บทที่ 5 - กลลวงนักเลงของโบราณ

บทที่ 5 - กลลวงนักเลงของโบราณ

ร้านประมูลและตรวจสอบวัตถุโบราณเทียนอี

หลินเยี่ยแบกกระเป๋าเดินทางที่บรรจุแจกันใบงามมาด้วยความระมัดระวัง เขาเลือกมาแค่ใบเดียวเพื่อลองเชิงดูสถานการณ์ก่อน

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ" พนักงานต้อนรับในชุดกี่เพ้าสุดเซ็กซี่ส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้

"ผมจองคิวตรวจประเมินของโบราณไว้ครับ"

พนักงานสาวเดินนำทางเขาเข้าไปด้านใน หลินเยี่ยเดินตามหลังพลางชื่นชมหุ่นที่ถูกรัดด้วยชุดกี่เพ้าจนดูอวบอิ่มไปทุกสัดส่วน

เขาถูกส่งตัวเข้าไปหาอาจารย์สวี่ ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานที่มีลูกประคำคล้องคอ ดูมีรัศมีของศิลปินเต็มตัว

"โอ้ นักสะสมรุ่นเยาว์เหรอ เอาของออกมาดูสิ"

หลินเยี่ยค่อยๆ หยิบแจกันออกจากกองเสื้อผ้าในกระเป๋า

"แจกันหูคู่ฝีมือประณีตมาก ไปได้มาจากไหนล่ะ"

"สมบัติตกทอดของที่บ้านน่ะครับ" หลินเยี่ยโกหกหน้าตาย

อาจารย์สวี่ใช้กล้องขยายส่องดูอยู่นานนับสิบนาที ก่อนจะถามถึงที่มาที่ไปอย่างละเอียด

"คุณทวดซื้อมาเหรอ อืม... ท่านตาถึงจริงๆ แม้จะไม่มีตราประทับที่ก้นแจกัน แต่จากลวดลายและเทคนิคการลงสีมันเป็นสไตล์สมัยราชวงศ์หมิงชัดๆ นี่คือแจกันลายครามมังกรหงส์ แม้จะไม่ใช่ของจากเตาหลวง แต่ก็ถือเป็นงานฝีมือชั้นยอดในหมู่ชาวบ้าน"

หลินเยี่ยใจชื้นขึ้นมาทันที เดิมทีเขาแอบกลัวว่าแจกันจากต่างโลกจะถูกจับได้ว่าไม่มีตราประทับสมัยจักรพรรดิองค์ไหน

"แล้วใบนี้มูลค่าประมาณเท่าไหร่ครับ"

"หลายปีก่อนในงานประมูลที่เมืองหลวง แจกันคู่ที่คล้ายๆ กันนี้ถูกประมูลไปในราคากว่าสิบหกล้านหยวน ของคุณแม้ไม่ใช่ของหลวงและมีแค่ใบเดียว แต่ผมประเมินขั้นต่ำไว้ที่สองถึงสามล้านหยวนน่าจะได้"

ตาของหลินเยี่ยลุกวาว ใบเดียวก็ได้เกือบสิบห้าล้านบาท ที่บ้านเขายังมีอีกใบ ถ้าขายเป็นคู่ราคาคงพุ่งปรี๊ดไปอีกไกล

แต่พอคุยเรื่องการฝากประมูล อาจารย์สวี่กลับเรียกเงินค่ามัดจำถึงห้าหมื่นหยวน

หลินเยี่ยที่ตอนนี้ยังถังแตกอยู่รีบปฏิเสธไปก่อน โดยขอจ่ายแค่ค่าตรวจสอบสองพันหยวนแล้วรีบชิ่งออกมา

ที่หน้าลิฟต์ เขาเจอชายคนหนึ่งกอดกล่องไม้ไว้แน่นด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม

"น้องชาย มาตรวจของเหมือนกันเหรอ ของผมนี่บอกเลยว่าสุดยอด ได้มาจากแผงลอยแค่พันหยวน แต่อาจารย์เฉินข้างในนั่นยืนยันแล้วว่าเป็นของจริงแท้แน่นอน"

หลินเยี่ยเริ่มสงสัย ของระดับพิพิธภัณฑ์กู้กงจะไปอยู่ตามแผงลอยได้ยังไง

"พี่ชาย มันคืออะไรเหรอครับ"

"มันคือชามกระเบื้องสมัยราชวงศ์หมิงที่จักรพรรดิสั่งทำเป็นพิเศษ ดูที่ก้นชามสิ มีตัวหนังสือสลักไว้ด้วยว่า สำหรับใช้กับไมโครเวฟเท่านั้น"

หลินเยี่ยถึงกับมุมปากกระตุก ไมโครเวฟในสมัยราชวงศ์หมิงเนี่ยนะ

"พี่ครับ นั่นมันของเลียนแบบชัดๆ"

"โถ่ น้องไม่รู้อะไร อาจารย์เฉินบอกว่านี่คือของใช้ส่วนตัวของจักรพรรดิเวยที่ครองราชย์ได้แค่สองวันแล้วหนีไปบวชเป็นพระ ฉายาของท่านคือ หลวงพ่อเวฟ"

หลินเยี่ยยืนอึ้ง กุมขมับให้กับความซื่อของพี่ชายคนนี้ ก่อนจะเริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองก็เกือบจะโดนหลอกเหมือนกัน

ไอ้อาจารย์สวี่ข้างในนั่นก็คงเป็นพวกเดียวกันแน่ๆ ที่แท้ก็ขบวนการต้มตุ๋นเรียกค่าธรรมเนียมและค่ามัดจำนี่เอง

เขาต้องกลับไปตั้งสติและหาทางปล่อยของที่ปลอดภัยกว่านี้เสียแล้ว

[จบตอน]