บทที่ 30 - ห้องกักกัน เป้าหมายค้นหาเพียบ!

ในเมื่อทุกคนกอบโกยผลประโยชน์ในกรอบกติกา เฉิงเย่ก็ไม่มีเหตุผลต้องทำเป็นคนดี

คติประจำใจ: สุดเหวี่ยง!

บทจะเนียนต้องเนียนให้สุด บทจะลุยต้องไม่ลังเล

ทำตามที่เรเวนสอน เอาตราแตะตู้ หัวชาร์จจ่ายไฟทันที

ถอดหัวชาร์จ เฉิงเย่แกล้งทำเป็นดูหัวชาร์จ มือขวาเรียกจี้ออกมาแปะเบาๆ

แปลกที่ตอนชาร์จกับปลั๊กไฟ จี้แค่แปะอยู่ข้างนอก แต่คราวนี้จี้จมหายเข้าไปในหัวชาร์จเลย

"อ้าว ทะลุมิติ?"

เฉิงเย่ตกใจ ยกหัวชาร์จส่องดู เห็นแสงจี้รำไรอยู่ข้างใน ถ้าไม่สังเกตไม่เห็นเลยว่ามีอะไรยัดอยู่

"หรือเพราะวงจรหัวชาร์จอยู่ข้างใน?"

นี่มันการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่!

เฉิงเย่ดีใจ คิดวิธี "ขโมยไฟ" ในอนาคตออกเลย

ถ้าจี้ต้องครบวงจรถึงจะดูดพลังงานได้ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล

ปลั๊กไฟขั้วบวกขั้วลบอยู่ใกล้กัน แปะข้างนอกก็ได้ แต่หัวชาร์จขั้วห่างกันเท่านิ้วก้อย ต้องยัดเข้าไปข้างในถึงจะโดนทั้งสองขั้ว

"ดีเลย ซ่อนข้างในแบบนี้ไม่มีใครเห็น"

เมื่อคืนไฟดับ เขารู้แล้วว่าจี้นี้ทิ้งไม่ได้

มีอะไรผิดปกติ มันจะแจ้งเตือนทันที

แถมเรียกคืนได้ในระยะสิบเมตร ต่อให้ใครเอาไป ก็เรียกกลับมาได้

แต่ซ่อนในหัวชาร์จแบบนี้ เนียนที่สุด

"เยี่ยม!"

เฉิงเย่เรียกหน้าจอ

ตัวเลขพลังงานมุมขวาล่าง สัญลักษณ์สายฟ้าเปลี่ยนไป

ตอนใช้ไฟบ้าน 2.5KW สัญลักษณ์จางๆ เหมือนจะหาย

พอเปลี่ยนเป็นไฟ DC 7KW สัญลักษณ์เข้มขึ้น ชัดแจ๋ว

พ่งจิตเข้าไป มีคำอธิบายเด้งขึ้นมา

【ประสิทธิภาพการชาร์จปัจจุบัน: อ่อน (พลังงาน lv.3)】

【เวลาที่เหลือจนเต็ม: 13.32 ชม.】

"บอกเวลาแล้ว แถมบอกระดับประสิทธิภาพด้วย?"

หน้าจอนี่อัปเดตฟังก์ชั่นเรื่อยๆ แฮะ

เฉิงเย่ทึ่ง

ไฟฟ้าไม่ใช่พลังงานต่ำสุด แต่เป็นระดับ lv.3 เหรอเนี่ย?

"ต่อไปตอนฉันเข้าเวร ห้ามใครแตะตู้นี้เด็ดขาด เข้าใจไหม?"

แขวนหัวชาร์จกลับที่

เฉิงเย่คิดนิดนึง หันไปกำชับเรเวนกับอาวล์

ทั้งคู่พยักหน้ารัวๆ "วางใจครับท่าน นี่ตู้ส่วนตัวของสถานี ใครแอบใช้เท่ากับขโมยของหลวง โทษตายสถานเดียว!!"

"อือ"

การชาร์จเกี่ยวกับอายุแบตเตอรี่ ตู้ส่วนตัวเป็นรายได้เสริมเจ้าหน้าที่ คนธรรมดาไม่กล้าขโมยหรอก นอกจากเบื่อชีวิต

ที่กลัวคือสองคนนี้จะแอบขายสิทธิ์ให้คนอื่นตอนเขาไม่ใช้

แต่โดนขู่ไปแล้ว คงไม่กล้า

"ไป พาไปดูโกดังอื่น!"

