บทที่ 15 ซอมบี้ใบมีดยักษ์สิ้นฤทธิ์, วิกฤตการณ์ครั้งใหม่

"ฉัวะ!"

"เคร้ง!"

เสียงเหมือนมีดปะทะเหล็กกล้าดังขึ้น ปลุกลินเซียวให้สะดุ้งตื่น

ด้วยความงัวเงีย เขาหันไปมองประตูเหล็กหนามทมิฬแวบหนึ่ง

"คิดไปเองหรือเปล่าหว่า? ทำไมความทนทานไม่ลดเลยล่ะ?"

ด้วยความอ่อนเพลีย เขาหมดอารมณ์จะสนใจอะไรทั้งสิ้น

เสิ่นซินอวี่ก็ยังนอนทับแขนเขาอยู่ ทำให้ลุกไปไหนไม่ได้

เลยปล่อยเลยตามเลย

เขาหลับตาลงแล้วนอนต่ออย่างสบายใจ

เพียงไม่กี่วินาที เขาก็หลับลึกไปอีกครั้ง

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ เสียงที่เพิ่งได้ยินเมื่อกี้ ไม่ใช่ภาพหลอนแต่อย่างใด

ซอมบี้ใบมีดยักษ์ยืนอึ้งตะลึงงัน แขนข้างที่เชื่อมกับใบมีดหักสะบั้นด้วยแรงสะท้อนกลับ

มันห้อยรุ่งริ่ง ยกไม่ขึ้นอีกต่อไป

สำหรับซอมบี้สายโจมตีเร็วแรงแบบนี้ พลังป้องกันต่ำเตี้ยเรี่ยดินถือเป็นเรื่องปกติสุดๆ

พอเจอสวนกลับจากประตูเหล็กหนามทมิฬเข้าไป ก็ทำเอาไปไม่เป็นเหมือนกัน

ในฐานะซอมบี้ มันก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนั้นยังไง

แต่ดูจากหน้าตาแล้ว ซอมบี้ใบมีดยักษ์คงไม่มีสมองพอจะมานั่งคิดเรื่องซับซ้อนพรรค์นั้นหรอก

ถ้ารู้ว่าก่อนหน้านี้มีซอมบี้เลเวล 2 ตายไปแล้วตั้งสองตัว ไม่รู้ว่ามันจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างไหม

"โฮก!!!"

ซอมบี้ใบมีดยักษ์คำรามลั่น ออร่าน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา

ต่อให้แขนข้างหนึ่งใช้การไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะหมดน้ำยา

ระดับนี้ ถ้าไปพังห้องอื่น คงราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว

แต่ฟังจากเสียงคำราม ดูเหมือนมันจะของขึ้นแล้ว และตั้งใจจะบวกกับห้อง 1001 ให้รู้ดำรู้แดง

ถ้าไปแล้วไปลับก็ดีไป แต่สมองมันไม่มีฟังก์ชันนั้นนี่สิ

มันเหวี่ยงใบมีดที่เหลืออีกข้างฟันใส่ประตูเหล็กหนามทมิฬอีกครั้ง

"เคร้ง!"

"-23!"

ตัวเลขความเสียหายเด้งขึ้นมา

แต่ไม่ใช่จากประตูเหล็กหนามทมิฬ แต่ลอยขึ้นมาจากหัวของซอมบี้ใบมีดยักษ์ต่างหาก

ได้ยินเสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ เหมือนมีอะไรกำลังจะแตกหัก

แรงสะท้อนมหาศาลทำเอาร่างผอมเกร็งของมันเซถลาไปข้างหลัง

โซซัดโซเซ แทบจะทรงตัวไม่อยู่

"โฮก!"

พอตั้งสติได้ ซอมบี้ใบมีดยักษ์ยิ่งโกรธจัด

ชูใบมีดขึ้นสูง เตรียมปล่อยท่าไม้ตายสุดแรง

หารู้ไม่ว่าต่อหน้าพลังป้องกันสัมบูรณ์ การโจมตีใดๆ ก็ไร้ความหมาย

"เคร้ง!"

