บทที่ 4 - หลินเฟิงเลเวล 2 กับการเตรียมอาวุธ

บทที่ 4 - หลินเฟิงเลเวล 2 และการเตรียมอาวุธ

มองดูขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำของเฉินเหยียนเหยียนหายเข้าไปในประตูห้องนอน

หลินเฟิงคิดดูแล้ว เรื่องมากไปก็ปวดหัวเปล่าๆ

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือใช้ประโยชน์จากแมลงเกราะแดงที่หลงฝูง ปั๊มแต้มอัปเกรด เพิ่มค่าพลังต่อสู้ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางไปมหาวิทยาลัยไห่เฉิง

เฉินเหยียนเหยียนแม้จะไม่มีประโยชน์อะไร แต่ก็ว่านอนสอนง่าย ไม่ใช่พวกโง่เง่าที่เจออันตรายแล้วเอาแต่กรี๊ดกร๊าด แค่รู้จักหนีเอาตัวรอดก็ชนะผู้หญิงหลายคนแล้ว

ตอนหนีเอาเธอไปด้วย อย่างน้อยก็ช่วยล่อความสนใจแมลงเกราะแดง ซื้อเวลาหนีให้คนอื่นได้

นี่คือแผนแรกเริ่มของหลินเฟิง

หลังจากพวกเธอเข้าไป หลินเฟิงมองปืนในมือ ไม่นานกระแสความร้อนก็ไหลจากตัวปืนเข้าสู่แขน

ความรู้สึกครั้งนี้รุนแรงกว่าคราวที่แล้ว กระแสความร้อนกระตุ้นให้ระบบเผาผลาญทั่วร่างทำงานเร็วขึ้น หน้าแดงก่ำ แม้แต่ลมหายใจก็หนักหน่วงขึ้น

หนึ่งนาทีผ่านไป ความร้อนค่อยๆ จางหาย ถูกร่างกายดูดซับจนหมด

ข้อมูลค่าสถานะในสายตาก็อัปเดตตาม

【 หลินเฟิง เลเวล 2/9 】

【 พลังชีวิต 15 ความอึด 10 จิตใจ 9 】

เห็นค่าสถานะเพิ่มขึ้น หลินเฟิงก็ยิ้มออก ตอนนี้พลังเพิ่มมาอีกนิด ก็หมายถึงโอกาสรอดเพิ่มมาอีกหน่อย

รอบนี้พลังชีวิตกับความอึดเพิ่มมาอย่างละ 3 แต้ม จิตใจก็เพิ่มมา 1 แต้ม เยอะกว่าตอนผูกมัดอัปเกรดครั้งก่อน แต้มอัปเกรดที่ได้มาเน้นๆ นี่เห็นผลดีที่สุดจริงๆ

อาศัยจังหวะที่สองสาวกำลังเปลี่ยนชุด หลินเฟิงเดินเข้าครัวบ้านพี่สะใภ้ อุปกรณ์ทำครัวครบครัน มีดเรียงรายอยู่บนชั้นวาง

ตั้งแต่มีดหั่นผักยันมีดปังตอ รวมแล้วหกเล่ม

หลินเฟิงไล่เช็คทีละเล่ม อันที่มีพลังโจมตีสูงสุดคือมีดปังตอสันหนายาวสามสิบเซ็นต์ ระดับสีขาวทั่วไป สร้างความเสียหายได้ 2 แต้ม

น่าเสียดายที่ตรวจสอบแล้วผูกมัดเป็นอุปกรณ์ไม่ได้ ทำได้แค่ตีเป้าหมายเพื่อเก็บแต้มอัปเกรด ดังนั้นการอัปเกรดของมันจะเป็นแค่การเสริมแกร่งไอเทม ไม่เกี่ยวกับตัวหลินเฟิง

จะผูกมัดอุปกรณ์เพิ่มได้ ต้องรอระดับถัดไป

หลินเฟิงเดาว่าต้องทะลุเพดานเลเวล 9 ก่อน ถึงจะผูกมัดชิ้นที่สองได้

ตอนนี้ปืนพกคืออาวุธที่ดีที่สุด แต่มีดพวกนี้เอาให้สองสาวใช้ได้ อย่างน้อยเวลาเจอแมลงเกราะแดงจะได้พอมีทางสู้

