Chapter 0 - Living Mannequin

Chapter 0 - Living Mannequin

วันหนึ่ง ได้มีเสียงกลของผู้หญิงดังขึ้นมา เป็นเสียงที่ทุกคนได้ยิน เป็นแนะนำตนเองในภายหลังในฐานะ "Operator"

[การล่ากำลังจะเริ่มต้น เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้]

และในช่วงเวลาที่ทุกคนได้ยินเสียงนี้ ก็ได้ถูกวาปมาสู่ห้องสีขาวตัวคนเดียว เป็นห้องที่ไม่ได้ใหญ่มาก ขนาดกลางๆ ตรงกลางก็ได้มีภาพโฮโลแกรมขนาดใหญ่ปรากฏอยู่

Chapter 0 - Living Mannequin

Time Limit: 30 Seconds

มีข้อมูลง่ายๆของศัตรูปรากฏขึ้นมาแล้วก็เสียง

[ทำลายศัตรู หากไม่สำเร็จ คุณก็ตาย]

เป็นการอธิบายกฏอย่างง่ายๆ

[Club],[Broad Sword], [Katana], [Hand Axe], [Long Bow], [Short Sword and Spiked Gauntlets]

ซังจินมองมัน และพูดออกมาดังๆ

[Katana]

และในเวลาต่อมาได้มีดาบคาตานะโผล่ขึ้นมาในมือของซังจิน เขาได้ตรวจสองมันแล้วกระซิบกับตัวเอง

[ว๊าว นี้มันนานมากแล้วนะหลังจากที่เห็นมันครั้งล่าสุด]

เมื่อเลือกอาวุธเสร็จแล้ว โอเปอเรเตอร์ได้เริ่มนับถอยหลัง

[10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 0]

หลังจาก 10 วินาที บอร์ดก็แล้วหายไป และศัตรูที่ได้อธิบายไว้ก็โผล่ออกมา มันเป็นตุ๊กตาน่าขนลุกที่ถูกแขวนไว้บนไม้ยืนไม้กางเขน

[ฉันต้องทำมันทั้งหมดอีกครั้งหนึ่ง]

ซังจินนึกถึงอดีต มันเป็นการต่อสู้ที่ไม่มีทางจบ ถูกบีบบังคับให้ต่อสู้และการตายอย่างต่อเนื่องของสหายที่ไม่สามารถแทนที่ได้ ในขณะที่ซังจินกำลังหมกหมุ่นอยู่กับความคิดนี้ โอเปอเรเตอร์ก็ได้พูดต่อไป

[เหลือเวลาอีก 20 วินาที ในการกำจัดศัตรู ถ้าไม่สำเร็จ คุณก็ตาย]

เหล็กหนามที่แหลมคมปรากฏขึ้นบนเบดานห้อง

"ฉันไม่สามารถทำมันได้อีกต่อไป"

ซังจินจับหัวของเขา และสั่นหัวเมื่อเขายืนอยู่ตรงนั้น โอเปอเรเตอร์ได้พูดขึ้นมาอีกครั้ง

[เหลือเวลาอีก 10 วินาที ในการกำจัดศัตรู ถ้าไม่สำเร็จ คุณก็ตาย]

เบดานที่ปกคลุมไปด้วยหนามเริ่มที่จะบีบลงมา ไม่มีพื้นที่ให้หลบซ่อนหรือหนี โอเปอเรเตอร์ได้เริ่มนับถอยหลังอีกครั้ง

[10 9 8 7...]

เพดานตอนนี้ลดลงมาต่ำจนสามารถกระโดดไปสัมผัสได้ แต่ซังจินยังไม่ขยับเขามองดูเพดานที่ค่อยๆบีบเข้ามา และคิดเกี่ยวกับตัวเขา

'นี่นะหรอ นี่เป็นรางวัลสำหรับมนุษย์ที่ตายเป็นคนสุดท้าย มันค่อนข้างจะ...'

[6 5 4]

แต่ก่อนที่เขาจะคิดเสร็จ เขาจำได้ถึงสัญญาที่เคยให้ไว้กับใครบ้างคน

"สาบานกับฉัน นายจะต้อง..."

[3 2]

ซังจินขมวดคิ้วแล้วก็..

[1]

เขาเหวี่ยงคาตานะที่เขาถือ

[ชิ้ง]

ดาบได้ตัดผ่านอากาศ และเกิดเส้นสีแดงอยู่บนคอของหุ่น

[0 คุณมี...]

