บทที่ 49 สังหารอสูรหิมะ!

บทที่ 49 สังหารอสูรหิมะ!

“เอาเถอะ หีบสมบัติเหล็กดำก็หีบสมบัติเหล็กดำ ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”

ไป๋เย่ยักไหล่เล็กน้อยและออกคำสั่งว่า “เสี่ยวไป๋ เสี่ยวโหรว เปลี่ยนร่างแล้วมุ่งหน้าไปทางตำแหน่ง

หกนาฬิกา”

“รับทราบค่ะ นายท่าน x2” เสียงตอบรับดังขึ้น

บ้านจักรกลทั้งสองแปลงร่างเป็นหุ่นยนต์ทันที แล้วก้าวเท้าหนักๆ ลุยไปในหิมะที่ปกคลุมหนาแต่ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น

“โฮก~”

“โฮก~”

เสียงคำรามก้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวโหรวเริ่มสแกนทันทีและไม่นานก็พบเป้าหมาย

หรือจะบอกว่าไม่พบก็คงยาก มีร่างสูงใหญ่หลายร่างเข้ามารายล้อมเสี่ยวไป๋กับเสี่ยวโหรวไว้

พวกมันคือ อสูรหิมะ มีขนสีขาวโพลนแต่ละตัวสูงประมาณสองถึงสามเมตร ใบหน้าดุร้ายและเคลื่อนไหวคล้ายกอริลลา

อสูรหิมะเหล่านี้มีจำนวนไม่น้อย ประมาณ 10-20 ตัว มันมาพร้อมกับเสียงคำราม อสูรหิมะแต่ละตัวก็

พ่นแท่งน้ำแข็งออกมาโจมตีใส่เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวโหรว

“จัดการพวกมันซะ” ไป๋เย่สั่ง

แน่นอนว่าเขาไม่มีความคิดที่จะลงมือเอง ข้างนอกมันหนาวเกินไปจริงๆ ร่างกายของเขายังไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น ออกไปก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง

“รับทราบค่ะ นายท่าน x2”

เสียงของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้น เสี่ยวโหรวก็จับที่แขนขวาของเสี่ยวไป๋และรวมร่างเข้ากับเสี่ยวไป๋ทันที

ในชั่วพริบตาต่อมา

ดาบยักษ์พลังงานก็ปรากฏขึ้นในมือซ้ายของเสี่ยวไป๋ เขาฟาดดาบออกไปด้านข้างด้วยการฟันที่น่าสะพรึงกลัว อสูรหิมะสามตัวถูกตัดหัวออกไปทันที ส่วนแท่งน้ำแข็งที่มีอานุภาพรุนแรงเหล่านั้น ก็ถูกแขนอีกข้างที่สร้าง

โล่พลังงานขึ้นมาป้องกันไว้ได้ทั้งหมด

“ตาย!”

เสี่ยวไป๋เผชิญหน้ากับศัตรูด้วยเสียงที่เยือกเย็น แขนข้างหนึ่งของร่างแขนยักษ์ทั้งสี่กลายเป็นสีแดงฉานในพริบตา จากนั้นก็ชกลงไปที่พื้น เปลวไฟอันร้อนระอุปะทุออกมาจากหมัดในทันที กลายเป็นคลื่นไฟแผ่ซ่านไปรอบทิศทาง กลืนกินอสูรหิมะตัวอื่นๆ เข้าไปทั้งหมด

“ว้าว เสี่ยวไป๋ เธอมีความสามารถนี้ด้วยเหรอ?” ไป๋เย่ตกตะลึง

“แหะๆ นายท่าน เมื่อก่อนยังไม่มีค่ะ แต่พอรวมร่างกับเสี่ยวโหรวแล้วก็มีค่ะ”

“แขนทั้งสี่ของฉันสามารถดูดซับความร้อนได้ไม่ใช่เหรอค่ะ? ที่จริงแล้วมันไม่เพียงแค่ดูดซับเท่านั้น แต่ยังปล่อยออกมาได้ด้วย พอรวมร่างกับเสี่ยวโหรว ฉันก็สามารถใช้พลังงานของเสี่ยวโหรวมาเร่งให้แขนทั้งสี่

