ตอนที่ 44 แขนขาด

ตอนที่ 44 แขนขาด

“อ๊ะ!” ซ่งเจิงอุทานออก แต่เขาก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เพียงเสี้ยวความคิดเส้นใยพลังจิตโอบรัดก้อนหินไว้แน่นทำให้ร่างของเขาลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ

กระดูกสันหลังถึงกับชาวาบ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นบนใบหน้า เขาเหลือบมองที่ฝ่าเท้าและพบว่ามันอยู่ห่างจากลาวาไม่ถึงสิบเมตร… ไอร้อนรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่างทำให้ซ่งเจิงรู้สึกว่ากำลังยืนอยู่ในทะเลนรก!

“พี่ชายซ่งอย่าขยับ!” ฉู่อี้ได้ยินเสียงร้องของซ่งเจิงจึงพรวดพราดมาหาอย่างเร่งรีบ

ฉู่อี้คว้าร่างของซ่งเจิงได้แล้ว จากนั้นมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากใต้ฝ่าเท้า ทำให้ทั้งสองคนค่อยๆ ลอยตัวขึ้นสู่ด้านบน

“เฮ้อ! อันตรายชะมัด!” ซ่งเจิงปาดเหงื่อบนใบหน้า พร้อมกับรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

“นั่งพักตรงนี้ก่อน ฉันจะไปช่วยลูกสาวนายฆ่าซอมบี้พวกนั้น” ฉู่อี้กล่าวออกพร้อมพุ่งตัวเข้าสู่การต่อสู้โดยพลัน

เมื่ออีฟเห็นว่าซ่งเจิงมาแล้ว มันกรีดร้องใส่เขาพร้อมกับออกวิ่งอีกครั้งโดยไม่สนใจฉู่อี้ที่กำลังร่วมต่อสู้ช่วยเหลือ

“ฉู่อี้! ฉันจะตามมันไปเอง นายระวังตัวด้วย!” ซ่งเจิงรู้เจตนาของอีฟดีกว่าใคร เช่นนี้เขาจึงรีบออกตัววิ่งตามทันที

ตอนนี้ความเร็วของอีฟค่อยๆช้าลง ไอร้อนเริ่มจางหายไปอย่างช้าๆ แต่กลายเป็นความหนาวเหน็บมาแทนที่

“ฉันหนีจากนรกเพลิง เพื่อมาเจอดินแดนน้ำแข็งงั้นเหรอ!” ซ่งเจิงลดความเร็วไม่ทันจึงทำให้เขาลื่นล้ม แต่ในขณะที่เขากำลังจะยันตัวเพื่อลุกขึ้นก็พบว่าไม่อาจทำได้ ความเย็นเยือกแทรกซึมผ่านมือนั้นเข้าสู่กระดูกจนทำให้เขาเจ็บปวดจนไม่อาจต้านทานไหว

“บ้าเอ๊ย ไม่แปลกเลยว่าทำไมมันถึงวิ่งช้าลง เพราะเป็นอย่างนี้นี่เอง!” ซ่งเจิงมองอีฟที่เดินอย่างช้าๆด้านหน้า ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

“หึ แต่ถ้าอยู่บนน้ำแข็งอย่างนี้ ฉันเร็วกว่าเธอหลายเท่า… เด็กน้อยเอ๋ย ลองดูว่าใครจะเร็วกว่า!”

ซ่งเจิงถอดรองเท้าออก พร้อมกับถอดแจ็กเก็ตและใช้มันพันไว้ที่เท้าขวา จากนั้นเขาใช้เท้าซ้ายดีดตัวออกอย่างแรงจนทำให้ร่างกายนั้นไถลไปบนพื้นราวกับยืนอยู่บนสเก็ตบอร์ด

อีฟมองย้อนกลับมา และเห็นว่าซ่งเจิงกำลังตามติดมาอย่างรวดเร็ว จึงส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เช่นนี้อีฟจึงออกแรงกับขาทั้งสี่พร้อมกระโดดลอยตัวในอากาศ สุดท้าย มันร่อนลงกับพื้นและไถลตัวไปบนน้ำแข็งได้อย่างสวยงามเช่นกัน

“สุดยอด!” ซ่งเจิงถึงกับตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าแมงมุมสามารถไถลตัวไปบนพื้นน้ำแข็งได้ด้วย…

