บทที่ 68 สัตว์วิเศษหนึ่งเดียวที่ไม่เหมือนใคร!

บทที่ 68 สัตว์วิเศษหนึ่งเดียวที่ไม่เหมือนใคร!

ในขณะที่ไป๋เย่กำลังเปิดกล่องหีบสมบัติอยู่นั้น อีกด้านหนึ่ง...

เย่เสวียนทานอาหารเช้าเสร็จแล้วก็วิดีโอคอลหาคุณแม่ เพื่อสอบถามเกี่ยวกับวัสดุที่ไป๋เย่ต้องการ หลังจากนั้นเธอก็วางสายและเริ่มจัดการธุระของตัวเอง

ทว่า แม่ของเย่เสวียนกลับไปหาพ่อของเย่เสวียนแทน

ที่แห่งนั้นคือภายในสำนักงาน

พ่อของเย่เสวียนกำลังพูดคุยกับหลายคน ซึ่งแต่ละคนต่างก็มีออร่าที่ทรงพลังแผ่ออกมาดูแล้วไม่ธรรมดาเลย

เมื่อเห็นภรรยามาถึงเขาก็โบกมือ ทุกคนก็พยักหน้าทันทีแล้วหันหลังเดินจากไป

พ่อของเย่เสวียนยิ้มและถามว่า “มีอะไรเหรอ? ลูกสาวของเราเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าหรอก”

แม่ของเย่เสวียนส่ายหน้าไปมาพร้อมกับคิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันจำได้ว่านายเคยได้สูตรยามาสูตรหนึ่ง วัสดุที่ต้องใช้คือ ‘ดินวิญญาณ’ ใช่ไหม?”

พ่อของเย่เสวียนอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น “หืม? เธอพูดถึงสูตรยาของอาชีพชาวสวนคนนั้นใช่ไหม?”

“ใช่” แม่ของเย่เสวียนพยักหน้าและพูดว่า “ฉันจำได้ว่าตอนที่นายเห็นสูตรยานั้น นายเหม่อไปนานมากแถมยังถอนหายใจว่าไม่รู้ว่าในอนาคตใครจะได้อาชีพนี้ไป อาชีพนี้มันมีอะไรพิเศษนักหรือ?”

พ่อของเย่เสวียนส่ายหน้าและพูดว่า “พิเศษน่ะเหรอ? แน่นอนว่าต้องพิเศษสิ อาชีพที่สามารถนำไปสู่เส้นทางแห่งเทพได้ จะไม่พิเศษได้ยังไง?”

“แต่ทำไม จู่ ๆ เธอถึงพูดถึงเรื่องนี้ล่ะ?” พ่อของเย่เสวียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาค่อนข้างเข้าใจภรรยาของตัวเองดี ถ้าไม่มีสถานการณ์พิเศษ เธอคงไม่พูดถึงเรื่องนี้กะทันหัน เห็นได้ชัดว่าต้องมีเหตุผล

แม่ของเย่เสวียนพยักหน้าด้วยสีหน้าประหลาดแล้วพูดขึ้น “เมื่อกี้ลูกสาวมาถามฉันเรื่องดินวิญญาณ

บอกว่าเพื่อนของเขาอยากซื้อไปใช้ทำน้ำยาเลื่อนขั้น”

“เธอหมายถึง...”

เมื่อได้ยินคำพูดของภรรยา พ่อของเย่เสวียนก็ลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหันด้วยสีหน้าตกตะลึงและแฝงด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

ที่เขาเป็นเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลก เพราะด้วยสถานะของเขา ย่อมเข้าใจศักยภาพของบางอาชีพและความน่ากลัวเมื่อพวกเขาเติบโตขึ้นมากกว่าคนทั่วไป

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เพียงแค่พูดถึงบรรดาพวกที่สามารถโลดแล่นในเขตหมอกหนาได้อย่างอิสระและไม่เกรงกลัวใครในปัจจุบันนี้ โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขาล้วนเป็นอาชีพพิเศษที่สามารถนำไปสู่เส้นทางแห่งเทพได้