ถือมีดสองเล่มกลับมาที่ห้องรับแขก จางอวี่โหรวกับเฉินเหยียนเหยียนก็ออกมาพอดี

เฉินเหยียนเหยียนเปลี่ยนลุค ถอดชุดทำงานทิ้ง ใส่กางเกงวอร์มกับเสื้อรัดรูป

เธอสูงกว่าพี่สะใภ้อวี่โหรวห้าเซ็นต์ ถอดรองเท้าแล้วน่าจะสูงร้อยเจ็ดสิบสาม หลักๆ คือขายาว หลินเฟิงสูงร้อยแปดสิบสอง ต้นขายังดูพอๆ กับเธอ

กางเกงลำลองของจางอวี่โหรวเลยดูเต่อไปหน่อย เผยให้เห็นถุงน่องสีดำที่ข้อเท้า โชคดีที่เท้าเธอไม่ใหญ่ เลยยัดใส่รองเท้าผ้าใบของพี่สะใภ้ได้พอดี

ขืนใส่ส้นสูงก้าวออกจากประตู ก็เตรียมตัวตายได้เลย

เฉินเหยียนเหยียนรวบผม ทำทรงหางม้าสูงตามอย่างพี่สะใภ้ ดูทะมัดทะแมงแฝงความสดใส

หลินเฟิงกวาดตามอง อดไม่ได้ที่จะแซว

"ใส่ถุงน่องในกางเกง ไม่กลัวเท้าลื่นหรือไง ตอนโดนแมลงไล่ ถ้าล้มไม่มีใครช่วยนะบอกก่อน"

เฉินเหยียนเหยียนหน้าแดง ตอบเสียงเบา

"รองเท้ามันคับไปหน่อย ถ้าใส่ถุงเท้าจะ... ยัดไม่เข้า ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้มันรัดแน่นดี"

พูดจบก็กระโดดเหยงๆ ให้ดูเพื่อพิสูจน์

หลินเฟิงพยักหน้า แล้วชี้ไปที่มีดปังตอบนโต๊ะกินข้าว ถามจางอวี่โหรว

"พี่สะใภ้ ที่บ้านยังมีอาวุธที่ดูเข้าท่ากว่านี้ไหม เอาแบบยาวๆ หน่อย จะได้รักษาระยะห่างจากแมลงได้"

ระยะโจมตีของมีดทำครัวมันสั้นเกินไป ต้องเข้าประชิดตัวแมลงเกราะแดงถึงจะฟันโดน มันเสี่ยงเกินไป

ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว สถานการณ์ตอนนี้ถ้าบาดเจ็บก็เท่ากับตาย

หลินโหย่วจื้อสร้างเนื้อสร้างตัวมาจากงานก่อสร้าง ที่บ้านจะไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือติดไว้บ้างเลย หลินเฟิงไม่เชื่อหรอก

พอโดนหลินเฟิง "เตือนความจำ" จางอวี่โหรวก็ขมวดคิ้ว นึกอะไรขึ้นได้ รีบหันหลังวิ่งเข้าห้องนอน หลินเฟิงพาเฉินเหยียนเหยียนเดินตามไป

ตู้เสื้อผ้ากับเตียงในห้องนอนค่อนข้างรก เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่สองสาวถอดกองไว้ แถมยังมีชุดชั้นในลูกไม้บางชิ้นวางอยู่ หลินเฟิงมองผ่านๆ แล้วเบนสายตาไปที่พี่สะใภ้

จางอวี่โหรวเดินไปข้างเตียง ผลักตู้หัวเตียงออก ด้านข้างเตียงที่เป็นไม้มีช่องลับยาวๆ อยู่

พอดึงออกมา ข้างในมีดาบยาวเชื่อมเองสองเล่ม ใบมีดยาวตั้งเมตรนึง รวมด้ามจับอีกยี่สิบเซ็นต์ ฟันศัตรูที่อยู่ห่างออกไปเมตรครึ่งได้สบายๆ