ความเร็วของอีฟเหนือกว่าเขามาก และมันก็ผ่านพ้นชั้นน้ำแข็งตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมันผ่านพ้นไปแล้ว มันหันหลังกลับมามองซ่งเจิง ราวกับต้องการบอกให้เขารีบตามมา… เมื่อส่งสัญญาณแล้ว มันก็รีบวิ่งออกไปทันที

ซ่งเจิงมาถึงสุดทางของชั้นน้ำแข็ง เขาจัดการใส่รองเท้าอย่างเร่งรีบ และใช้มือถูที่ร่างกายจนอุณภูมิกลับมาเป็นปกติ

ขณะที่เขากำลังจะออกวิ่งอีกครั้ง เสียงของอีฟดังขึ้นจากด้านหน้า แต่เสียงนั้นราวกับมันกำลังหวาดกลัวสิ่งใดอยู่

ซ่งเจิงรีบตะโกนตอบกลับอย่างกังวล เพราะกลัวว่ามันจะตกอยู่ในอันตราย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขารีบรุดตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว และได้เห็นว่ามีลิงซอมบี้มากกว่าเดิมถึงสองเท่ากำลังต่อสู้กับอีฟอยู่ ลิงซอมบี้พวกนั้นมีเปลวเพลิงปกคลุมร่างกาย ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ… แววตาหิวกระหาย ราวกับว่าได้พบเจออาหารอันโอชะ

เปลวไฟที่ลุกท่วมร่างกายของลิงซอมบี้ ทำให้อีฟไม่สามารถปะทะกับมันได้โดยตรง ดังนั้นมันจึงทำได้เพียงพ่นของเหลวสีขาวขุ่นโต้ตอบเท่านั้น แต่ยังไงซะ ลิงซอมบี้พวกนั้นก็หวาดกลัวของเหลวนี้

ยิ่งเมื่อของเหลวนี้ปะทะกับร่างกายของมัน เปลวไฟที่เคยมีอยู่ก็พลันหายไป… ลิงซอมบี้ทั้งหมดจึงส่งเสียงคำรามออกอย่างเกรี้ยวกราด

ซ่งเจิงรู้ดีว่าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปย่อมไม่ดีแน่ เพราะอีฟไม่สามารถพ่นของเหลวพวกนั้นออกมาได้ตลอดไป… เขาจึงร้องตะโกนออก “อีฟ! มานี่!”

สิ้นเสียงเขาจึงหันหลังกลับไปหาชั้นน้ำแข็งที่เพิ่งผ่านพ้นมา แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นแม่น้ำที่อยู่ด้านล่าง… ความสงสัยปรากฏขึ้นในหัวทันที ทำไมจึงมีแม่น้ำอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนาเตอะพวกนี้?

อีฟได้ยินเสียงร้องเรียกของซ่งเจิงจึงรีบฝ่าวงล้อมของลิงซอมบี้ออกมา และตามเขาไปที่ชั้นสองของถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้

ทั้งอีฟและซ่งเจิงวิ่งแนบข้างกันไปตามชั้นน้ำแข็งหนา ส่วนลิงซอมบี้ได้เพียงมองและไม่กล้าตามหลังมา ดูเหมือนว่าพวกมันจะหวาดกลัวชั้นน้ำแข็งพวกนี้…

เมื่อซ่งเจิงเห็นว่าลิงพวกนั้นไม่ได้ตามมา เขาจึงรีบตะโกนบอกอีฟทันที “จัดการมันเลย!”

อีฟอ้าปากกว้างพร้อมพ่นของเหลวขาวขุ่นออกไปอย่างรวดเร็ว แอนตี้บอดี้ที่ไม่สมบูรณ์ร่วงหล่นลงบนร่างกายของลิงซอมบี้พวกนั้นอย่างเหมาะเจาะ เปลวไฟบนร่างของพวกมันดับลงไปอย่างรวดเร็ว เช่นนี้ ลิงซอมบี้ทั้งหมดจึงส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

“หลบเร็ว!” ซ่งเจิงตะโกนบอกอีฟขณะที่วิ่งอยู่บนแผ่นน้ำแข็ง ลิงซอมบี้ที่เดือดดาลพุ่งตัวเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง แผ่นน้ำแข็งที่เคยมั่นคงก็เริ่มสั่นคลอนและมีรอยแตกร้าวเนื่องจากการปะทะของทั้งสองฝ่าย

ตอนนั้นลิงซอมบี้พยายามไต่ชั้นน้ำแข็งกันอย่างบ้าคลั่ง แต่จู่ๆพลันมีเงาสีขาวผลุบออกมาจากรูใต้ชั้นน้ำแข็ง มันพ่นน้ำแข็งออกมาหนึ่งคำ ลิงซอมบี้ที่กำลังวิ่งผ่าน จึงกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในทันที!