อาชีพที่นำไปสู่เส้นทางแห่งเทพนั้นมีไม่มากและโดยทั่วไปแล้ว เมื่อมีคนหนึ่งได้รับอาชีพนั้นไปแล้ว จะไม่มีคนที่สองปรากฏขึ้นมาอีก

ด้วยเหตุนี้ อาชีพที่นำไปสู่เส้นทางแห่งเทพแต่ละอาชีพ จึงเป็นสิ่งที่กองกำลังใหญ่ต่างๆ พยายามเชิญชวนและดึงดูดอย่างยิ่ง และอาชีพชาวสวนก็เป็นหนึ่งในอาชีพเหล่านั้น

แต่ก่อนหน้านี้ อาชีพชาวสวนยังไม่เคยถือกำเนิดขึ้นมาก่อน

หรือว่าตอนนี้ ในที่สุดก็จะมีการถือกำเนิดขึ้นแล้ว?

“น่าจะเป็นอย่างนั้นมากที่สุด”

แม่ของเย่เสวียนพยักหน้าและพูดว่า “เสวียนเอ๋อร์บอกว่าวัสดุที่คนคนนั้นต้องการ นอกจากดินวิญญาณแล้วยังมีดอกไม้หลอมรวมวิญญาณและผลไม้ฟ้าวิญญาณด้วย”

“ขอดูหน่อย”

พ่อของเย่เสวียนโบกมือ แต่ทันใดก็มีสูตรยาลอยขึ้นมาในมือ เขาก็รีบดูด้วยความตื่นเต้น

ไม่นานนัก พ่อของเย่เสวียนก็พยักหน้าด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า “ไม่ผิดแน่ วัสดุตรงกันเป็นส่วนใหญ่

ดูท่าว่าชาวสวนจะปรากฏตัวขึ้นจริงแล้ว”

แม่ของเย่เสวียนมองท่าทางของสามีอย่างขบขันและพูดว่า “ทำไม? นายอยากจะดึงตัวเขาเข้าร่วมเหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

พ่อของเย่เสวียนพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าหากชาวสวนเข้าร่วม เมื่อเขาเติบโตขึ้น โครงสร้างอำนาจในเขตหมอกหนาอาจจะไม่แน่นอนอีกต่อไป”

“นายอาจจะต้องผิดหวัง”

“ทำไมล่ะ?”

แม่ของเย่เสวียนอธิบายว่า “เสวียนเอ๋อร์บอกว่าเพื่อนของเธอระมัดระวังตัวมาก ต่อให้นายรู้ว่าเขาเป็นชาวสวน เขาก็อาจจะไม่ยอมรับแถมเพื่อนคนนั้นก็ดูเหมือนจะมีโชคดีอย่างมาก เพิ่งจะกลายเป็นนักผจญภัยได้ไม่ถึงเดือน ก็สามารถหาคู่หูจักรกลได้แล้ว คนแบบนี้ ในอนาคตจะต้องเติบโตขึ้นอย่างแน่นอน แล้วนายดูพวกที่เดินบนเส้นทางแห่งเทพในเขตหมอกหนาสิ มีใครบ้างที่ยอมอยู่ใต้ใคร?”

“อาชีพที่เดินบนเส้นทางแห่งเทพเหล่านี้เหมือนถูกกำหนดไว้แล้วแต่ละคนล้วนเป็นผู้ที่มีความเย่อหยิ่งในใจ และมีความทะเยอทะยาน”

“นั่นก็จริง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อของเย่เสวียนก็พยักหน้าและพูดว่า “แต่ในเมื่อดึงตัวเข้าร่วมไม่ได้ งั้นก็สร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันไว้ เธอน่าจะรู้ว่าควรทำยังไง”

“วางใจได้ ฉันรู้แล้ว”

แม่ของเย่เสวียนกลอกตาไปมาพร้อมกับเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

พ่อของเย่เสวียนทรุดตัวลงนั่งและถอนหายใจ “อาชีพชาวสวน... จะเป็นเหมือนในตำนานจริงๆ หรือ...”