ดาบสองเล่มนี้น่าจะตีมาจากเหล็กเส้นข้ออ้อย ลับคมเรียบร้อย กว้างสี่เซ็นต์ มีลายน้ำสีฟ้าจากการชุบแข็ง นอกจากหนักไปหน่อย ก็ไม่มีข้อเสียอะไร

พอกวาดตามอง ข้อมูลก็ปรากฏ

【 ดาบยาวทั่วไป เลเวล 1/9 ระดับสีขาว 】

【 แต้มอัปเกรด 3/10 พลังโจมตี 4 สภาพดี 】

【 คำอธิบาย อาวุธระยะประชิดคุณภาพดี สร้างบาดแผลรุนแรง แต่อานุภาพมาจากน้ำหนักของตัวมันเอง โจมตีเป้าหมายจะได้รับแต้มอัปเกรด 】

ดาเมจตั้ง 4 เท่ากับปืนพกเลเวล 2 เลยแฮะ

หลินเฟิงเดินไปหยิบมาเล่มหนึ่ง ลองชั่งน้ำหนักดู อย่างน้อยก็สามกิโล คนทั่วไปเหวี่ยงลำบาก ต้องใช้สองมือจับ

ขนาดหลินเฟิงที่มีความอึด 10 แต้ม ถือมือเดียวยังรู้สึกตึงมือ ไม่ค่อยคล่องตัว

ใช้เป็นอาวุธรองยามฉุกเฉินได้เท่านั้น

เสียดายที่ไม่มีหอกยาวเชื่อมเอง เหลือแต่พวกมีดสั้นยาวสามสี่สิบเซ็นต์ แต่กล่องลิ้นชักเหล็กที่ใส่มีดพวกนั้นต่างหากที่เตะตาหลินเฟิง

เพื่อความแนบเนียน หลินโหย่วจื้อลงทุนทำลิ้นชักกว้างห้าสิบเซ็นต์ ยาวเมตรสาม แต่หนาแค่สี่เซ็นต์ ไว้เก็บมีดโดยเฉพาะ

พอดึงออกมาจนสุด หลินเฟิงถึงเห็นว่าจริงๆ แล้วมันคือบานประตูตู้เหล็ก มีมือจับประตูติดอยู่ด้วย

ถือเจ้านี่ไว้ ก็ใช้ต่างโล่ได้พอดี

นี่แหละเป้าหมายที่แท้จริงของหลินเฟิง ตอนนี้เกมบุกพร้อมแล้ว ขาดก็แต่เครื่องป้องกัน

ประตูเหล็กหนาแค่สองมิล อาจจะกันอะไรไม่ได้มาก แต่เซาะร่องยัดแผ่นไม้ตู้เสื้อผ้าเข้าไปได้

ถึงจะดูบ้านๆ แต่เป็นของดีช่วยชีวิตได้

ตอนแรกหลินเฟิงกะจะใช้ประตูห้องทำโล่ แต่ประตูห้องทั้งใหญ่ทั้งเทอะทะ แถมข้างในกลวง สวยแต่รูปจูบไม่หอม

พอได้ไอเดีย หลินเฟิงก็เริ่มลงมือรื้อตู้ สร้างโล่ พร้อมสั่งให้สองสาวรวบรวมเสบียงที่ใช้ได้ และทำความคุ้นเคยกับอาวุธ

จางอวี่โหรวหลังอัปเกรดมีความอึด 9 แต้ม เป็นรองแค่หลินเฟิง แต่เธอถนัดสายความทนทาน เรื่องพละกำลังย่อมสู้หลินเฟิงไม่ได้

เธอเลยเลือกมีดสั้นยาวห้าสิบเซ็นต์ ลองจับดูแล้วถนัดมือ จากนั้นก็หันมาบอกหลินเฟิง

"ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรให้กินนะ"

