บทที่ 54 สุดยอดชาวสวนที่แท้จริง!

บทที่ 54 สุดยอดชาวสวนที่แท้จริง!

เช้าวันรุ่งขึ้น ไป่เย่กำลังตื่นนอน

ขณะที่เขากำลังจะให้เสี่ยวไป๋เปิดไฟ ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเสี่ยวไป๋ยังคงอยู่ในโหมดเชื่อมต่อจิตสำนึก

ในสถานการณ์นี้ เธอก็ไม่ต่างจากคนที่ไม่มีสติสัมปชัญญะ คล้ายกับจิตวิญญาณกำลังหลับใหล โดยที่ร่างกายยังคงรักษาสภาพก่อนที่จิตสำนึกจะหลับไปไว้

ไป่เย่จึงต้องลุกขึ้นไปเปิดไฟด้วยตัวเอง เดิมทีเมื่อคืนนี้ เขาคิดว่าจะอัปเกรดเสี่ยวไป๋ แต่ดูเหมือนว่าคงต้องรอให้เสี่ยวไป๋เชื่อมต่อเสร็จในวันนี้เสียก่อน

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ นายท่าน” เมื่อไป่เย่ออกจากห้อง เรมก็ยืนอยู่ตรงประตูและทักทายด้วยรอยยิ้ม

ไป่เย่ยิ้มและถามว่า “เรม ว่าแต่...ฉันควรจัดห้องให้เธอดีไหม? เธอมายืนอยู่ข้างนอกตลอดแบบนี้ก็ไม่ค่อยดีนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เรมก็รู้สึกสนใจแต่ก็ยังลังเลเล็กน้อย “จะรบกวนนายท่านมากไปหรือเปล่าคะ?”

“จะรบกวนอะไรกัน”

ไป่เย่ส่ายหัว สำหรับคนธรรมดาอาจจะยุ่งยากแต่สำหรับไป่เย่ที่ค่าพลังทะลวงขีดจำกัดไปนานแล้ว มันก็แค่เสียเวลาเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของไป่เย่ เรมก็พยักหน้าตกลง “ถ้าอย่างนั้น...คงต้องรบกวนนายท่านแล้วล่ะค่ะ”

“ได้เลย ไปเตรียมอาหารเช้าก่อน กินเสร็จฉันจะเริ่มจัดการให้”

“ค่ะ”

เรมเดินออกไป ไป่เย่ยักไหล่เล็กน้อย หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็เดินไปที่หน้าประตูคลังเก็บของ

พร้อมกับเคาะประตูขึ้นมา

“ใครคะ?”

เสียงน่ารักของซูซูดังออกมาจากด้านใน ไป่เย่ถามอย่างช่วยไม่ได้ “ซูซู เธอเสร็จหรือยังเนี่ย?”

“นายท่านคะ ซูซูใกล้จะเสร็จแล้ว อีกเดี๋ยวก็ออกไปได้ค่ะ”

“ก็ได้”

ไป่เย่รู้สึกคาดหวังเล็กน้อย ในช่วงสองวันนี้ ซูซูเอาแต่เก็บตัวอยู่ในคลังเก็บของ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอกำลังดัดแปลงร่างกายของตัวเองอยู่และเขาก็ไม่รู้ว่าจะออกมาในรูปแบบไหน

'หวังว่าจะน่ารักขึ้นอีกนิดนะ'

ไป่เย่คิดในใจ ก่อนจะส่ายหัวและเดินไปที่ห้องอาหารเพื่อรอ ไม่นาน อาหารเช้าก็พร้อม หลังอาหารเช้า ไป่เย่ใช้เหรียญปาฏิหาริย์ประมาณ 10 เหรียญ ซื้อของบางอย่างเพื่อทำห้องพักให้เรมข้างห้องของเขา

ซึ่งมีทั้งเตียง โซฟาและของอื่น ๆ สุดท้าย เมื่อคิดทบทวนดู เขาก็ยอมเสีย 100 เหรียญปาฏิหาริย์ เพื่อซื้อแบบแปลนและวัสดุสำหรับห้องน้ำและห้องอาบน้ำและจัดทำห้องสุขาออกมาด้วย

“เรม เป็นไงบ้าง?”