ไป๋เย่ไม่รับรู้เรื่องราวในเขตหมอกหนาเลย

ขณะนี้ ไป๋เย่ได้เปิดกล่องหีบสมบัติแล้ว ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

[ยินดีด้วย คุณได้เปิดกล่องหีบสมบัติทองแดงและได้รับรางวัลดังต่อไปนี้]

[ยินดีด้วย คุณได้รับเหรียญปาฏิหาริย์ x1000]

[ยินดีด้วย คุณได้รับน้ำยาเพิ่มพลัง x1]

[ยินดีด้วย คุณได้รับกล่องหมวกนิรภัย x1]

[ยินดีด้วย คุณได้รับ แผนที่ x1]

[ยินดีด้วย คุณได้รับ หินว่างเปล่า x1]

“หืม? ดูเหมือนจะมีของที่ไม่ธรรมดาออกมาแฮะ”

ไป๋เย่ประหลาดใจเล็กน้อยและรีบตรวจสอบทันที

‘เหรียญปาฏิหาริย์’ ไม่ต้องพูดถึง

ส่วนน้ำยาเพิ่มพลังนั้น ไป๋เย่เคยได้รับมาตั้งแต่แรกแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องแนะนำมาก

สำหรับ ‘หมวกนิรภัย’...

ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อน

สำหรับตอนนี้ ไป๋เย่ยังไม่จำเป็นต้องใช้ของสิ่งนี้แต่เอาไว้ในอนาคต อาจจะจำเป็นต้องใช้ก็ได้ก็เลยเก็บมัน

ไว้ก่อนรวมถึงแผนที่ด้วยเช่นกัน

ไป๋เย่ยังไม่รีบดูแผนที่แต่เลือกที่จะดูหินก้อนนั้นก่อน

ถูกต้อง

มันไม่ใช่ 1 หน่วย แต่เป็นเพียง 1 ก้อน เป็นหินว่างเปล่า 1 ก้อน มีขนาดประมาณกล่องอาหารและหลังจากอ่านคำอธิบายแล้ว ดวงตาของไป๋เย่ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความตื่นเต้นออกมา

[หินว่างเปล่า: วัตถุแห่งความว่างเปล่า เป็นวัสดุพิเศษที่ประกอบด้วยพลังแห่งมิติ เป็นอาหารที่สิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าชื่นชอบที่สุด หาได้ยากมากและมีประโยชน์หลายอย่าง]

“เป็นวัสดุพิเศษที่ประกอบด้วยพลังแห่งมิติเชียวเหรอเนี่ย”

ไป๋เย่ประหลาดใจ

พลังทั้งสองอย่างทั้งเวลาและมิติ เป็นพลังที่ปริศนาอย่างยิ่งมาโดยตลอด

วัสดุที่ประกอบด้วยพลังทั้งสองนี้ก็เช่นกัน

อย่างน้อยไป๋เย่ก็ไม่เคยเห็นวัสดุประเภทนี้ในอินเทอร์เน็ตเลยแต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ ตัวเองจะเปิดได้จากกล่องหีบสมบัติทองแดง

ช่างน่าทึ่งจริงๆ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาคงถูกคนจำนวนไม่น้อยด่าว่าเป็นพวก 'มือขึ้น' (ผู้โชคดีเกินไป)

เป็นแน่

ขณะคิดเช่นนั้น ในใจของไป๋เย่รู้สึกยิ้มเบาๆ

น่าเสียดายที่หินว่างเปล่ามีแค่ก้อนเดียว

ถ้ามีแค่ก้อนเดียว ไป๋เย่ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะเอาไปทำอะไรได้บ้าง ถ้ามีมากกว่านี้สักหน่อย ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือวัสดุสำหรับการอัปเกรดเสี่ยวไป๋ในอนาคต

แต่ถ้าคิดดูดีๆ ก็เป็นเรื่องปกติ

การที่กล่องหีบสมบัติทองแดงจะเปิดได้ก้อนหนึ่ง ก็ถือว่าดีมากแล้ว ถ้าเปิดได้เป็น ‘ 1 หน่วย’ ไป๋เย่ต่างหากที่จะต้องสงสัยว่ากล่องหีบสมบัติมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ไป๋เย่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเก็บหินว่างเปล่าและหยิบแผนที่ขึ้นมาดูต่อ

ข้อมูลเกี่ยวกับแผนที่ก็ปรากฏขึ้นในดวงตา

[แผนที่: แผนที่ปริศนา มีการบันทึกเส้นทางเอาไว้ ดูเหมือนจะอยู่ในสถานที่ที่ไม่ไกลนัก ปลายทางของแผนที่ อาจจะซ่อนสมบัติไว้ แต่อาจจะเกิดอันตรายก็ได้ คุณต้องตัดสินใจอย่างรอบคอบ ว่าจะไป... หรือไม่ไป?]