"โฮก!!!"

สิ้นเสียงคำรามโหยหวน ซอมบี้ใบมีดยักษ์สลายกลายเป็นแสงหายไปในอากาศ

แม้แต่ซอมบี้เลเวล 2 ที่ว่าแน่ ขนาดฆ่าล้างบางห้องสมุดมาแล้ว

แต่พอมาเจอประตูเหล็กเข้า ถึงกับไปไม่เป็น ต้องมาตายน้ำตื้นแบบงงๆ

สุดท้าย นอกจากจะเจาะเกราะไม่เข้าแล้ว ยังต้องเอาชีวิตมาทิ้งอีก

ศพเย็นชืดหายวับไป กลายเป็นทรัพยากรอุ่นๆ

ลูกแก้วแสงหลายลูกลอยละล่องอยู่อย่างเงียบงัน ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

[ผู้เล่นลินเซียวสังหารซอมบี้เลเวล 2 ได้รับ 20 แต้ม!]

เสียงบ้าอะไรวะเนี่ย?

ลินเซียวตื่นขึ้นมาอีกรอบด้วยอาการสะลึมสะลือ

กวาดตามองรอบๆ อย่างงุนงง ในห้องสลัวๆ มีแค่หน้าต่างกับประตู ไม่มีอะไรผิดปกติ

พอไม่มีคำตอบ เขาก็ทิ้งหัวลงหมอน หลับต่อหน้าตาเฉย

ในขณะเดียวกัน ข้างนอกกลับวุ่นวายโกลาหล

[ประกาศจากหอพัก: ซอมบี้เลเวล 2 ทั้งสามตัวถูกกำจัดหมดแล้ว กำลังประเมินระดับความปลอดภัยของหอพักใหม่...]

[ประเมินผลเสร็จสิ้น! คืนพรุ่งนี้พลังการต่อสู้ของซอมบี้จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย! ของรางวัลก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย!]

สิ้นเสียงประกาศ ทุกคนรู้สึกเหมือนโดนตีหัวเข้าอย่างจัง

แทบทุกคนสงสัยว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า

แต่ถึงหูจะหลอกกันได้ ตัวหนังสือประกาศที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าก็ตบหน้าเรียกสติได้ชะงัดนัก

ซอมบี้ทั้งสามตัวตายเกลี้ยง ทั้งที่เวลาเพิ่งผ่านไปแป๊บเดียว? ฟ้ายังไม่ทันสาง ซอมบี้ก็ม่องเท่งไปหมดแล้ว

เงยหน้าขึ้นมองชื่ออันดับหนึ่งบนบอร์ดจัดอันดับ คำตอบก็ชัดเจนแจ่มแจ้ง

ในขณะที่คนอื่นไม่มีใครทำแต้มได้เกิน 20 แต่ลินเซียวปาเข้าไปร้อยกว่าแล้ว

แถมเมื่อกี้เพิ่งจะเด้งขึ้นมาอีกหน่อย

ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ และไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญเด็ดขาด

[819 เจียงสุ่ยสุ่ย]: เชี่ย! นี่เราเจอของจริงเข้าแล้วเหรอเนี่ย?

[ห้อง 820]: จริงด้วย ฉันว่าคงไม่มีใครกังขาในฝีมือพี่เซียวแล้วล่ะ!

[ห้อง 309]: พูดไม่ออกเลยว่ะ มีแต่คนที่เคยฆ่าซอมบี้เท่านั้นถึงจะรู้ว่า 132 แต้มมันโหดขนาดไหน!

ห้อง 1017: อุ๊ยตตาย! ฟลุ๊คจ้าฟลุ๊ค! แล้วทำไมตัวเองได้แค่ที่สองล่ะจ๊ะ? แหวะ! ขี้อิจฉา!

