บทที่ 3: ง่ายดายราวกับเชือดไก่

บทที่ 3: ง่ายดายราวกับเชือดไก่

"เฮ้ย! ข้าพูดกับแกอยู่ ได้ยินไหมห๊ะ? สงสัยเนื้อตัวจะคันคะเยอ อยากจะลองโดนหมัดของข้าสักหน่อยใช่ไหม?"

ในขณะที่ หลัวเทียน กำลังจินตนาการถึงชีวิตอันสุขสบายในอนาคตอยู่นั้น เสียงที่บาดหูก็ดังขัดจังหวะความเพ้อฝันของเขาขึ้นมาดื้อๆ

หลัวเทียนก้มมอง โจรสลัดเครา ที่ค่อยๆ ปีนกลับขึ้นมาอย่างช้าๆ

ในเวลานี้ โจรสลัดเคราพลันตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ รูม่านตาของเขาหดเล็กลงเท่ารูเข็มทันที

เดิมทีเขาอาศัยแค่ขนาดตัวเพื่อข่มเหงคนอื่น ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาได้เป็นหัวหน้ากลุ่มของหลัวเทียน สมัยก่อนตอนเจอหลัวเทียนที่ผอมแห้ง เขาเคยรังแกมันมาไม่น้อย

แต่ตอนนี้ ชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าดันกลายเป็นหลัวเทียนคนที่เขาเคยรังแกอยู่ทุกวันซะงั้น

นี่มันตลกร้ายชัดๆ เมื่อกี้มันยังเป็นแค่เด็กรับใช้ผอมแห้งสูงแค่ 1.7 เมตรอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างเว่อร์วังจนดูเหมือนคนที่ไม่ควรไปแหยมด้วย

"เหรอ? แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่ได้ยิน แกจะทำไม?"

ยังไม่ทันที่หลัวเทียนจะพูดจบ มีดดาบขนาดใหญ่ก็ฟันลงมาตรงหน้าเขาทันที

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีแบบฆ่าตัวตายของโจรสลัดเครา หลัวเทียนไม่คิดจะปัดป้องเลยแม้แต่น้อย

การโจมตีแบบเด็กเล่นขายของพรรค์นี้ไม่มีทางเจาะเกราะป้องกันเขาเข้าหรอก อย่างมากก็คงทำได้แค่ตัดเสื้อผ้าบนตัวหลัวเทียนให้ขาดเท่านั้น ไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ให้กับหลัวเทียนผู้ครอบครอง กายาเหล็ก ได้เลย

เคร้ง!!!

ทันทีที่ดาบเหล็กของโจรสลัดเคราฟันลงมา เสียงโลหะกระทบกันแสบแก้วหูก็ดังลั่นไปทั่วห้องโดยสาร

เป็นไปตามที่หลัวเทียนคาดไว้เป๊ะๆ หลังจากได้รับกายาเหล็ก การโจมตีธรรมดาก็ไร้ผลกับเขาโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นแค่กายาเหล็กเลเวล 1 แต่มันก็เป็นตัวตนที่สามารถอาละวาดได้อย่างอิสระใน อีสต์บลู แห่งนี้

"คิกคิกคิก! ไอ้หนู ดูเหมือนแกจะไม่ค่อยเชื่อฟังนะ~ กล้าดียังไงมาชิงลงมือก่อน? สงสัยจะเบื่อโลกแล้วสินะ!"

หลังจากหลัวเทียนคำรามลั่น พลังกล้ามเนื้อทั่วร่างก็ระเบิดออก เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาทันที และด้วยเสียง ปัง เสื้อผ้าท่อนบนของเขาก็ถูกฉีกขาดกระจุยด้วยพละกำลังดิบเถื่อน

หลังจากฉีกเศษผ้าออกจากตัวจนหมด หลัวเทียนก็ซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ดั้งจมูกของโจรสลัดเคราเต็มแรง

กร๊อบ~

ทันทีที่ปะทะกัน เสียงกระดูกแตกก็ดังขึ้น แม้ว่าในตอนนี้หลัวเทียนจะไม่ได้มีพละกำลังมหาศาลอะไรนัก...