ที่ดูดซับความร้อนอยู่ ให้ร้อนขึ้นอย่างรุนแรงแล้วปล่อยออกมาได้ค่ะ” เสี่ยวไป๋พูดอย่างถ่อมตัว

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋เย่ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม “เยี่ยมมาก! รู้จักพัฒนาท่าทางการต่อสู้แล้ว เก่งมาก”

“ฮิฮิ ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ นายท่าน” เสี่ยวไป๋หัวเราะอย่างมีความสุขและต่อสู้ต่อไป

แม้ว่าคลื่นไฟจะดุเดือด แต่มันก็ไม่ได้ฆ่าอสูรหิมะ เพียงแต่ทำให้อสูรหิมะแต่ละตัวถูกไฟลุกท่วมตัวและเข้า

สู่สภาวะถูกเผาไหม้ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้อสูรหิมะเหล่านี้เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งด้วย ดวงตาของแต่ละ

คู่กลายเป็นสีแดงก่ำและพวกมันก็พ่นแท่งน้ำแข็งขนาดใหญ่ออกมาโจมตี

ปัง!  ปัง!  ปัง!

แท่งน้ำแข็งทั้งหมดถูกโล่พลังงานป้องกันไว้ได้ ดูเหมือนจะง่ายดายมากแต่ความจริงแล้วโล่พลังงานจะเกิด

รอยร้าวทุกครั้งที่ถูกแท่งน้ำแข็งโจมตี เพียงแต่รอยร้าวก็จะฟื้นตัวกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยการชาร์จพลังงาน จากนี้จะเห็นได้ว่าการโจมตีของอสูรหิมะเหล่านี้ไม่เบาเลย อาจกล่าวได้ว่ารุนแรงมากด้วยซ้ำ

แต่เสี่ยวไป๋นั้นแข็งแกร่งกว่า

เสี่ยวไป๋ใช้แขนขวาจับอสูรหิมะตัวหนึ่งอย่างแรงและระเบิดพลังออกมา ด้วยพละกำลังที่แข็งแกร่งอยู่แล้วของเสี่ยวไป๋ ประกอบกับการเสริมพลังจากเสี่ยวโหรวที่แขนขวา ทำให้สามารถบีบอสูรหิมะตัวนั้น

ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ได้ในพริบตา

เลือดเนื้อกระจัดกระจาย ฉากอันสะพรึงน่ากลัวทำให้แววตาของอสูรหิมะบางตัวเผยให้เห็นความหวาดกลัว และมีความคิดที่จะหลบหนีแวบเข้ามา

แต่เสี่ยวไป๋ไม่เปิดโอกาสให้พวกมัน เธอก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว อสูรหิมะอีกตัวก็ถูกเหยียบตายอย่างจัง

จากนั้นแขนทั้งสองข้างของร่างเจ้าแขนทั้งสี่ก็สร้างดาบยักษ์พลังงานขึ้นมา แล้วเหวี่ยงฟันอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนฝ่ามือซ้ายของเธอ ก็ปรากฏปืนพ่นไฟขึ้นและพ่นเปลวไฟอันโชติช่วงออกมา

“โฮก~” อสูรหิมะที่ถูกเปลวไฟกลืนกินส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

แต่อสูรหิมะจำนวนมากก็ตายไป ภายใต้การฟาดฟันของดาบยักษ์พลังงานทั้งสองเล่ม

นี่คือข้อดีของการมีหลายแขน สามารถโจมตีพร้อมกับป้องกันการโจมตีจากฝ่ายตรงข้ามไปได้พร้อมๆ กัน

เป็นการรุกรับที่สมบูรณ์แบบโดยไม่ติดขัดเลย

ฉัวะ

ดาบอีกเล่มฟันลงมาเป็นแนวตรง ผ่าพื้นจนเกิดรอยแยกออกมาและอสูรหิมะตัวหนึ่งก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกจากตรงกลาง เลือดสดๆ สาดกระเซ็น ย้อมหิมะให้กลายเป็นสีแดง อสูรหิมะถูกกำจัดจนหมดในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากนั้นเสี่ยวไป๋ก็รีบเก็บเหรียญปาฏิหาริย์ทั้งหมดแล้วส่งมอบให้ไป๋เย่