“ฉันมาแล้ว!” เสียงของฉู่อี้ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คลื่นสีขาวเมื่อกี้มันคืออะไรกัน?” ซ่งเจิงพูดออกมาพร้อมกับแววตาหวาดหวั่น

มีเพียงอีฟเท่านั้นที่จับจ้องรูเมื่อครู่อย่างไม่วางตา มันหมุนกระทะเหล็กในปากช้าๆราวกับกำลังกังวลบางอย่าง

“ดูเหมือนว่าด้านในจะมีบางอย่างดึงดูดให้อีฟเข้ามา แต่สถานที่นี้มันอันตรายเกินไป… พวกเราควรจะเข้าไปด้านในหรือไม่?” ซ่งเจิงเห็นว่าอีฟกำลังกระตือรือร้นอย่างมาก แต่เขาก็ยังเป็นทุกข์ เพราะสถานที่แห่งนี้มันอันตรายเกินไป เช่นนี้จึงจำเป็นต้องร้องถามฉู่อี้ที่มาใหม่

“ลิงซอมบี้พวกนั้นอยู่ในระดับหนึ่ง ฉันคิดว่าพวกที่อยู่ในรูอาจจะเป็นระดับสอง… หรือสามก็ได้” ฉู่อี้ขมวดคิ้วพร้อมวิเคราะห์สถานการณ์

“จะมีซอมบี้ที่อันตรายขนาดนั้นในสถานที่แบบนี้ได้ยังไงกัน? หรือนายคิดว่าจะมีซอมบี้ระดับสูงอยู่ข้างในนั้น?” ซ่งเจิงถามออกอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันก็แค่เดาน่ะ เมื่อกี้ฉันมองไม่ชัดเท่าไหร่ ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น” ฉู่อี้ตอบพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่แยแส

“แล้วนายรู้จักลิงซอมบี้ไหม?” ซ่งเจิงถามต่อ

“ฉันเคยได้ยินเรื่องของลิงซอมบี้เพลิงเหมือนกัน แต่มันก็ยังไม่แข็งแกร่งเทียบเท่าสิ่งที่เราเผชิญอยู่ตอนนี้… ลิงซอมบี้เพลิงทำได้แค่พ่นไฟออกมา แล้วก็มีร่างกายร้อนระอุตลอดเวลาเท่านั้น” ฉู่อี้อธิบายพร้อมเกาศีรษะเบาๆ

“งั้นฉันคิดว่าพวกมันคงกลายพันธุ์ได้… พวกที่อยู่ในน้ำย่อมอันตรายยิ่งกว่า ฉู่อี้ นายช่วยฉันดูหน่อย…” ซ่งเจิงพูดออกมา ขณะที่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างคาดหวัง

“งั้นฉันจะลองดู!” เปลวไฟล้อมรอบแขนของฉู่อี้เอาไว้ พร้อมกับแหย่ลงไปในรูน้ำแข็งตรงหน้า แต่ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปถึงปากรู ก็มีคลื่นน้ำแข็งปรากฎออกมาเสียก่อน มันหยุดเปลวไฟที่แขนของฉู่อี้ในทันที

“บัดซบ!” ซ่งเจิงเห็นภาพทั้งหมด พร้อมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาควักมีดสปาต้าออกมา พร้อมฟันลงบนแขนขวาของฉู่อี้… แขนของเขาถูกตัดออกเป็นสองท่อนและท่อนที่ขาดกลายเป็นน้ำแข็งโดยสมบูรณ์…

“พระเจ้า! ฉู่อี้นายไม่เป็นไรนะ!” ซ่งเจิงเหลือบมองแขนที่อยู่บนพื้นของอีกฝ่ายและร้องถาม

“ฉันไม่เป็นไร” หน้าผากของฉู่อี้เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เมื่อครู่เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตายแล้ว โชคดีที่ซ่งเจิงรวดเร็วกว่า จึงตัดแขนของเขาได้ทันเวลา แม้จะเสียแขนแต่ก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้… นับว่าคุ้มค่ายิ่ง!