บทที่ 46 กระเป๋าเก็บของมิติที่มาส่งถึงหน้าประตู!

บทที่ 46 กระเป๋าเก็บของมิติที่มาส่งถึงหน้าประตู!

ลำแสงเลเซอร์มีความเร็วสูง แต่ทั้งสองคนนั้นเป็นยอดฝีมือและคุณสมบัติทางกายภาพก็ไม่เลว ดังนั้น

พวกเขาจึงมีปฏิกิริยาหลบหลีกอย่างรวดเร็ว พวกเขาหมุนตัวหลบเลเซอร์ไปได้อย่างหวุดหวิด แล้วรีบหนีต่อไป แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา ลำแสงเลเซอร์ที่หลบไปแล้วก็กวาดมาอย่างแรง

"อ๊า!!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้น

เฉินต๋าถูกลำแสงเลเซอร์กวาดโดนขาและเจาะทะลุในทันที เขาล้มลงบนพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด พยายามจะดิ้นรนแต่ก็ไม่มีแรงทำได้เลย เขาทำได้เพียงมองไปยังเฉินต้าเต้าอย่างมีความหวังและขอความช่วยเหลือ "พี่ชาย...พาฉันไปด้วยสิพี่ชาย ฉันไม่อยากตาย!"

"ไสหัวไป!!"

ดวงตาของเฉินต้าเต้ารู้สึกลังเลยอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็ส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชาและวิ่งหนีต่อไป

"เราเป็นพี่น้องท้องเดียวกันนะ!!"

เฉินต๋ามองแผ่นหลังของเฉินต้าเต้าอย่างสิ้นหวังและร้องลั่น

"พี่น้องท้องเดียวกันแล้วไง? ในเมื่อเป็นพี่น้องกัน นายก็ควรเสียสละตัวเองเพื่อให้ฉันหนีไปได้สิวะ!"

เฉินต้าเต้าตะโกนขึ้นโดยไม่ได้หันหน้ากลับมาอีก

ความรู้สึก? นั่นมันอะไรกัน? เขาไม่สนใจเลย เพราะกระเป๋าเก็บของมิติอยู่กับเขา เฉินต้าเต้าจึงไม่สนใจความเป็นความตายของเฉินต๋าเลยแม้แต่น้อย

สิ่งเดียวที่เขาต้องการตอนนี้คือหนีเอาชีวิตรอด เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในดวงตาของเฉินต๋าก็รู้สึกถึงความสิ้นหวังทวีคูณขึ้นและในไม่ช้าก็เปลี่ยนเป็นความเคียดแค้น

"ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันก็ยอมทำตามที่พี่บอกทุกอย่าง ไอเทมดีๆ พี่ได้ใช้ก่อน อาหารอร่อยๆ พี่ได้กินก่อน

แม้แต่ผู้หญิงสวยๆ พี่ก็ได้เล่นก่อน แล้วทำไมตอนนี้ฉันกำลังจะตาย ฉันยังต้องยื้อเวลาให้พี่หนีอีก?!"

"ฉันไม่ยอม!! พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ ฉันจะตายแล้ว

พี่ลงมาตายเป็นเพื่อนฉันไม่ดีกว่าเหรอ? ห๊ะ?"

เฉินต๋ายังคลานไปข้างหน้าพร้อมกับขาที่อดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัส แล้วหยิบคันธนูออกมาเล็งไป

ที่เท้าของเฉินต้าเต้าโดยตรง

"ศรน้ำแข็ง"

ซู่ว!

เสียงแหวกกลางอากาศดังขึ้น เฉินต้าเต้าหันกลับมาอย่างรวดเร็วและรีบชักดาบที่ถืออยู่ในมือตลอดเวลาออกมา

"ไม้กางเขนสังหาร!"