...แต่ภายใต้การเสริมแกร่งของกายาเหล็ก การจะหักกระดูก โจรสลัดทั่วไป สักคนนั้น มันเหลือเฟือ

"โธ่เว้ย! โธ่เว้ย! แกสมควรตายจริงๆ หลัวเทียน! ในเมื่อดาบฟันแกไม่เข้า งั้นก็ลองเจออานุภาพปืนคาบศิลาของข้าหน่อยเป็นไง!"

"ข้าไม่เชื่อหรอก! แกเป็นสัตว์ประหลาดมาจากไหนถึงทนทานต่ออาวุธปืนได้!!!"

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!!!

โจรสลัดเคราไม่ลังเลเลยสักวินาที รัวกระสุนหมดแม็กกาซีนทันทีที่ยกมือขึ้น

แต่สถานการณ์ที่ทำให้เขาต้องอ้าปากค้างก็เกิดขึ้น ตามตรรกะแล้ว ปืนพกกระบอกนี้รุนแรงมาก ขอแค่ยิงโดนตัวคน อย่างน้อยก็น่าจะเจาะรูได้สักรู

ในความทรงจำของเขา ไม่เคยมีใครทนการโจมตีจากอาวุธปืนได้มาก่อน

แน่นอน ความคิดคับแคบแบบนี้มันเกี่ยวกับการที่เขาไม่เคยออกไปจากอีสต์บลูด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว ทะเลที่มีความปลอดภัยสูงสุดแห่งนี้ ไม่มีความเข้าใจเรื่อง ฮาคิ เลยสักนิด ในสายตาของพวกเขา ปืนคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดแล้ว

หลัวเทียนขมวดคิ้วมองรอยขาวๆ เจ็ดจุดบนตัว เดิมทีเขาคิดว่าแค่กายาเหล็กเลเวล 1 ก็น่าจะพอรับมือปืนคาบศิลาได้สบายๆ

แต่เขาไม่คิดว่ามันจะทิ้งร่องรอยจางๆ ไว้บนตัวเขาได้

หลังจากปัดกระสุนออกจากตัว หลัวเทียนก็ยกมือขวาขึ้นและเดินเข้าไปหาโจรสลัดเคราอย่างช้าๆ

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

หมัดที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าทุบลงบนหน้าผากของโจรสลัดเคราซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก!

"หยุด อย่าตีข้าอีกเลย! ข้ายอมแล้ว! ยาเมเตะ~"

เมื่อเผชิญหน้ากับหลัวเทียนที่น่าสะพรึงกลัว โจรสลัดเคราคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต แต่นั่นไม่อาจหยุดหมัดของหลัวเทียนได้เลย

"ตายซะ! ชาติหน้าก็จำไว้ว่าให้ไปเกิดในครอบครัวที่ดีกว่านี้นะ~"

หลัวเทียนสูดหายใจลึก มือขวากำหมัดแน่น พลังกล้ามเนื้อทั่วร่างบีบอัดจนถึงขีดสุด

ตูม!!!

หมัดของหลัวเทียนซัดเข้าที่ขมับของโจรสลัดเคราเต็มๆ ภายใต้การเสริมพลังของกายาเหล็ก กะโหลกของโจรสลัดเคราต้านทานการโจมตีไม่ไหวและแตกละเอียด มันสมองและของเหลวสีเหลืองขาวสาดกระจายไปทั่ว

แม้แต่พื้นดาดฟ้าเรือส่วนใหญ่ก็ยังพังเสียหายไปด้วย

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์สังหารโจรสลัดทั่วไป x1 สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์รวม 1 แต้ม~】

หลังจากชำเลืองมองโจรสลัดที่สิ้นลมไปแล้ว หลัวเทียนก็เช็ดเลือดจากมือลงบนศพอย่างลวกๆ

ตามคำแนะนำของระบบ เขาต้องฆ่าโจรสลัดทั่วไปอีกแค่ 99 คนเพื่ออัปเลเวล

มองในมุมนี้ มันก็ดูง่ายเหมือนกันแฮะ

เพราะเมื่อถึงเลเวล 10 เขาจะปลดล็อกความสามารถใหม่ได้ ถึงตอนนั้น ประสิทธิภาพในการฆ่าศัตรูจะเพิ่มขึ้นมหาศาล และเขาไม่ต้องกังวลเรื่องค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการอัปเลเวลอีกต่อไป

ในเวลานั้น ทุกคนในห้องโดยสารต่างตกอยู่ในความเงียบ

กลุ่มโจรสลัดทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะมองไปทางไหนดี

ฝั่งหนึ่งคือเด็กหนุ่มสวมเสื้อกั๊กที่จู่ๆ ก็กระโดดออกมาจากถังไม้ ส่วนอีกฝั่งคือหลัวเทียนผู้มีกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบที่เพิ่งสังหารโจรสลัดเคราไปอย่างโหดเหี้ยม

"สุโค่ย!!! ฉันตัดสินใจแล้ว นายมาเป็นลูกเรือคนแรกของฉันซะ! ตอนนี้ฉันยังขาดอีกเก้าคน... อ้อ ใช่ ฉันต้องมีนักดนตรีด้วยนะ~"

ทันใดนั้น ในขณะที่ความสนใจของทุกคนจับจ้องไปที่หลัวเทียนผู้โหดเหี้ยม เสียงร่าเริงก็ดังแทรกขึ้นมา

ทุกคนกลอกตาเมื่อเห็นเจ้าเด็กสวมหมวกฟางกำลังพึมพำกับตัวเอง

หลัวเทียนเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เขาพิจารณาเด็กหนุ่มรูปร่างผอมแห้งตรงหน้าอย่างละเอียดโดยไม่พูดอะไร

เหมือนกับในมังงะเปี๊ยบ เด็กหนุ่มสวมรองเท้าแตะ หมวกฟาง และเสื้อกั๊กสีแดงคนนี้คือนายน้อยรุ่นสอง มังกี้ ดี. ลูฟี่ จริงๆ

หลังจากลูฟี่มองไปรอบๆ เขาก็เดินตรงเข้ามาหาหลัวเทียนและยิ้มกว้างอย่างสดใส

"โอรุวะ (ฉันคือ) มังกี้ ดี. ลูฟี่ ชายที่จะเป็นราชาโจรสลัด! จากนี้ไปเราเป็นพวกพ้องกันนะ~"

อย่างไรก็ตาม หลัวเทียนจะไปสนใจหมอนี่ที่ดูเหมือนคนปัญญาอ่อนได้ยังไง?

หลังจากผลักมนุษย์ยางยืดออกไปให้พ้นทาง หลัวเทียนก็เดินตรงดิ่งไปหาพวกโจรสลัดที่กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

สำหรับหลัวเทียน โจรสลัดพวกนี้เป็นเพียงค่าประสบการณ์จำนวนเล็กน้อย เป็นวัตถุดิบให้เขาปลดล็อกความสามารถใหม่เท่านั้น

ส่วนมังกี้ ดี. ลูฟี่ ที่อยู่ข้างๆ หลัวเทียนยังไม่กล้าลงมือ แม้ว่าถ้าเอาจริง ลูฟี่ในตอนนี้จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน แต่เขาก็ฆ่าหมอนั่นไม่ได้เด็ดขาด

ใครจะไปรู้ว่าพ่อที่เป็น คณะปฏิวัติ ของมันกำลังแอบดูอยู่หรือเปล่า?

ขืนสู้กันแล้วพ่อมันกระโดดออกมาซัดด้วย หมัดกรงเล็บมังกร เรื่องมันจะบานปลายเอา

ด้วยกายาเหล็กเลเวล 1 ของเขาในตอนนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับการโจมตีจากยอดฝีมือระดับโลกพวกนั้น เผลอๆ แค่นิ้วเดียวก็จิ้มหัวเขาเป็นรูได้แล้ว

หลังจากสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป

สายตาของหลัวเทียนจับจ้องไปที่เหล่าโจรสลัดที่แขนขาอ่อนแรงด้วยความหวาดกลัว จากนั้นเขาก็หัวเราะเสียงประหลาดออกมาอย่างน่าขนลุก

"คิกคิกคิกคิกคิก! พวกแกทุกคน ต้องมาช่วยข้าฝึกวิชาหน่อยแล้ว!!!"