พูดจบก็วางมีด เดินเข้าครัวไป

เฉินเหยียนเหยียนอยากลองใช้ดาบยาวเมตรสอง แต่อนิจจายกแทบไม่ขึ้น ถึงดาบจะหนักแค่สี่กิโล แต่พอมือจับด้าม มันกลายเป็นคานงัดที่กินแรงแขน เฉินเหยียนเหยียนจะไปไหวได้ยังไง

ยอมแพ้เรื่องดาบยาว สุดท้ายไปเลือกมีดสั้นยาวแค่มือเดียว จากนั้นเฉินเหยียนเหยียนก็เบนสายตามาที่หลินเฟิงที่กำลังตัดเหล็ก มุมปากยกยิ้มบางๆ

แอบปิดประตูห้อง เฉินเหยียนเหยียนเดินไปนั่งยองๆ ข้างชายหนุ่ม จ้องมองเขาทำงาน

หลินเฟิงขมวดคิ้ว วางเครื่องมือลง

"มีอะไร ถ้าว่างก็ไปหากระเป๋าเป้สักสองสามใบ ยัดอาหารกับยาใส่ไว้ซะ"

เพราะเมื่อกี้ลองมีด บวกกับใส่เสื้อผ้าหนา เฉินเหยียนเหยียนเลยรู้สึกร้อน รูดซิปเสื้อแจ็คเก็ตลง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนด้านใน เสียดายที่เธอตัวสูง หุ่นเลยออกไปทางผอมบาง หน้าอกหน้าใจไม่ค่อยตู้มต้าม ไม่งั้นคงเพอร์เฟกต์

เห็นหลินเฟิงหันมามอง เฉินเหยียนเหยียนรีบแอ่นอก พูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

"พี่เฟิง พี่ใช้มีดเป็นไหม สอนฉันหน่อยสิคะ"

หลินเฟิงมองบน

"ไม่เป็น มหาลัยไม่เคยเรียนรำมีดสั้นหรือไง"

เฉินเหยียนเหยียนหน้าแตก ไม่คิดว่าหลินเฟิงจะตายด้านขนาดนี้ ดูหน้าตาอ่อนวัย น่าจะอายุน้อยกว่าเธอไม่กี่ปี ดูทรงแล้วคงเป็นเด็กจบใหม่ แถมยังเป็นพวกซื่อบื้อที่ไม่เคยมีแฟนแน่ๆ

อดีตดาวคณะอย่างฉัน เดี๋ยวนี้ไร้เสน่ห์ขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย

เฉินเหยียนเหยียนเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง มองกระจกตู้เสื้อผ้า เห็นหน้าแดงระเรื่อของตัวเอง ทั้งที่ดูอ่อนหวานยั่วยวน น่าทะนุถนอมขนาดนี้แท้ๆ

เห็นหลินเฟิงไม่ค่อยสนใจตัวเอง เฉินเหยียนเหยียนเริ่มร้อนรนในใจ เธอรู้ดีว่าถ้าไม่มีหลินเฟิงคุ้มครอง จุดจบของเธอก็คงไม่ต่างจากคนพวกนั้น ที่ต้องตายอย่างอนาถใต้คมเขี้ยวแมลงเกราะแดง

เพื่อที่จะมีชีวิตรอด เพื่อให้ได้รับความคุ้มครองจากหลินเฟิง เธอต้องทำอะไรสักอย่าง โดยใช้ข้อได้เปรียบของการเป็นผู้หญิง

ตัดสินใจเด็ดขาด เฉินเหยียนเหยียนค่อยๆ ลุกขึ้น ขยับเข้าไปใกล้หูหลินเฟิง กระซิบเสียงเบา

"พาฉันหนีไปด้วยนะ"

"ฉันยอม... ทำทุกอย่างเพื่อพี่..."

พูดจบ ก็แลบลิ้นแตะติ่งหูหลินเฟิงเบาๆ

หลินเฟิงสะดุ้ง ได้กลิ่นหอมดอกไม้จางๆ หันไปสบตากับเฉินเหยียนเหยียน เห็นแววตาคาดหวัง และคอเสื้อที่เปิดกว้าง

เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า

"งั้นเธอยอม... ไปกับฉัน..."

[จบแล้ว]