ฉัวะ

พลังดาบรูปไม้กางเขนปะทุขึ้นผ่าลูกศรออกเป็นสองส่วนแต่ลูกศรกลับกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ตกลงบนพื้น บริเวณนั้นกลายเป็นน้ำแข็งในทันที ทำให้ขาของเฉินต้าเต้าถูกแช่แข็ง เฉินต้าเต้าคำรามด้วยความโกรธ

"นายจะตายก็ตายไปสิวะ ทำไมต้องดึงฉันไปด้วย?! ให้ตายเถอะมึง!"

"แม่ของฉันก็คือแม่ของพี่ไม่ใช่เหรอ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า

พี่ชาย พวกเราเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน พี่น้องก็ควรจะตายพร้อมกันสิ" เฉินต๋าหัวเราะลั่น

"เวรเอ๊ย!" เฉินต้าเต้าคำรามและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ

ตูม

พื้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย

เสี่ยวไป๋มาถึงแล้ว เฉินต้าเต้าเงยหน้ามองร่างมหึมาของเสี่ยวไป๋ ริมฝีปากของเขาสั่นเทาแล้วพูดขึ้น "ได้...ได้โปรด...ปล่อยฉันไปเถอะ ได้โปรด..."

ในห้องคนขับ

ไป๋เย่ลูบคางพร้อมมองเฉินต้าเต้าที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสนใจและรู้สึกขบขัน "พี่น้องท้องเดียวกันกลับมาแตกหักกันในช่วงวิกฤตแห่งความเป็นความตายเหรอเนี่ย?"

ไป๋เย่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร อันที่จริง แม้จะไม่มีเฉินต๋าช่วยขวาง แต่เสี่ยวไป๋ก็สามารถไล่ตามเฉินต้าเต้าทันอยู่ดี เพียงแต่ไม่คิดว่าจะได้ดูละครตลกก่อนที่จะจัดการคนทั้งสอง

"เสี่ยวไป๋ จัดการสองคนนี้ซะ"

"รับทราบค่ะ นายท่าน" เสียงของเสี่ยวไป๋ดังขึ้น

เสี่ยวไป๋มองเฉินต้าเต้าแล้วยกเท้าขึ้นกระทืบลงมาอย่างแรง ขาถูกแช่แข็ง ทำให้เฉินต้าเต้าไม่สามารถหนี

ได้เลย ในขณะที่โกรธจัดและทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่ดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้น

เขาเหวี่ยงดาบในมือแล้วปล่อยพลังโจมตีใส่ฝ่าเท้าของเสี่ยวไป๋ แต่ก็ไม่ได้สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ให้กับเสี่ยวไป๋ได้เลย

ตูม เท้านี้เหยียบลงไป พื้นสั่นสะเทือนอีกครั้ง เมื่อเสี่ยวไป๋ยกเท้าขึ้นอีกครั้ง

เฉินต้าเต้าก็ได้กลายเป็นกองเนื้อเละไปแล้ว เสี่ยวไป๋หันกลับไปมองเฉินต๋าโดยไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่

ยกมือขึ้นแล้วตบลงไป

ตูม

รอยมือขนาดใหญ่ปรากฏบนพื้น เฉินต๋าก็กลายเป็นกองเนื้อเละเช่นเดียวกับเฉินต้าเต้า

"สแกนดูหน่อยสิ ว่ามีไอเทมที่มีค่าติดตัวพวกเขาบ้างไหม" ไป๋เย่สั่ง

"รับทราบค่ะ นายท่าน" เสี่ยวไป๋พยักหน้า

ดวงตาของเธอเริ่มเปล่งแสงสีแดงและเริ่มสแกน

ส่วนไป๋เย่พลางลูบคางและคิดถึงการโจมตีอันพิเศษที่เฉินต้าเต้าและเฉินต๋าปล่อยออกมาเมื่อครู่ ดวงตาของเขาวาววับและพึมพำ "นี่คือยอดฝีมือเหรอ? ดูเหมือนจะไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นะ"

"ไม่สิ อาจจะไม่ใช่ว่าไม่แข็งแกร่งแต่เป็นเพราะเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งเกินไป"