บนแผนที่มีการทำเครื่องหมายเส้นทางไว้

ไป๋เย่ลูบคางและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ข้อมูลไม่ค่อยมีประโยชน์มากนัก อาจเป็นสมบัติหรืออาจเป็นอันตราย ดังนั้นจึงทำให้ไป๋เย่รู้สึกลังเลและสับสนเล็กน้อย

สมบัติก็ดีอยู่แล้วแต่ถ้าเป็นอันตรายล่ะก็... คงจะยุ่งยากไม่น้อย

“ควรไปดีไหม?” ไป๋เย่คิดในใจ

ไม่นานนักไป๋เย่ก็ตัดสินใจได้

ไป!

ตราบใดที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอย่าง เช่น มียักษ์ร้อยตาอยู่ ถึงแม้จะมีอันตราย ไป๋เย่ก็เชื่อว่าเสี่ยวไป๋สามารถพาเขาหนีไปได้และถ้าหากว่ามีสมบัติมหาศาลจริงๆ ถ้าเขาไม่ไปก็คงจะขาดทุนหนักมากใช่ไหมล่ะ?

และเมื่อดูจากเส้นทางบนแผนที่แล้ว ดูเหมือนว่าจะอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ไกลนักจริงๆ ไป๋เย่กลับเข้าไปในบ้านจักรกลและสั่งเสี่ยวไป๋ให้เดินตามเส้นทางบนแผนที่ทันที

ส่วนตัวเองก็เอาของทั้งหมดไปใส่ไว้ในคลัง ขณะเดียวกันก็ออกจากคลังและไปยังห้องฝึกซ้อมด้วย

เพื่อเตรียมฝึกฝนวิชาดาบพื้นฐาน

สำหรับน้ำยาเพิ่มพลัง ไป๋เย่ยังไม่ได้ใช้ เพราะเขาถึงขีดจำกัดแล้ว การใช้ก็จะไม่ช่วยเพิ่มอะไร ส่วนคนอื่นๆ ยกเว้นซูถงถงก็ใช้ไม่ได้

ส่วนซูถงถงนั้น ไป๋เย่กำลังคิดว่าจะให้เธอใช้หรือไม่

ที่จริงแล้ว ด้วยสัญญาที่มีอยู่ในมือ ไป๋เย่ได้ควบคุมวิญญาณของซูถงถงไว้แล้ว ดังนั้นในความคิดของไป๋เย่ ถ้าเป็นไปได้ก็ยังสามารถฝึกฝนซูถงถงได้

ในอนาคต อาจจะเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของเขาคนหนึ่งด้วย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ไป๋เย่ก็มีข้อสรุปในใจบางอย่าง แต่ไม่นานนัก ไป๋เย่ก็จมดิ่งอยู่กับการฝึกซ้อม เพราะมีผ้าคาดหัวตอนฝึกซ้อม ประกอบกับมีหุ่นเชิดอมตะที่เป็นคู่ซ้อม ไป๋เย่จึงเริ่มแกว่งดาบกระดูกต่อสู้กับหุ่นเชิดอมตะในห้องฝึกซ้อมทันที

เสียงแหวกอากาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ไป๋เย่เริ่มเชี่ยวชาญวิชาดาบพื้นฐานอย่างต่อเนื่องและเริ่มมีกลิ่นอายของฝีมือแล้วแต่ก็เพียงเท่านั้น เพราะในช่วงเวลาเพียงเล็กน้อยนี้ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเต็มระดับในทันที

ผ่านไปอีกประมาณสามชั่วโมง

เสี่ยวไป๋ก็แจ้งไป๋เย่ว่ามาถึงจุดหมายแล้ว

ไป๋เย่ออกจากห้องฝึกซ้อม มือถือผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อบนร่างกายแล้วมาที่ห้องคนขับมองออกไปนอกจอและแสดงสีหน้าสงสัยแล้วพูดขึ้น  “นี่คือจุดหมายเหรอ?”