จำนวนไม่มากไม่น้อย  541 เหรียญ จากจำนวนนี้ก็พอจะเห็นได้ว่าความแข็งแกร่งของอสูรหิมะเหล่านี้

ไม่เบาเลย แต่ถึงกระนั้น พลังการต่อสู้ของเสี่ยวไป๋ก็แข็งแกร่งยิ่งกว่า

“นายท่าน ยังมีของสิ่งนี้ด้วยค่ะ” เสียงของเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังถือของสิ่งหนึ่งยื่นเข้าไปในห้อง ไป๋เย่เดินไปหยิบมาดู แล้วส่ายหัวอย่างจนใจ “

วัสดุพิเศษเหรอ? ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ”

[กรงเล็บแหลมคมของอสูรหิมะ: กรงเล็บที่คมกริบของอสูรหิมะ มีกลิ่นอายของความหนาวเย็น อาจมีประโยชน์ไม่น้อยในมือของบางคน]

จบกัน โยนเข้าคลังเก็บของไปละกัน

“เสี่ยวไป๋ ออกเดินทางต่อ” หลังจากที่ไป๋เย่สั่ง เขาก็เดินไปยังคลังเก็บของพร้อมกับเคาะประตูขึ้นมา

อืม ซูซูอยู่ในนั้น

“นายท่าน จะเข้ามาเหรอค่ะ?”

“อืม ฉันจะเข้าไปเก็บของ”

“วางไว้ตรงประตูเถอะค่ะ เดี๋ยวซูซูเอาเข้ามาเอง”

“ก็ได้”

ไป๋เย่ยักไหล่เล็กน้อย เขาก็ไม่รู้ว่าซูซูกำลังทำอะไรอยู่ข้างใน แต่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ซูซูมีความสุขก็พอ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็พอจะเดาได้ว่ามันน่าจะเป็นการเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรบางอย่างให้เขา

ระหว่างทางกลับไปยังห้องควบคุม เรมก็เดินมาหาไป๋เย่และถามว่า “นายท่าน ฉันอยากไปอยู่ฝั่งเสี่ยวโหรวได้ไหมคะ?”

“อ้าว ทำไมล่ะ?” ไป๋เย่ถามอย่างสงสัย

เรมชูโทรศัพท์ปาฏิหาริย์ที่อยู่ในมือ ซึ่งเป็นโทรศัพท์ที่ไป๋เย่เคยได้มาก่อน หลังจากที่ขายไปหนึ่งเครื่อง

ก็ยังเหลืออีกเครื่องที่เขาให้เรมใช้ เรมพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “ฉันจะไปไลฟ์สตรีมที่นั่นค่ะ ฝั่งนั้นค่อนข้างเงียบ แล้วก็จะไม่ถ่ายติดนายท่านเข้าไปด้วย”

“ได้สิ แต่ว่านะ จำไว้ว่าอย่าเปิดเผยใบหน้าตัวเองด้วยล่ะ~” ไป๋เย่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มแล้วยื่นมือไป

หยิกแก้มนุ่มนิ่มของเรม

อืม สัมผัสดีมาก

“อื้อ~” เรมพยักหน้ารับคำอย่างเชื่อฟัง แก้มขาวนวลของเธอถึงกับมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา ดูจากท่าทางนี้ คงไม่มีใครคิดว่าเรมเป็นสิ่งมีชีวิตจักรกล เรมไปทางฝั่งเสี่ยวโหรว ส่วนไป๋เย่ก็กลับไปที่ห้องควบคุม

เมื่อเสี่ยวไป๋กับเสี่ยวโหรวเดินหน้าต่อไป หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย ดูเหมือนจะเป็น

กองหินที่กระจัดกระจาย และไป๋เย่ก็พบหีบสมบัติอย่างรวดเร็ว

หลังจากสั่งให้เสี่ยวไป๋ส่งหีบสมบัติเข้าไปในห้องแล้ว ไป๋เย่ก็ถูมือและเริ่มเปิดหีบสมบัติ

[ขอแสดงความยินดีที่คุณเปิดหีบสมบัติเหล็กดำ ได้รับ...]