ออกจากโรงรถ ไปดูอีกสามโกดัง

โกดัง 3 เก็บของ ขนาดเท่าโรงรถ มีเจลสารอาหารวางเรียงราย อุปกรณ์กักกัน มุมห้องมีชั้นวางกล่องกระสุน

ส่วน 'ของผิดกฎ' ที่เรเวนบอก ไม่เห็นมี

ของพวกนั้นเป็นรายได้หลักเจ้าหน้าที่ คงขนกลับตอนเลิกงาน ไม่ทิ้งไว้รอเก็บกวาดหรอก

"ช่วงนี้ฝนตกหนัก เจลข้างนอกอาจจะขาดตลาด ถ้าท่านต้องการ ตอนเปลี่ยนเวรขนไปสักสองลังก็ได้ครับ"

ชี้กองเจลที่มุมห้อง เรเวนเตือน

เฉิงเย่รับคำในลำคอ แต่ไม่คิดจะเอา

อำนาจเจ้าหน้าที่หาเงินได้ตั้งเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีโจ่งแจ้งแบบนี้

แถมเริ่มจับทางกฎการอยู่รอดในสถานีได้แล้ว:

คนอื่นโกงเยอะ เขาโกงน้อย

คนอื่นโกงน้อย เขาไม่โกง

แบบนี้ต่อให้เบื้องบนกวาดล้าง ก็ไม่โดนเขาเป็นคนแรก

"ไปดูห้องกักกัน"

ข้างโกดัง 3 คือโกดัง 1 ห้องกักกัน

อยู่ติดกันแต่คนละสไตล์

ห้องกักกันเทคอนกรีตหนา ทรงป้อมปราการ ผนังสองข้างมีช่องระบายอากาศเล็กๆ ห้าเซนต์ เรียงเป็นตับ เหมือนคุกยุคใหม่ เคร่งขรึม กดดัน

เดินอ้อมไปด้านหน้า ผนังหยาบหนามีกลิ่นรา

ประตูเหล็กหนาหนักเลื่อนเปิดปิด มีสโลแกนสีเหลืองแสบตา:

【การกักกันคือเกียรติยศ การหลบหนีคืออาชญากรรม】

【กักกันเพื่อเมืองแห่งความสุข เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ】

เฉิงเย่นึกว่าข้างในคงมีคน "ไม่มีหัวนอนปลายเท้า" ไม่กี่คน

แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ เสียงจอแจข้างในดังเหมือนตลาดสด

"กักกันกี่คน?"

"271 คนครับ"

บ้าป่าว เยอะขนาดนี้?

ถ้านี่คือทั้งสถานียังพอว่า แต่นี่แค่โซน A ล่อไปเกือบสามร้อย?

คนออกเมืองวันละกี่คน ต้องมาติดแหง็กที่นี่กี่วันเนี่ย?

เฉิงเย่คิ้วกระตุก มองเรเวนยืนยันตัวตน ประตูกักกันเลื่อนเปิด

กลิ่นอับ กลิ่นเน่า กลิ่นเหงื่อ... กลิ่นผสมปนเปกระแทกจมูกจนแสบ

มองเข้าไป ข้างในเหมือนคุกยุคใหม่จริงๆ

ทางเดินโลหะไขว้กัน ห้องขังเรียงเป็นตับเหมือนรังผึ้ง

ห้องแคบๆ ไม่ถึงห้าตารางเมตร เตียงเหล็กสี่ชั้นวางซ้อนกัน เหลือแค่ทางเดินแคบๆ กับท่อระบายของเสียที่มุมห้อง ยัดคนเข้าไปเหมือนปลากระป๋อง

สายตาร้อยกว่าคู่มองมา เหม่อลอย ด้านชา ป่าเถื่อน บางคนเห็นเฉิงเย่เป็นคนเอเชีย ก็ทำหน้าแปลกใจ

เฉิงเย่หรี่ตา ไม่ถอยแต่เดินหน้า จ้องกลับ

เห็นชัดๆ ว่าหัวที่ยกขึ้นเหมือนคลื่นทะเล โดนมือที่มองไม่เห็นกดลงไป ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

หึ

หลายคนเห็นเขาเด็ก นึกว่าเคี้ยวง่าย

หารู้ไม่ว่าเข้ามาที่นี่ ชีวิตอยู่ในมือคนอื่นแล้ว

เกิดเจอเจ้าหน้าที่ใจดำจับไปขังรวมกับผู้ติดเชื้อระดับสูง ก็ตายสถานเดียว

"เดี๋ยวนะ..."