“ใช่ค่ะ นายท่าน”

เสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ตามเส้นทางบนแผนที่ น่าจะอยู่ตรงนี้ค่ะ”

“เอาเถอะ”

ไป๋เย่สั่ง “สแกนดูหน่อย”

ตรงหน้าคือพื้นที่ราบว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

ในเมื่อไม่พบอะไรบนพื้นดิน ดังนั้นสิ่งที่เรียกว่าสมบัติ ก็น่าจะถูกฝังอยู่ใต้ดิน แสงสีแดงถูกยิงออกจากด้านหน้าของเสี่ยวไป๋และสแกนพื้นดินทันที

เป็นไปตามคาด ในชั่วพริบตาถัดมา เสี่ยวไป๋ก็ส่งเสียงขึ้นว่า “นายท่าน เหมือนจะมีอุโมงค์อยู่ใต้ดินค่ะ”

“ระเบิดออกเลย!”

ไป๋เย่พูดอย่างไม่ลังเล

เมื่อเสี่ยวไป๋ได้รับคำสั่งเธอก็ไม่ได้ลังเลเช่นกัน หลังจากเปลี่ยนร่างทันทีและยิงลำแสงเลเซอร์ออกไป

พื้นดินถูกยิงจนเกิดเป็นหลุมลึกอย่างรวดเร็ว มีทางลาดชันเหมือนทางเดินทอดลงสู่ความลึกจนมองไม่เห็นก้นอุโมงค์ ขณะที่เสี่ยวไป๋ใช้ลำแสงเลเซอร์หลอมละลายดิน แขนทั้งหกก็กวาดดินที่ปากหลุมออกไป

ทำให้ปากหลุมกว้างขึ้น

ส่วนไป๋เย่นั่งอยู่ที่ที่นั่งห้องคนขับพลางลูบคางและพูดว่า “ข้างล่างนี่ จะเป็นสุสานโบราณหรือเปล่านะ?”

เมื่อคิดเช่นนั้น ไป๋เย่ก็ใช้ความคิดมองไปที่โพรงและมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นในดวงตา

[ทางเดินที่มืดมิดและยาวมาก ข้างล่างคือสวนสวรรค์แห่งหนึ่ง มีสัตว์วิเศษหนึ่งเดียวที่ไม่เหมือนใครกำลังพักผ่อนอยู่ ไม่ได้เป็นอันตรายต่อคุณมากนัก]

“ว้าว สัตว์วิเศษ? แถมยังเป็น ‘หนึ่งเดียว’ ด้วยเหรอ?” ไป๋เย่ตกตะลึงเล็กน้อยแฝงไปด้วยความตื่นเต้น

ช่วยไม่ได้ แค่สัตว์วิเศษก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็น ‘หนึ่งเดียวที่ไม่เหมือนใคร’ มูลค่าของมันก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือไม่เป็นอันตรายต่อตัวเขามากนัก

เพราะสัตว์วิเศษ ก่อนหน้านี้ไป๋เย่ก็เคยเห็นมังกรยักษ์ตัวหนึ่ง แต่ตอนนั้นไป๋เย่ไม่กล้าแม้แต่จะมอง เพราะมันอันตรายเกินไป มังกรตัวนั้นคงจะบดขยี้ไป๋เย่ได้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้ เขากลับค้นพบสัตว์วิเศษที่เขามีโอกาสจะได้มาครอบครอง ไป๋เย่พูดว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก แถมยังตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องลงไปดูว่ามันคือสัตว์วิเศษอะไรและจะต้องนำสัตว์วิเศษตัวนั้นมาให้ได้

ในไม่ช้า ปากหลุมก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การขุดดินของเสี่ยวไป๋ เผยให้เห็นทางเดิน

เมื่อเห็นทางเดินนี้ ไป๋เย่ก็พยักหน้าด้วยความพอใจแล้วพูดขึ้น “ดูท่าทางแล้ว ทางเดินนี้สามารถให้บ้านจักรกลขับเข้าไปได้เลยนะเนี่ย”