เมื่อดาบได้ตัดผ่านคอของหุ่น เสียงโอเปอเรเตอร์ กลายเป็นชะงักค้างเหมือนกับเกิดบักขึ้น เพดานก็ได้หยุดที่จะบีบลงมา และโอเปอเรเตอร์ก็ได้ประกาศออกมาด้วยเสียงที่รื่นหูกว่าเดิม

[มอนสเตอร์ทั้งหมดได้ถูกกำจัด จบการต่อสู้]

หลังจากการประกาศจบก็ได้มีภาพโอโลแกรมโผล่ขึ้นมา

Completion Reward: Status Point 0

Kill Rewards: Black Coin 0

ซังจินพูดกับตัวเองเมื่อได้เห็นข้อความ

"จริงสิ... ถ้าในเวลานี้บางทีมันอาจจะต่างจากตอนนั้น"

หลังจากจบแล้วเขาถูกวาปไปที่ไหนสักที่

****

เขาถูกวาปมาที่ห้องโถงขนาดมหึมาที่ไม่รู้จัก และภายในนั้นก็มีคนอยู่ภายในนับไม่ถ้วน

มีคนอยู่ทุกเชื้อชาติ ศาสนาภายในฮอล พวกเขาส่วยใหญ่ตกอยู่ในความหวาดกลัวและตกใจ

"เกิดอะไรขึ้น"

"ฉันอยู่ที่ไหน"

"นี้มันอะไรเนี้ย"

ซังจินกอดอกมองดูพวกเขาเหล่านั้น เขามีปฏิกิริยาเหมือนพวกเขาเหล่าครั้งเมื่อเขามาเป็นครึ้งแรกเมืออดีต

"นี้เป็นรายการทีวีโชว์งึ้นเหรอ"

"เอเลี่ยนลักพาตัว?"

แล้วพวกเขาก็สังเกตุว่าพวกเขาสามารถคุยกันเข้าใจได้ทุกคน

"นายรู้วิธีพูดภาษาจีน"

"นายเรียนอารบิก"

"เฮ้ ทำไมพวปนายทุกคนพูดภาษาอังกฤษได้"

และเสียงของโอเปอเรเตอร์ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะในสิ่งที่ทุกคนๆกำลังคิดอยู่

[ยินดีต้อนรับ]

ในเวลานี้เสียงไม่ได้ดังมาจากข้างในหัวอีกแล้วแต่ดังมาจากข้างบน ทุกๆคนได้เงยหน้าขึ้นไปมองถึงต้นทางที่มาของเสียง ที่ด้านบนนั้นมีผู้หญิงที่สวยมากยืนอยู่

[ฉันคือโอเปอร์เรเตอร์ ฉันมาเพื่อต้อนรับพวกคุณทุกคน]

ซังจินยิ้มเมื่อเขาได้ยินคำนี้

'ยินดีต้อนรับ... มันเรื่องตลกอะไรกัน'

โดยไม่คำนึงถึงว่าซังจินคิดอะไรอยู่ โอเปอเรเตอร์ก็ยังคงพูดต่อไป

[ที่แห่งนี้เรียกว่า 'The Hunting Hall' เป็นที่ๆมีทั้งความหวังและความฝัน ของนักล่า]

[พวกคุณทุกคนคือผู้ที่ผ่านด่านที่ 0 มาได้]

[และด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงได้รับสิทธิในการเป็นนักล่า เป็นตัวแทนของมนุษยชาติ]

ปฏิกิริยาของผู้คนแตกต่างกันไป

"นักล่า? เธอหมายถึงอะไร"

"หรือว่าเธอกำลังพูดถึงสิ่งที่ฉันพึ่งฆ่าไป"

"นายก็ด้วยงั้นหรอ"

"ใช่ ถ้าเกิดว่าสิ่งที่เราเห็นมันเหมือนกัน"

ด่าน 0 มันเปรียบเหมือนกับแบบฝึกหัด เพื่อเผชิญหน้ากับความตายที่ใกล้เข้ามา ว่าคุณสามารถที่จะฆ่าหุ่นได้หรือไม่

ตามธรรมชาติ ผู้สูงวัย เด็ก คนพิการ ไม่สามารถที่จะผ่านได้ นั้นไม่ใช่ทั้งหมดที่จะผ่าน

"มันยากมากที่จะไม่ร้องไห้ออกมา"

"นายโอเคไหม?"

