บทที่ 30 ปะทะครั้งแรก, อัปเกรดป้อมปืน

"อั๊ก!"

ท่ามกลางความโกลาหล ลินเซียวแทบไม่มีเวลาตั้งตัว เขาทำได้แค่ยกแขนขึ้นมาป้องกัน

วินาทีต่อมา ตัวเขาก็ลอยละลิ่วเหมือนตุ๊กตาผ้าขาดๆ

"แค่ก!"

พยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ลินเซียวไอโขลกออกมาเป็นเลือด

ความรู้สึกเหมือนโดนรถสิบล้อชน อวัยวะภายในบอบช้ำไปหมด

"บ้าเอ๊ย! ไอ้หมาซอมบี้นี่มันจะแรงเยอะไปไหนวะ!"

ลินเซียวสบถเบาๆ พลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

ตอนแรกนึกว่าแค่เพิ่มจำนวน แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่นั้น

ชัดเจนว่าโลกเอาชีวิตรอดในหอพักเฮงซวยนี่ กะเอาให้ตายกันไปข้าง ไม่เหลือทางรอดให้ผู้เล่นเลย

ลินเซียวด่ากราดในใจ แต่ฝีเท้าไม่หยุดนิ่ง เขาสับตีนแตกวิ่งหน้าตั้งกลับหอพัก

ในมือถือการ์ดทดลองใช้งานนักล่าขั้นสูงสุดไว้แน่น เผื่อฉุกเฉิน

"โบร๋ว!"

ระหว่างที่เขาหนี สุนัขซอมบี้เชคก็ส่งเสียงหอนยาว

ในความพร่ามัว เขาเห็นประกายดุร้ายวาบในดวงตาของมัน ก่อนที่มันจะดีดตัวพุ่งออกมาเหมือนลูกธนู

"ฟิ้ว—"

ทันใดนั้น เสียงลมหวีดหวิวดังขึ้นข้างหลัง ลินเซียวสะดุ้งโหยง

หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง หางตาเห็นสุนัขซอมบี้กำลังพุ่งเข้ามาอย่างน่ากลัว

มันกระโดดลอยตัวสูง เตรียมตะปบใส่เขา

ปากกว้างอ้าออก หมายขย้ำหัวเขาให้แหลก

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยดังลั่นในหัว ลินเซียวหยุดกึก แล้วเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง

"ฟู่ว..."

พูดน่ะง่าย แต่ทำยากชิบเป๋ง

จังหวะที่ลินเซียวหลบ ลมวูบใหญ่พัดผ่านหูเขาไป

ปากที่อ้ากว้างของสุนัขซอมบี้เฉียดร่างเขาไปนิดเดียว

ถ้าหลบไม่ทัน ป่านนี้คงตายหรือไม่ก็คางเหลืองไปแล้ว

ถ้าลินเซียวตัดสินใจช้ากว่านี้ เขาอาจจะต้องฉีกการ์ดทดลองใช้งาน หรือไม่ก็พลาดท่ากลายเป็นอาหารซอมบี้

"เห็นกูเงียบๆ อย่าคิดว่ากูจะยอมให้กัดฝ่ายเดียวนะเว้ย!"

พอหลบพ้น ลินเซียวก็หมุนตัวกลับทันที

โดนสุนัขซอมบี้เชคไล่ต้อนมานาน ความโกรธของเขาพุ่งถึงขีดสุด

ได้จังหวะเหมาะขนาดนี้ มีหรือจะไม่เอาคืนบ้าง

ก่อนที่สุนัขซอมบี้เชคจะทันตั้งหลัก ลินเซียวเงื้อดาบปังตอขึ้นสูง แล้วฟาดใส่เต็มแรง

"ฉัวะ!"

"เอ๋ง~"

เสียงมีดเฉือนเนื้อดังชัด เลือดสีดำสาดกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้า

สุนัขซอมบี้ที่อาจจะยังพอมีเส้นประสาทหลงเหลืออยู่บ้าง ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

หัวทองแดง กระดูกเหล็ก เอวเต้าหู้

ไม่ว่าจะหมาป่าหรือหมาบ้าน ช่วงเอวและท้องคือจุดอ่อนที่สุด

ต่อให้กลายเป็นซอมบี้แล้ว สัญชาตญาณนี้ก็ยังคงอยู่

โดนฟันเข้าไปดอกเดียว สุนัขซอมบี้เสียพลังการต่อสู้ไปอย่างน้อย 20% มันเดินกะเผลก พยายามจะกัดลินเซียว

แต่ลินเซียวไม่มีทางให้โอกาสนั้น

เขากระโดดถอยหลังหลายที ทิ้งระยะห่างทันที

พร้อมกับชำเลืองมองไปทางหอพัก

"โฮก!"

สุนัขซอมบี้เชคคำรามลั่นด้วยความโกรธ สั่งลูกสมุนให้ออกตามล่า

น่าเสียดาย ลินเซียวไม่ใช่เด็กหนุ่มอ่อนหัดเหมือนตอนอยู่นอกเกม เขาไม่มีเจตนาจะพัวพันการต่อสู้ยืดเยื้อ

พอสุนัขซอมบี้ตั้งท่าจะบุก เขาก็หันหลังวิ่งแน่บ หายลับกลับเข้าหอพักไป

"ลินเซียว คุณเป็นอะไรมากไหม? ทำไมบาดเจ็บหนักขนาดนี้?"