“ใช่ค่ะ นายท่าน”

เสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้า

ท้ายที่สุด ถ้าหากบ้านจักรกลไม่สามารถเข้าไปได้ ไป๋เย่ก็จะต้องลงไปคนเดียว ซึ่งในแง่ของอันตรายแล้ว

ก็ยังอาจจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดได้

การมีบ้านจักรกลลงไปด้วย ทำให้ไป๋เย่ไม่ต้องกังวลมากนัก

“นายท่าน จะลงไปเดี๋ยวนี้เลยไหมคะ?” เสี่ยวไป๋ถาม

“แน่นอน”

ไป๋เย่พยักหน้าอย่างไม่ลังเล

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสี่ยวไป๋ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เปลี่ยนกลับเป็นร่างของบ้านจักรกลแล้วขับเข้าไปในทางเดิน เสี่ยวโหรวและบ้านจักรกลอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังก็รีบตามไป

ทางเดินนั้นลึกมาก เป็นทางลาดชันที่ลงไปเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่ามุ่งหน้าลงสู่ใต้ดิน

เมื่อลงลึกเข้าไปเรื่อยๆ พื้นที่ด้านหน้าก็ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้น

ไป๋เย่สังเกตอย่างละเอียดและพบว่าด้านล่างดูเหมือนจะเป็นถ้ำใต้ดินขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ คล้ายเขาวงกตที่มีเส้นทางหลายสาย

ไป๋เย่ใช้ความสามารถ ข้อความแจ้งเตือนในทิศทางต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

[อย่ามองไปทิศนี้ ปลายทางของทิศนี้คือรังของกลุ่มมังกรแคระใต้ดิน พวกมันกินซากศพที่เน่าเปื่อยเป็นอาหาร ถ้าไปก็เท่ากับไปตาย]

[ทิศทางนี้เป็นเพียงถ้ำหินธรรมดา สุดทางคือปากทางออกอีกด้าน]

[มองทิศนี้ทำไม? รีบเปลี่ยนทิศทางเถอะ ภายในทิศทางนี้คือเขาวงกตที่ซับซ้อน มีสิ่งมีชีวิตแห่งความมืดจำนวนมากกำลังพักผ่อนอยู่แถมยังมีราชาอันเดดอีกหลายตน]

[ถูกต้อง ใช่แล้ว คือทิศทางนี้ ปลายทางของทิศทางนี้คือสวนสวรรค์ สวยงามมากและไม่เป็นอันตรายต่อคุณมากนัก]

โอเค

กำหนดทิศทางได้แล้ว

ไป๋เย่ชี้ไปที่ทิศทางหนึ่งและพูดกับเสี่ยวไป๋ว่า “เสี่ยวไป๋เรียบร้อยแล้ว ไปตามทางนั้นเลย”

“ค่ะ นายท่าน”

เสี่ยวไป๋ยิ้มหวานและขับรถต่อไป

ส่วนเสี่ยวไป๋ที่อยู่ภายใน หุ่นเชิดก็นั่งอยู่บนตัวไป๋เย่และซบไถอยู่กับอกของไป๋เย่ ไม่ต้องถาม ก็เพราะว่าชอบกลิ่นของไป๋เย่นั่นเอง

ไป๋เย่ส่ายหัวอย่างจนใจพลางลูบไล้ผมและศีรษะของเสี่ยวไป๋เล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น

อืม ถึงแม้ว่าในห้องคนขับจะให้ความรู้สึกที่เร้าใจอย่างอธิบายไม่ได้ แต่ตอนนี้ในหัวของไป๋เย่เต็มไปด้วยเรื่องของสัตว์วิเศษหนึ่งเดียวที่ไม่เหมือนใครตื่นเต้นอย่างที่สุด

คาดหวังอย่างที่สุด

ในที่สุด เมื่อเดินหน้าไปเรื่อยๆ ด้านหน้าก็ดูเหมือนจะมีแสงสว่างปรากฏขึ้นเลือนราง ไป๋เย่สงสัยว่าตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า จึงรีบสั่งว่า “เสี่ยวไป๋ เร่งความเร็วหน่อย”

“รับทราบค่ะ”