เมื่อเสร็จแล้ว ไป่เย่ก็ยิ้มและถามเรม

เรมพยักหน้าพร้อมกับทำตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวพลางตอบว่า “เรมพอใจมากค่ะ ขอบคุณนายท่าน”

จุ๊บ

ใบหน้าสวยของเรมก็ปรากฏสีแดงระเรื่อออกมา ก่อนที่เธอจะรีบหันหลังเดินเข้าห้องและปิดประตูไป

เธอลูบหน้าอกที่เต้นระรัวและพึมพำว่า "นี่คือความรู้สึกเขินอายเหรอ? แล้วก็ความรู้สึก...ชอบ..."

...

“ฮืมม...”

ไป่เย่ลูบแก้มตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“ฉัน...โดนแอบจูบงั้นเหรอ?”

อืม... ไป่เย่ไม่คาดคิดว่าเรมจะกล้าขนาดนี้ แถมยังเกินไปมากด้วย ทำไมไม่บอกเขาล่วงหน้า ถ้าบอกล่วงหน้า เขาจะได้ปรับมุมหน่อย จูบแก้มจะไปสู้จูบปากได้ยังไง

ไป่เย่อดใจไม่ไหวเลยต้องเคาะประตูอีกครั้ง

“นายท่าน มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ไป่เย่ลูบจมูกตัวเองและพูดอย่างเคร่งครัดว่า “เรม เธอทำไม่ค่อยดีนะ ท่าทางมันผิดพลาดไปหน่อย เธอเปิดประตูสิ เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีจูบที่ถูกต้องให้”

“ไม่เอาค่ะ ฉันไม่อยากจูบแล้ว”

“ไม่ได้ ต้องจูบสิ”

“นายท่านนี่เผด็จการจังเลยน้า~”

“นี่แหละคือสไตล์นายท่านจอมเผด็จการรู้ไหม”

ไป่เย่เบะปาก ล้อเล่นน่า ในฐานะเป็นนายท่านจะปล่อยให้โดนแอบจูบแล้วไม่ตอบโต้ได้ยังไง

ห้านาทีต่อมา

ไป่เย่เลียริมฝีปากตัวเองและเดินเข้าไปในฟาร์มด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า ทันทีที่เข้าสู่ฟาร์ม ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความยินดี

มันฝรั่งสุกแล้ว

“โอ้โห! มันฝรั่งนี่มัน...ใหญ่จริง ๆ”

ไป่เย่ขุดมันฝรั่งหัวหนึ่งขึ้นมาจากดิน เขารู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เพราะมันฝรั่งหัวนี้ใหญ่เกือบเท่าลูกฟุตบอล สมแล้วที่เป็นวัตถุดิบพิเศษ

เดิมทีไป่เย่คิดจะนำไปขาย แต่ตอนนี้เมื่อพิจารณาว่าเขาไม่ได้ขาดแคลนเหรียญปาฏิหาริย์แล้ว ก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป

หลังจากขุดมันฝรั่งทั้งหมดออก เขาก็ปลูกเมล็ดพันธุ์ชุดใหม่ลงไป จากนั้นก็รดน้ำให้กับพืชผลอื่น ๆ และสุดท้าย เขาก็มาถึงบริเวณต้นไม้วิเศษ

ต้นไม้วิเศษเติบโตอย่างแข็งแรงคล้ายกับต้นหลิวขนาดเล็ก มีกิ่งก้านสีเขียวห้อยย้อยลงมาสูงเกือบสองเมตร

ที่สำคัญคือ กิ่งก้านที่ห้อยลงมาแต่ละเส้นจะกะพริบแสงสีรุ้งเป็นพัก ๆ สวยงามมาก แม้จะดูเล็กแต่ในความ

เป็นจริง ต้นไม้เหนือวิเศษได้เติบโตเต็มที่แล้ว เพียงแต่ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะออกผล

“แต่ทำไมฉันถึงไม่มีความรู้สึกอะไรเลยนะ?”