ห้อง 1017: ว้าย! กลัวจังเลย! มีคนดิ้นพล่านแล้ว! ดิ้นใหญ่เลย!

ห้อง 1017: ร้อนตัวแล้ว! ร้อนตัวใหญ่แล้ว! ทำไมเงียบไปล่ะ? หรือว่าเป็นใบ้กะทันหัน?

[404 สวี่คุน]: พอเถอะน่า เขาก็เก่งจริงแหละ ไม่ต้องสงสัยหรอก แค่ลินเซียวเก่งกว่าหน่อยแค่นั้นเอง

[601 ซุนไป่เฉียง]: ก็จริงนะ แต่ถามหน่อย ไม่มีใครห่วงสถานการณ์ข้างนอกบ้างเหรอ? เขาบอกว่าพรุ่งนี้ซอมบี้จะโหดขึ้นนะ?

[113 เฉินจื่อหาน]: ซวยแล้ว! จะเอาอะไรไปกันมันวะเนี่ย? ต่อให้หัวเป็นสแตนเลสก็คงรับมือไม่ไหวหรอกมั้ง!

ห้อง 908: ทั้งหมดเป็นเพราะลินเซียวคนเดียว ไอ้คนชั่ว พรุ่งนี้ทุกคนต้องลำบากกันหมด!

[ห้อง 309]: ตรรกะป่วยๆ ไม่ใช่ว่าถ้าลินเซียวไม่ฆ่าซอมบี้ พวกเราจะไม่เสี่ยงตายสักหน่อย ใครหน้าไหนจะไปสู้ซอมบี้เลเวล 2 ไหว?

ห้อง 1017: พี่เฟิงพูดผิดแล้ว ถ้าซอมบี้มา ฉันจะเอาปากหยางฉีไปกั้น รับรองเหนียวแน่นทนทาน!

[ห้อง 309]: เลิกไร้สาระได้แล้ว ตอนนี้ลินเซียวเคลียร์ซอมบี้เลเวล 2 ให้แล้ว เป็นโอกาสทองให้พวกเราปั๊มแต้ม ซอมบี้ธรรมดาไม่ตึงมือเท่าไหร่หรอก

[ห้อง 820]: จริงด้วย! ซอมบี้ธรรมดาไม่เท่าไหร่หรอก ฉันเก็บไปสองตัวแล้ว แถมได้ของกินมาด้วย

ในช่องแชท บ้างก็มองโลกในแง่ร้าย บ้างก็เฉยเมย

เป็นโอกาสดีที่ลินเซียวจะได้สร้างบารมี

น่าแปลกที่พอมีคนใส่ร้ายเขา ก็มีคนออกมาปกป้องทันควัน

...

หอพักห้อง 908

"ปัง!"

เสียงทุบโต๊ะดังสนั่น ใบหน้าของหยางฉีบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง ราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

เห็นคำเหน็บแนมในแชท เขายิ่งโกรธจัด หน้าดำหน้าแดง อยากจะทะลุจอไปฉีกอกคนพวกนั้นให้รู้แล้วรู้รอด

"ไอ้พวกเวรนี่สมควรตายให้หมด! เสี่ยวโฉ่ว! จ้าวเฟิง! แล้วก็ลินเซียว!"

หยางฉีหรี่ตาลง แววตาฉายแววอำมหิต

โดยไม่รู้ตัว เขาได้จดชื่อคนพวกนี้ลงในบัญชีหนังหมาเรียบร้อยแล้ว

ไม่ใช่แค่ไม่กี่คนนี้ แม้แต่คนที่เข้าข้างลินเซียว ก็พลอยโดนหางเลขไปด้วย

ถ้าไม่ติดว่ายังไม่เห็นหัวคนอื่นในชั้น 9 เขาคงบุกไปพังประตูฆ่าทิ้งคาห้องไปแล้ว