เฉิงเย่หัวไว สมองแล่น

ในเมื่อชีวิตอยู่ในมือคนอื่น แปลว่า... คนพวกนี้ค่าความร่วมมือขึ้นง่ายกว่าคนข้างนอกที่อยู่ในกรงเหล็ก?

ถึงโอกาสเปิดได้ "ตำนานสีทอง" อาจไม่เท่าข้างนอกที่คัดมาแล้ว แต่ก็ได้เป้าหมายค้นหาที่มั่นคง!

คิดได้ดังนั้น เฉิงเย่ก็สนใจ กวาดตามองในห้องขัง

มีโอกาสแล้ว ลองค้นหาสักครั้งจะเป็นไรไป?

มีตู้ชาร์จช่วย อย่างช้าพรุ่งนี้บ่ายก็ได้โควตาอีกรอบ

เทียบกับรอเก็บรอบ สะสมความเก่งให้เร็วที่สุดคุ้มกว่าเยอะ

"ท่านครับ ท่านครับ ผมอยู่มาเจ็ดวันแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ!"

"ท่านครับ ผมพิสูจน์ได้ว่าไม่ติดเชื้อ ดูความฟิตผมสิ ม้าดีดกะโหลกชัดๆ ไวรัสเห็นยังเมิน!"

"ท่านครับ ผมขอแจ้งจับ มัน... มันติดเชื้อแน่ๆ กลางคืนมันจ้องตูดผมตาไม่กระพริบ แถมยังลวนลามผมด้วย!"

"ท่านครับ..."

เฉิงเย่เดินไปตามทางเดิน คนในห้องขังเกาะลูกกรงตะโกนโหวกเหวก

ได้ยินคนแจ้งจับ เฉิงเย่หันขวับ

โอ้โห พี่หมี!

หน้ากลม ผมเกรียน มีหนวดเครา คนแจ้งจับนี่สเปคเลย

ส่วนคนโดนแจ้งจับ... อืม หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ

"ท่านครับ ผมล้อเล่น มันจะติดเชื้อได้ไง..."

"ท่านครับ มันโกหก เมื่อคืนมันเอาถุงเท้ายัดปากผม ไม่ให้ร้อง..."

พอ

เล่นกันเองเถอะ

ขี้เกียจยุ่งเรื่องผัวเมียคู่นี้ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในหนังรัก

เฉิงเย่ส่ายหน้า เดินต่อ

โลกนี้กว้างใหญ่ มีอะไรแปลกๆ เยอะ

ผู้รอดชีวิตที่ดั้นด้นมาว่าแย่แล้ว คนในคุกนี่ยิ่งกว่า

จะหาเป้าหมายดีๆ สักคน...

กึก เฉิงเย่หยุดหน้าห้องเบอร์ '48'

ชายฉกรรจ์!

เตียงล่างเบอร์ 2 มีชายนั่งอยู่ หุ่นล่ำบึ้กพอๆ กับพี่บี

สูงใหญ่เหมือนหอคอย กล้ามเป็นมัดเหมือนเหล็กเส้น เส้นเลือดที่แขนปูดโปน ผมชี้ตั้งเหมือนลวด แผ่รังสีพลังระเบิด

"นาย มานี่!"

โดนเรียก ชายคนนั้นชะงัก ย่อตัวเดินมาที่กรง

"ชื่ออะไร?"

"บาร์เร็ตต์ สจ๊วต"

"เข้ามาเมื่อไหร่?"

"สี่วันก่อน"

"ข้อหา?"

"ทีมผมแปดคน ตายหมดเหลือผมคนเดียว เจ้าหน้าที่เลยสงสัยว่าเสี่ยงติดเชื้อสูง ต้องกักตัว 15 วัน"

"15 วัน นานจัง?"

เฉิงเย่หน้าตาย แอบเปิดหน้าจอ

【บาร์เร็ตต์ 57% ขอบเขตค้นหา: ข้อมูล, สิ่งของ, ทักษะ】

นั่นไง คนในคุกไม่ต้องขู่อะไรมาก ค่าความร่วมมือก็ทะลุ 50%

เฉิงเย่ไม่รอช้า กดค้นหาทันที

ไม่ขออะไรมาก ขอสกิลต่อสู้สักอันเถอะ

แต่วินาทีถัดมา เห็นหน้าจอที่เด้งขึ้นมา หัวใจเขาแทบหยุดเต้น

【ค้นหาสำเร็จ!】

【บาร์เร็ตต์ สจ๊วต (ร่างปรสิต)】

[จบแล้ว]