ทันทีที่กลับถึงห้อง เสิ่นซินอวี่ก็รีบเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วง

เธอเช็ดเลือดที่มุมปากให้เขา แล้วยื่นน้ำให้ดื่ม ท่าทางดูกังวลทำอะไรไม่ถูก

เห็นแบบนี้ ลินเซียวก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

อย่างน้อยพอกลับมาถึงห้อง ก็ไม่ต้องเจอกับคนเย็นชาหรือทำตัวขวางโลกใส่

"อืม! นี่คงเป็นข้อดีของการมีลูกบ้านสินะ!"

ลินเซียวแอบดีใจ แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก

ในมุมมองของเขา ถ้าลูกบ้านที่ระบบหามาให้ทำตัวงี่เง่าใส่ สู้ไม่ต้องมีซะยังดีกว่า

แต่ความจริงคือ เสิ่นซินอวี่รู้ความมาก และไม่ทำอะไรให้เขาปวดหัว

ยกเว้นแต่...

"มองฉันแบบนั้นทำไมคะ! ฉันยังไม่ได้เป็นลูกบ้านของคุณนะ คุณจะทำอะไรฉันไม่ได้!"

เหลียงซืออวิ้นเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของลินเซียว เลยพูดดักคอด้วยความกลัว

"..."

ลินเซียวพูดไม่ออก

ใครไม่รู้อาจคิดว่าเขากำลังคิดมิดีมิร้ายอยู่

ต่อให้มีความคิดนั้นจริง สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลามาทำเรื่องพรรค์นั้น

หน้าประตู สุนัขซอมบี้เชคกำลังด้อมๆ มองๆ อย่างน่ากลัว พร้อมจะพังเข้ามาทุกเมื่อ

"ปัง!"

-4!

กระแทกทีเดียว ประตูเหล็กหนามทมิฬเลเวล 4 ลดความทนทานไปตั้ง 5 แต้ม

ขนาดมีพลังป้องกัน 25 แต้ม ยังกันดาเมจได้ไม่หมด

ต้องรู้ก่อนนะว่าประตูเหล็กหนามทมิฬมีความทนทานแค่ 120 แต้ม

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานประตูพังแน่

"ฮือ! ไหนบอกว่ากันซอมบี้ได้ไง?"

"ความทนทานลดฮวบๆ แบบนี้ เราไม่ตายกันหมดเหรอ? ฉันยังเด็ก ยังไม่เคยมีแฟนเลย ไม่อยากตายแบบนี้นะ!"

เห็นหลอดความทนทานลดลง เหลียงซืออวิ้นก็ปล่อยโฮออกมา

แค่คิดว่ายังมีอะไรอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ทำ เธอก็รู้สึกน้อยใจชะมัด

อุตส่าห์ยอมรับคำเชิญของลินเซียวมาอยู่ห้อง 1001 เพราะหวังจะรอดตาย

ไม่นึกเลยว่าผ่านไปไม่ถึงครึ่งคืน ก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

"หุบปาก! ถ้าพูดอีกคำเดียว ฉันจะโยนเธอออกไปให้ซอมบี้กิน!"

ลินเซียวไม่ต้องออกโรง เสิ่นซินอวี่ตวาดกลับทันควัน

แม้จะฟังดูโหดร้าย แต่ได้ผลชะงัด

พอได้ยินว่าจะโดนจับโยนให้ซอมบี้กิน เหลียงซืออวิ้นที่โวยวายอยู่ก็เงียบกริบทันที

เสียงสะอื้นฮักๆ ที่หลุดออกมาบอกให้รู้ว่าเธอยังไม่หายตกใจ

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เสิ่นซินอวี่ต้องสนใจ

"แล้ว? มีวิธีไหมคะ?"

เธอหันมาถามลินเซียวเสียงเบา

เธอไม่โวยวาย กลับดูใจเย็นมาก เหมือนปลงตกกับทุกอย่างแล้ว

เพราะเธอรู้ว่าห้องของลินเซียวปลอดภัยที่สุดในตึกนี้แล้ว ถ้าลินเซียวทำอะไรไม่ได้ ที่อื่นก็คงไม่รอดเหมือนกัน

แทนที่จะโวยวายตีโพยตีพาย สู้ใจเย็นๆ แล้วไม่กดดันลินเซียวดีกว่า

"ไม่ต้องห่วง แค่สุนัขซอมบี้เลเวล 3 ตัวเดียว ผมจัดการได้สบาย"

"ผมแค่กำลังคิดว่าจะทำยังไงให้เสียหายน้อยที่สุด"

พูดไป ลินเซียวก็เริ่มวางแผนในหัว

สายตาเขาไปหยุดที่พิมพ์เขียวอเนกประสงค์เลเวล 4 ในกระเป๋าเป้ทันที

"ดูเหมือนการอัปเกรดเตียงไม้คงต้องพักไว้ก่อนแล้วสิ!"

ตอนนี้ นอกจากเตียงไม้ สิ่งก่อสร้างที่อัปเกรดได้ก็มีแค่หน้าไม้กลลูกศรหนัก

ป้อมปืนย่อมสำคัญกว่าเตียงไม้อยู่แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย

สถานการณ์คับขัน ไม่มีเวลาให้คิดมาก

"อัปเกรดป้อมปืน!"