๆ อีกคู่หนึ่งที่คมกริบ

เป็นแมลงยักษ์ที่มีอาวุธรอบตัว!

ใต้การจ้องมองอย่างตั้งใจของหลินเฟิง ข้อมูลของมันก็ปรากฏขึ้น

【แมลงสันหลังทมิฬ Lv 12/19】

【พลังชีวิต 120 ความแข็งแกร่ง 60 จิตใจ 6】

【ยูนิตทหารพื้นฐานของเผ่าพันธุ์แมลง มีหน้าที่ปกป้องรังและกำจัดศัตรู พลังโจมตีสูงมาก ความเร็วสูงมาก เป็นอาวุธชีวภาพที่สมบูรณ์แบบ】

เห็นข้อมูลแล้ว หลินเฟิงสูดหายใจลึก

มาแล้วสินะ!

เผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งพอจะคุกคามมนุษย์ได้จริงๆ!

กองกำลังหลักในการบุกโจมตีมนุษย์ แมลงสันหลังทมิฬ!

เสียงกรีดร้องดังขึ้น ทุกคนหันกลับไปมอง ก็เห็นฝูงแมลงที่ถาโถมมาและแมลงสันหลังทมิฬตัวมหึมา 3 ตัว!

ความกลัวตายทำให้คนขับรถทุกคัน เหยียบคันเร่งจมมิด เร่งเครื่องสุดกำลัง หนีตายไปทางนอกเมือง

เฉินเหยียนเหยียนขับตามหลังรถจางซวนติดๆ แทรกตัวผ่านสี่แยกไปได้ก่อนที่คนขับรถโรงเรียนจะหักหัวรถเข้ามาแทรก

แต่รถเก๋งคันเล็กๆ แถวหลัง ซวยสนิท!

รถพวกนั้นหนักแค่ตันกว่าๆ แถมเป็นรถญี่ปุ่นตัวถังบางๆ พอโดนแมลงสันหลังทมิฬพุ่งชนและกัดกระชาก ก็กลายเป็นเศษเหล็กในพริบตา อาจารย์ข้างในตายอนาถคาปากกรามยักษ์ บางคนตัวขาดครึ่งท่อน!

ใครที่โดนแมลงสันหลังทมิฬตามทัน ไม่มีใครรอด

พวกมันจัดการศัตรูเสร็จก็ไม่กินต่อ รีบไล่ตามขบวนรถผู้รอดชีวิตที่หนีไป

ความเร็วสูงถึง 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แถมยังกระโดดข้ามซากรถที่ขวางทางได้อีก ทำให้พวกมันเร็วกว่าขบวนรถที่ต้องคอยหักหลบสิ่งกีดขวาง!

ตอนนี้แมลงสันหลังทมิฬ 3 ตัว ทิ้งห่างฝูงแมลงเกราะแดง เพื่อไล่ล่าขบวนรถมนุษย์ โดดเด่นอยู่กลางถนน

มองดูพวกมันที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หลินเฟิงกลืนน้ำลายเอือก ถีบกระจกหลังคาที่พังอยู่แล้วให้เปิดออก โผล่ตัวออกมาครึ่งท่อน ในจังหวะที่ถนนเป็นทางตรง

พอยกปืนขึ้น คนขับรถโรงเรียนคันหลังก็รู้งาน รีบเบี่ยงหลบให้

หลินเฟิงสูดหายใจลึก ค่อยๆ ยกปืนเล็ง

ใช้การจับการเคลื่อนไหวของตาเหยี่ยว เพื่อทำการซุ่มยิงบนรถระยะไกล!

นี่จะเป็นครั้งแรก ที่เขาจะได้ปะทะกับแมลงสันหลังทมิฬ!

[จบแล้ว]