หุ่นมีชีวิตจะกรีดร้องหากถูกโจมตี พฤติกรรมที่น่าขนลุกนี้ คนที่มีปัญหาก็จะถูกคัดออก

ผู้หญิงที่มีร่างกายอ่อนแอและยังเป็นกลุ่มเล็กๆในหมู่ผู้ชายอีก มีบางคนที่มองเห็นปัญหานี้

"ฉันควรที่จะแทงที่หัวใจเธอก่อนเป็นอย่างแรก"

[นิยามของนักล่า]

[ตัวแทนที่แข็งแกร่งที่สุดของสายพันธุ์ทั้งมวลอาศัยหลักฐานความแข็งแรงของสายพันธุ์]

เมื่อกล่าว ภาพได้เปลื่ยนจากโอเปอเรเตอร์ไปเป็นสถานที่อื่น ในภาพเป็นที่ๆ เต็มไปด้วยผู้หญิง เด็ก และคนชรา

[ที่นี่คือที่ล้างบาปของผู้ที่ตาย ไม่ใช่ทั้งสวรรค์หรือนรก]

[เป็นที่เก็บรวบรวมคนที่ถูกกำจัดจากบทที่ 0]

นี้เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น แต่ภาพบนสกรีนอาจแตกกันไปตามแต่ละคน พวกเขาเริ่มกรีดร้องและตะโกนเมื่อเห็นหน้่จอ

"แม่"

"ที่รัก ทำไม.."

"ลูกของฉัน เอาลูกฉันคืนมา"

โอเปอเรเตอร์ กำลังแสดงให้ทุกคนเห็นคนมี่สำคัญที่สุดของพวกเขา

"ไอ เวรเอ้ย"

ซังจินสบถออกมา แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจเหมือนคนอื่น เขาเป็นเด็กกำพร้า คนที่ใกล้ชิดที่สุดก็คือพนักงานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่เขาก็ไม่ได้มีสายสัมพันธ์ที้มากมายขนาดนั้น

[นักล่ามี่ถูกกำขัดจะถูกส่งลงนรก แต่ถ้ามีใครบางคนทำเป้าหมายการแข่งขันสำเร็จคนที่อยู่ในนรกก็จะกลับคืนมา แต่ถ้ามนุษทุกคนล้มเหลวนั้นหมายถึงการล่มสลายของมนุษยชาติ]

ซังจินสงสัยในคำเหล่านั้น

'ล้มสลายแล้วทำไมฉันถึงถูกส่งกลับมา'

คนอื่นๆยังคงข้องมองอย่างว่างเปล่า ในขณะที่โอเปอเรเตอร์ยังคงอธิบายอยู่ พวกเขายังไม่เข้าใจความสำคัญของคำพูดของเธอ

[พิสูจน์พลังของคุณโดยการเอาชนะอุปสรรคใดๆก็ตามที่ขวางเส้นทาง และพิสูจน์คุณค่าของสายพันธ์ด้วยพลัง ไม่ฉะนั้นแล้วพวกคุณจะสูญพันธ์]

เกิดเสียงกระซิบกันดังขึ้น

"อะไรนะ สูญพันธุ์"

"มนุษยชาติทั้งหมด"

บางคนก็แสดงความโกรธ

"นังสุนัขตัวนี้เป็นใครกัน"

แต่โทนเสียงที่ไม่แยแสของโอเปอเรเตอร์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจากปฏิกิริยาของผู้คน

[ตอนนี้คำอธิบายจบลงแล้ว]

[ฉันขออธิษฐานว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง]

ห้องโถงตอนนี้เต็มไปด้วยคำสบถและดูถูก เย้ยหยัน

"ไอเวรเว้ยเอ้ย"

"ไอชั่ว"

แม้จะมีการสบถก่ามากมายแต่เสียงของโอเปอเรเตอร์ก็ยังคงเหมือนเดิม

"การล่ากำลังจะเริ่มขึ้น เตรียมพร้อมสำหรับการรบ"

แม้ว่าจะมีเสียงมากมายซังจินก็ยังยืนอย่างสงบและวางแผนสำหรับก้าวต่อไป

"ถ้าเกิดทุกอย่างเหมื่อนเมื่อก่อน..."

ซังจินยกดาบคาตานะขึ้นมาแล้วมองเงาสะท้อนของดาบ ขณะมองใบดาบเขาได้สาบานกับตัวเอง

"คราวนี้ฉันจะจัดการทุกบทให้ได้"

ซังจินจับดาบและเตรียมพร้อมครู่ต่อมาเขาก็ถูกย้ายออกไป

หัดแปลครั้งแรกครับ ถ้าตรงไหนแปลผิด อ่านยากหรือมีคำที่ดีกว่าที่ควรใช้ในประโยคนั้นๆ ก็บอกกันได้เลยครับ เดียวจะแก้ไขให้ครับ