“หรือว่าต้องรอจนกว่าต้นไม้วิเศษจะออกผลอย่างเป็นทางการก่อน?”

ไป่เย่คิดอย่างสงสัย ตามหลักแล้ว เขาควรจะได้เป็นชาวสาวอย่างเป็นทางการแล้ว ไป่เย่ส่ายหัวและคิดว่าตอนนี้เขาควรให้อาหารต้นไม้วิเศษก่อน

เขาไม่จำเป็นต้องใช้ 'นิ้วทองคำ' (พลังพิเศษ) เพื่อมอง ก็รู้ได้ว่าต้นไม้วิเศษหิวแล้ว อาจเป็นเพราะการให้อาหารในช่วงสองสามวันนี้ ทำให้ไป่เย่มีความเชื่อมโยงจาง ๆ กับต้นไม้วิเศษและสามารถสัมผัสได้ถึงการสั่นสะเทือนทางจิตสำนึกบางอย่างของมัน

ไป่เย่ยื่นมือสัมผัสลำต้นและควบคุมพลังหมอกเพื่อป้อนอาหาร

ทันใดที่เริ่มป้อนอาหาร สมองของไป่เย่ก็ว่างเปล่าในทันที ข้อมูลจำนวนมากผุดขึ้นมาในจิตใจอย่างคลุมเครือ ข้อมูลเหล่านี้เริ่มประทับลึกในจิตใจของไป่เย่ราวกับเป็นความทรงจำ

พลังหมอกภายในร่างกายก็เติบโตและยกระดับขึ้นในชั่วขณะนี้เช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน

ไป่เย่ลืมตาขึ้นพร้อมปล่อยมือและพึมพำว่า “เป็นแบบนี้นี่เอง ต้องให้อาหารด้วยพลังหมอกก่อนสินะ? หมายความว่า...ตอนนี้ฉันคือสุดยอดชาวสวนที่แท้จริงแล้วใช่ไหม?”

ไป่เย่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ในชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้เอง เขาได้กลายเป็น

ชาวสวนที่แท้จริง

หลังจากเป็นชาวสวนที่แท้จริงแล้ว ข้อมูลมากมายที่เกี่ยวข้องกับชาวสวนก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของไป่เย่

สิ่งนี้ทำให้ไป่เย่เข้าใจถึงความพิเศษของอาชีพพิเศษ

ความรู้สึกนี้อาจเรียกว่า 'การรดน้ำ' เมื่อเป็นผู้มีอาชีพพิเศษอย่างเป็นทางการ ก็จะได้รับข้อมูลของอาชีพ

ในระดับปัจจุบันมา

จากข้อมูลเหล่านี้ ไป่เย่ได้รู้ถึงความสามารถของชาวสวนระดับ 1

อย่างแรก พลังหมอกของชาวสวนนั้น สามารถเร่งอัตราการเติบโตของพืชทุกชนิดได้ตามที่เคยกล่าวไว้

ส่วนความสามารถของชาวสวนระดับ 1 นั้นค่อนข้างเรียบง่าย คือสามารถสกัดคุณสมบัติหนึ่งจากพืชที่ปลูกและเติบโตโดยการป้อนพลังหมอก ให้กลายเป็นความสามารถของตัวเอง

ระดับ 1 สามารถสกัดได้เพียง 1 อย่าง หากต้องการสกัดเพิ่ม จะต้องเลื่อนระดับก่อนและนี่คือความสามารถของชาวสวนระดับ 1

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไป่เย่ยังไม่สามารถสกัดคุณสมบัติของต้นไม้วิเศษได้ เนื่องจากต้นไม้วิเศษค่อนข้างพิเศษตรงที่ยังไม่มีผล ผลที่ออกมานั้นจึงจะนับเป็นคุณสมบัติของต้นไม้วิเศษ

ไป่เย่จะสามารถสกัดได้ก็ต่อเมื่อมันออกผลแล้วเท่านั้น

...