ยอดฝีมือขั้น 1  แม้จะถูกเรียกว่ายอดฝีมือแต่ก็เป็นยอดฝีมือเมื่อเทียบกับคนธรรมดาเท่านั้น ยอดฝีมือระดับนี้ แม้เสี่ยวไป๋อาจไม่เคยฆ่ามาก่อน แต่ปกติแล้วก็จะฟาดให้ตายได้ภายในฝ่ามือเดียว ดังนั้นไป๋เย่จึงเข้าใจแล้ว

ไม่ใช่ว่ายอดฝีมืออ่อนแอ แต่เป็นเพราะเสี่ยวไป๋นั้นสุดยอดเกินไป เสี่ยวไป๋มีการโจมตี มีเกาะป้องกันและ

มีวิธีการโจมตีระยะไกล ยิ่งไปกว่านั้น หากเปิดโหมดสูงสุด พลังต่อสู้ของเสี่ยวไป๋ก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก และความเร็วก็จะเร็วขึ้นด้วย ถูกต้องแล้วโหมดสูงสุด สามารถใช้ได้แม้ในร่างหุ่นยนต์

เพียงแต่โดยปกติแล้วจะไม่ใช้โหมดนี้ เพราะมันใช้พลังงานมากเกินไป จึงถูกเก็บไว้เป็นไพ่ตาย แน่นอนว่า แม้ว่ายอดฝีมือทั้งสองจะทำให้ไป๋เย่ผิดหวังเล็กน้อย

แต่เขาก็ยังคงตั้งตารอที่จะได้เป็นยอดฝีมือด้วยตัวเองอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดว่าเขาจะกลายเป็นยอดฝีมือที่แท้จริงในไม่ช้า เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

"นายท่าน ตรวจพบแล้วค่ะ น่าจะเป็นสิ่งนี้"

เสียงของเสี่ยวไป๋ดังขึ้นพร้อมกับยื่นถุงโลหะขนาดเล็กที่ดูเหมือนถุงผ้าจากกองเนื้อเละมาที่หน้าจอ

ไป๋เย่โบกมือแล้วพูดขึ้น "ล้างทำความสะอาดก่อน แล้วค่อยเอาเข้ามา"

"ได้ค่ะ นายท่าน"

เสี่ยวไป๋นำถุงเล็กๆ ที่อยู่ในมือไปทำความสะอาดก่อน แล้วจึงส่งเข้าไปในบ้านจักรกลและมอบให้ไป๋เย่

ไป๋เย่มองถุงเล็กๆ ในมือ

ดวงตาฉายแววด้วยความยินดี

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า

นี่ถือเป็นเซอร์ไพรส์ไหมเนี่ย? กลายเป็นกระเป๋าเก็บของซะงั้น ไม่คิดเลยว่าสองคนนี้จะโชคดี มีของแบบนี้ด้วย" ไป๋เย่รู้สึกเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

ถุงเล็กๆ ที่ดูเหมือนถุงผ้าใบนี้ ก็คือ กระเป๋าเก็บของ มันเหมือนกับแหวนเก็บของ สามารถใช้เก็บสิ่งของได้ อย่างไรก็ตาม มันต้องใช้พลังหมอกในการควบคุมและต้องเป็นยอดฝีมือถึงจะใช้ได้

หลังจากเปิดใช้งานกระเป๋าเก็บของแล้ว ไป๋เย่รวบรวมพลังหมอกไว้ในในฝ่ามือ จิตสำนึกของเขาก็สอดเข้าไปในนั้นและเห็นไอเทมมากมายกองอยู่ข้างในทันที

แร่ธาตุ อาหาร เหรียญปาฏิหาริย์และไอเทมอื่นๆ อีกมากมาย ทำให้ไป๋เย่ยิ่งเผยรอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นมาทันที

"โห...ไอ้สองคนนี้ โคตรรวยเลย"